Жұмыс: Би үшін маска – 1931 ж. қойылған бір актты балет. Әңгімесі, хореографиясы, музыкасы британдық авторларға тиесілі. Екінші дүниежүзілік соғыс, Нинетт де Валуа, Ральф Воан-Уильямс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жұмысы: Билеуге арналған маска – 1931 жылы қойылған бір актілі балет. Сценарий авторы – Джеффри Кейнс, хореографиясы – Нинетт де Валуа, ал музыкасын – Ральф Вон Уильямс жазған. Балет Еврей Киелі кітабындағы Әйүп кітабы негізінде құрастырылған және Уильям Блейктің суреттерімен безендірілген басылымынан шабыттандырылған. Музыка алғаш рет 1930 жылы концертте орындалды, ал балет сахнада 1931 жылдың 5 шілдесінде тұңғыш рет көрсетілді. Бұл толығымен британдық авторлар тобының жасаған алғашқы балеті болды. Ол «Вик Уэллс» балеті мен оның ізбасарларының репертуарына еніп, кейде қайта қойылды.
Job: A Masque for Dancing is a one act ballet produced in 1931. The scenario is by Geoffrey Keynes, the choreography by Ninette de Valois, and the music by Ralph Vaughan Williams. The ballet is based on the Book of Job from the Hebrew Bible and was inspired by the illustrated edition by William Blake. The music was first given in concert in 1930 and the ballet had its stage premiere on 5 July 1931. It was the first ballet to be produced by an entirely British creative team. It was taken into the repertoire of the Vic Wells Ballet and its successors, and has been intermittently revived.
Өмірбаян
1927 жылы Уильям Блейктің қайтыс болғанына жүз жыл толуына орай, көрнекті Блейк зерттеушісі және биге құштар Джеффри Кейнс, 1826 жылы жарық көрген Әйүп кітабының суреттеріне негізделген, «ағылшын сахнасында жаңа түрден болатын балет» сценарийін жазды. Оған әйелі Гвен Равераттың қарындасы, суретші, көмектесті. Кейнс Блейктің 21 суретінен сахнаға қоюға ыңғайлы болған сегізін таңдады. Содан кейін олар музыка жазу үшін Равераттың туысы Ральф Вон Уильямсқа жүгінді. Ол келісіп, идеяға қатты құштар болғандықтан, Кейнс пен Раверат жұмысын аяқтамас бұрын композицияға кірісті. Ол балетті ұнатпағандықтан, туындыны «би үшін маска» деп атауды талап етті, бірақ композиторға жоғары баға берген сыншы Франк Хауес масканың мәні – театр өнерлерінің барлығын біріктіру екенін, ал «әндер мен диалогтарсыз маска – маска емес, пантомима» екенін айтты. Диагилев туындыны қабылдамағаннан кейін, Кейнс ағайындылары – Джеффри мен Мейнард – композитор Томас Данхиллмен бірге, жақында құрылған Камарго қоғамының туындыны сахналауына қаржылай көмектесуге келісті. Оркестрлік партитура сол кезде дайын болды және 1930 жылғы 23 қазанда Норвич фестивалінде композитордың басқаруымен Король залы оркестрі алғаш рет орындады.
In 1927, the centenary of the death of William Blake, Geoffrey Keynes, a leading Blake scholar and also a dance enthusiast, wrote the scenario for "a ballet of a kind which would be new to the English stage", based on Blake's illustrations for the Book of Job, published in 1826. Helped by his wife’s sister, the designer Gwen Raverat, Keynes selected eight of Blake's 21 illustrations as suitable for stage adaptation. They then approached Raverat’s cousin Ralph Vaughan Williams to write the music. He agreed, and was so enthusiastic about the idea that he pressed ahead with composition before Keynes and Raverat completed their work. He so disliked ballet that he insisted that the work should be labelled "a masque for dancing", although the critic Frank Howes, who admired the composer greatly, pointed out that the essence of a masque is that it is a combination of all the arts of the theatre, and "without songs and dialogues a masque is not a masque but a pantomime". After Diaghilev's rejection of the piece, the Keynes brothers – Geoffrey and Maynard – together with the composer Thomas Dunhill agreed to fund a staging of the work by the recently formed Camargo Society. The orchestral score was by this time complete, and was premiered by the Queen's Hall Orchestra conducted by the composer at the Norwich Festival on 23 October 1930.
