«Қызыл туфли» (1948) фильмі – балерина Виктория Пейдж өмірі мен махаббаты арасындағы таңдау туралы ағылшын драмасы. Повелл мен Прессбургердің шедевр туындысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Майкл Пауэлл мен Эмерик Прессбергердің 1948 жылғы фильмі.
1948 film by Michael Powell and Emeric Pressburger
"Қызыл туфлі" – 1948 жылғы британдық драмалық фильм, оны Майкл Пауэлл мен Эмерик Прессбергер жазды, режиссерлік етті және продюсерлікке қатысты. Фильм әйгілі балерина Виктория Пейдждің (Мойра Ширер) әлемдік танымал Лермонтов балетіне қосылуымен айналысады. Балеттің иесі және жетекшісі Борис Лермонтов (Антон Уолбрук) оның балетке деген адалдығын сынап, мансабы мен композитор Джулиан Крастермен (Мариус Горинг) арасындағы романдық қарым-қатынасты таңдауға мәжбүр етеді. Бұл Ширердің толық метражды фильмдегі дебюті болды, ал Роберт Хелпман, Леонид Массин және Людмила Черина сияқты басқа да танымал балериналар да ойнады. Сюжет 1845 жылғы Ханс Кристиан Андерсеннің "Қызыл туфлі" атты ертегісіне негізделген, сонымен қатар сол аттас балетті де қамтиды, ол да Андерсеннің шығармасынан бейімделген. "Қызыл туфлі" – Пауэлл мен Прессбергердің бірлескен жұмысының оныншы фильмі және 1947 жылғы "Қара нарцисс" фильмінен кейінгі жалғасы. Фильм идеясы Пауэлл мен продюсер Александр Корданың 1930 жылдардағы ойынан туындаған, ал 1946 жылы олар одан құқықтарды сатып алды. Актерлердің көп бөлігі кәсіби бишілерден құралды. "Қызыл туфлі" фильмінің түсірілімі 1946 жылдың ортасында Франция мен Англияда өтті. Премьерадан кейін фильм сыншылардың жоғары бағасын алды, әсіресе АҚШ-та, онда ол бес "Оскар" сыйлығына ұсынылып, "Ең үздік түпнұсқа музыка" және "Ең үздік көркемдік безендіру" номинацияларында жеңіске жетті. Сонымен қатар, фильм "Алтын глобус" сыйлығын жеңіп алды және Ұлттық киносыншылар кеңесінің нұсқасы бойынша "Жылдың үздік 10 фильмі" тізіміне енді. Дегенмен, кейбір балет сыншылары фильмге теріс пікір білдірді, өйткені 1920 жылдардағы неміс экспрессионизмінің ықпалымен жасалған фантастикалық, импрессионистік орталық сахна балеттің шынайы еместігін көрсеткенін айтты. Фильм үлкен қаржылық табысқа ие болды және АҚШ прокатында 5 миллион доллардан астам табыс тапқан алғашқы британдық фильм болды. Көптен кейін "Қызыл туфлі" Пауэлл мен Прессбергердің ең жақсы фильмдерінің бірі және барлық уақыттағы ең ұлы фильмдердің бірі деп есептеледі. 1999 жылы Британдық кино институты оны барлық уақыттағы ең үздік британдық фильмдердің тоғызыншысы деп таныды. 2006 жылдан бастап UCLA кино және теледидар архивінде фильмнің түпнұсқа негативтеріне келген зақымды жою мақсатында кең ауқымды цифрлық қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. Фильмнің қалпына келтірілген нұсқасы 2009 жылғы Канн кинофестивалінде көрсетілді және кейіннен The Criterion Collection компаниясымен Blu-ray форматында шығарылды. 2017 жылы Time Out журналы жүргізген 150 актер, режиссер, жазушы, продюсер және сыншының қатысуымен өткен сауалнамада фильм барлық британдық фильмдердің ішінде бесінші орынды иеленді.
The Red Shoes is a 1948 British drama film written, directed, and produced by Michael Powell and Emeric Pressburger. It follows Victoria Page (Moira Shearer), an aspiring ballerina who joins the world renowned Ballet Lermontov, owned and operated by Boris Lermontov (Anton Walbrook), who tests her dedication to the ballet by making her choose between her career and her romance with composer Julian Craster (Marius Goring). It marked the feature film debut of Shearer, an established ballerina, and also features Robert Helpmann, Léonide Massine, and Ludmilla Tchérina, other renowned dancers from the ballet world. The plot is based on the 1845 eponymous fairytale by Hans Christian Andersen, and features a ballet within it by the same title, also adapted from the Andersen work. The Red Shoes was filmmaking team Powell and Pressburger's tenth collaboration and follow up to 1947's Black Narcissus. It had been conceived by Powell and producer Alexander Korda in the 1930s, from whom the duo purchased the rights in 1946. The majority of the cast were professional dancers. Filming of The Red Shoes took place in mid 1946, primarily in France and England. Upon release, The Red Shoes received critical acclaim, especially in the United States, where it received a total of five Academy Award nominations, including a win for Best Original Score and Best Art Direction. It also won the Golden Globe Award for Best Original Score and was named one of the Top 10 Films of the Year by the National Board of Review. Despite this, some dance critics gave the film unfavourable reviews as they felt its fantastical, impressionistic centrepiece sequence, influenced by German expressionistic cinema of the 1920s, depicted ballet in an unrealistic manner. The film proved a major financial success and was the first British film in history to gross over $5 million in theatrical rentals in the United States. Retrospectively, The Red Shoes is regarded as one of the best films of Powell and Pressburger's partnership and one of the greatest films of all time. It was voted the ninth greatest British film of all time by the British Film Institute in 1999. The film underwent an extensive digital restoration beginning in 2006 at the UCLA Film and Television Archive to correct significant damage to the original negatives. The restored version of the film screened at the 2009 Cannes Film Festival and was subsequently issued on Blu ray by The Criterion Collection. In 2017, a poll of 150 actors, directors, writers, producers, and critics for Time Out magazine saw it ranked the fifth best British film ever.
Сюжет
Ковент-Гарден опера үйінде Лермонтов балеті өнер көрсеткен кезде, музыка студенті Джулиан Крастер балетті тыңдау үшін қатысады – оның мұғалімі профессор Палмер жазған «От жүрегі» атты балетті. Сонымен қатар, аристократиялық ортадан шыққан жас, белгісіз биші Виктория «Викки» Пейдж та, оның тәтесі Леди Нестонмен бірге келеді. «От жүрегі» барысында Джулиан музыканы өзінің бір шығармасы екенін таниды. Спектакль аясында профессор Палмер Леди Нестонның резиденциясында балеттен кейінгі кеш шақыруын алады, сонымен қатар компанияның импресариосы Борис Лермонтовты да шақырады. Джулиан профессорының өзінің музыкасын ұрлағанына көңілі толады. Лермонтов Виккимен кездеседі және оны компанияның репетициясына шақырады. Джулиан «От жүрегі» оқиғасының мән-жайын түсіндіретін хатты Лермонтовқа жазады, бірақ кейін хатты қайтарып алуға тырысады. Лермонтовтың ассистенті Дмитрий Джулианның Лермонтовтың люксіне кіруге жасаған барлық әрекеттерін тойтарыс береді, бірақ ақырында Лермонтов Джулианды қабылдайды. Джулиан Лермонтов хатты оқығанша қайтарып алғысы келетінін айтады, бірақ Лермонтов оны бұрыннан оқып қойған екен. Лермонтов Джулианнан фортепианода өзінің бір шығармасын ойнауын сұрайды. Джулиан ойнағаннан кейін Лермонтов Джулианның «От жүрегінің» нағыз композиторы екенін түсінеді. Лермонтов Джулианды компанияның оркестрінің репетиторы және компания дирижері Ливингстон Монтегюдің (компания ішінде «Ливи» деп танылатын) ассистенті ретінде жұмысқа алады. Джулиан мен Викки бір күні Лермонтов балетіне жұмысқа келеді. Кейін Викки Балет Рамбертпен бірге Меркурий театрында, Ноттинг Хилл Гейтте Мари Рамберт жетекшілік еткен компаниямен «Лебедь көлі» спектаклінде билейді (ол фильмде сөзсіз камеода өзінің рөлінде пайда болады). Бұл қойылымды көрген Лермонтов оның әлеуетін байқайды және Виккиді Лермонтов балетімен Париж бен Монте-Карлоға баруға шақырады. Ол оған басты рөлді беріп, «Қызыл туфлі балеті» атты жаңа балет жасауды шешеді, онда Джулиан музыкасын жазады. Олар үш апта бойы балетті бірге жасағанда Джулиан мен Викки бір-біріне өнер адамы ретінде сенуді және құрметтеуді үйренеді. «Қызыл туфлі балеті» үлкен