Музыка
Толық оркестрлік нұсқа үш флейтаға (үшіншісі пикколо мен альт флейтамен қосымша), екі гобой, cor anglais, екі кларнетке (B), альт саксофонға, бас кларнетке (B кларнетінің үшіншісімен қосымша), екі фаготқа, контрафаготқа, төрт мүйізге (F), үш трубаға (B), үш тромбонға, тубаға, тимпаниге, үшбұрышқа, бүйір барабанға, сымбалдарға, бас барабанға, ксилофонға, глокеншпильге, там-тамға, органға, екі арфаға және скрипкаларға арналған. Боулт бұл туындыны төрт рет коммерциялық жазбаға түсірді – BBC Симфониялық оркестрімен (1946 жылы жарық көрген), Лондон филармониялық оркестрімен (1954 және 1966), және Лондон симфониялық оркестрімен (1971).
The full orchestral version is scored for three flutes (third doubling on piccolo and alto flute), two oboes, cor anglais, two clarinets (in B), alto saxophone, bass clarinet (doubling on third clarinet in B), two bassoons, contrabassoon, four horns (in F), three trumpets (in B), three trombones, tuba, timpani, triangle, side drum, cymbals, bass drum, xylophone, glockenspiel, tam tam, organ, two harps, and strings. Boult made four commercial recordings of the work – with the BBC Symphony Orchestra (issued 1946), the London Philharmonic Orchestra (1954 and 1966), and the London Symphony Orchestra (1971).
Өнер тарихы
Балет 1931 жылдың 22 қыркүйегінде "Олд Вик" театрында қойылды. 1931 жылы Нью-Йорктегі Левисон стадионында Тед Шон қойған нұсқасы орындалды, ол Шайтан рөлін өзі биледі. Камарго қоғамы 1932 жылдың ортасында балетті қайта жаңғыртты және сол жылдың қыркүйегінде Копенгагенге алып барды. 1932 жылдан бастап ол Вик Уэллс (кейін Садлер Уэллс) балет репертуарында қалды және алғаш рет 1948 жылдың мамырында Ковент-Гардендегі Корольдік опера үйінің үлкен сахнасында ұсынылды. Боулт дирижерлік етті, Ламберттің үлгерілген нұсқасы емес, толық оркестрлік партитура ойнатылды. Равераттың бастапқы декорациялары үлкен Ковент-Гарден сахнасына сәйкес келмеді деп есептелді, сондықтан Джон Пайперден жаңа декорациялар жасауға тапсырыс берілді. Роберт Хелпман Шайтан рөлін сомдады, ал актер құрамына Дональд Бритон, Джон Кранко, Лесли Эдвардс, Джулия Фаррон, Джон Филд, Александр Грант, Ровена Джексон, Джиллиан Линн, Надя Нерина және Майкл Сомс кірді. Бұл қойылым 1950 жылдар бойында ара-арасында көрсетілді, ал 1990 жылдары Бирмингем Корольдік балеті қойды, соның ішінде 1993 жылы Ковентри соборында да көрсетілді.
The ballet was given on 22 September 1931 at the Old Vic. An adapted version was performed in New York at the Lewisohn Stadium in 1931, staged by Ted Shawn, who danced the role of Satan. The Camargo Society revived the original ballet in mid 1932 and took it to Copenhagen in September of that year. From 1932 onwards it remained in the Vic Wells (later Sadler's Wells) Ballet repertoire and was first presented on the large stage of the Royal Opera House, Covent Garden, in May 1948. Boult conducted, and the full orchestral score, rather than Lambert's reduction, was played. Raverat's original sets were considered unsuitable for the large Covent Garden stage, and new designs were commissioned from John Piper. Robert Helpmann played Satan and the cast included Donald Britton, John Cranko, Leslie Edwards, Julia Farron, John Field, Alexander Grant, Rowena Jackson, Gillian Lynne, Nadia Nerina and Michael Somes. The production was seen at intervals throughout the 1950s, and staged by the Birmingham Royal Ballet in the 1990s, including a performance in Coventry Cathedral in 1993.