жетістікке жетеді. Лермонтов Виккидің басты рөлдерде ойнауы арқылы компанияның репертуарын жаңартады, ал Джулианға жаңа музыка жазу тапсырылады. Осы уақыт аралығында Викки мен Джулиан ғашық болып, Лермонтовтан қарым-қатынастарын жасырады. Лермонтовтың Виккиге деген жеке сезімдері оянады; ол оның Джулианмен араласуын білгеннен кейін ренжіді. Импресарио Джулианды жұмыстан шығарады, Викки онымен бірге компаниядан кетеді. Олар үйленеді және Лондонда тұрады, онда Джулиан жаңа опера жазумен айналысады. Біраз уақыттан кейін саяхаттап жүргенде Виккиге Лермонтов келіп, оны компанияға қайта оралуға, «қызыл туфліні тағы киюге» және өзінің әйгілі рөлін қайтадан билеуге көндіреді. Премьера кешінде Джулиан оның киім бөлмесінде пайда болады; ол оны тауып, қайтарып алу үшін Ковент-Гардендегі операсының премьерасынан бас тартады. Лермонтов келеді; ол Джулианмен Виккидің махаббаты үшін күреседі, әрқайсысы оның нағыз тағдыры тек онымен бірге екенін айтады. Джулианға деген махаббаты мен билеуге деген қажеттілігі арасында ол соңғысын таңдайды. Джулиан оны жоғалтқанын түсінгеннен кейін теміржол станциясына кетеді; Лермонтов Виккиді жұбатады және оның назарын кешкі қойылымға аударуға тырысады. Викки қызыл туфлі киіп сахнаға шығады және олардың ықпалымен театрдан қашып кетеді. Желжол вокзалының платформасында Джулиан оған қарай жүгіреді. Викки балконнан секіріп түсіп, жақындап келе жатқан пойыздың алдына құлайды. Бұл өзіне-өзі қол жұмсау ма, әлде (қызыл туфлінің салдарынан) кісі өлтіру ме – бұл сұрақ жауапсыз қалады. Содан кейін, дірілдеген Лермонтов көрермендердің алдына келіп: «Пейдж ханым бүгін және ешқашан билемейді» деп жариялайды. Құрмет көрсету мақсатында компания «Қызыл туфлі балеті» спектаклін орындайды, Викки билеген орынға шам жарығы қойылады. Викки таспада жан тәсілім еткенде, ол Джулианнан қызыл туфліні шешуін сұрайды, дәл балет аяқталған кезде.
At a performance by the Ballet Lermontov at Covent Garden Opera House, music student Julian Craster is in attendance to hear the ballet score Heart of Fire, composed by his teacher, Professor Palmer. Also present is Victoria 'Vicky' Page, a young, unknown dancer from an aristocratic background, with her aunt, Lady Neston. As Heart of Fire progresses, Julian recognises the music as one of his own compositions. During the performance, Professor Palmer receives an invitation to an after ballet party at Lady Neston's residence, also asking Boris Lermontov, the company impresario, to attend. Julian leaves the performance in disillusionment at his professor's plagiarism of his music. Lermontov and Vicky meet, and he invites her to a rehearsal of the company. Julian has written to Lermontov to explain the circumstances behind Heart of Fire, but then tries to retrieve the letter. Lermontov's assistant Dimitri thwarts all attempts by Julian to gain entry to Lermontov's suite, but finally Lermontov gives Julian an audience. Julian says that he wishes to retrieve his letter before Lermontov has seen it, except that Lermontov has already read the letter. Lermontov asks Julian to play one of his own works at the piano. After hearing Julian play, Lermontov realises that Julian was the true composer of Heart of Fire. Lermontov hires Julian as a répétiteur for the company orchestra and assistant to the company's conductor, Livingstone Montague (known colloquially to the company as 'Livy'). Julian and Vicky arrive for work at the Ballet Lermontov on the same day. Later, Vicky dances with Ballet Rambert in a matinee performance of Swan Lake at the Mercury Theatre, Notting Hill Gate, in a production with a company led by Marie Rambert (who appears in the film as herself in a wordless cameo). Watching this performance, Lermontov realises her potential and invites Vicky to go with Ballet Lermontov to Paris and Monte Carlo. He decides to create a starring role for her in a new ballet, The Ballet of the Red Shoes, for which Julian is to provide the music. During the three weeks they create the ballet together, Julian and Vicky learn to trust and respect each other as artists. The Ballet of the Red Shoes is a resounding success. Lermontov revitalises the company's repertoire with Vicky in the lead roles, while Julian is tasked with composing new scores. In the meantime, Vicky and Julian have fallen in love, but keep their relationship secret from Lermontov. Lermontov begins to have personal feelings toward Vicky; he resents the romance between her and Julian after learning of it. The impresario fires Julian; Vicky leaves the company with him. They marry and live in London, where Julian works on composing a new opera. Some time later while travelling, Vicky receives a visit from Lermontov, who convinces her to return to the company to "put on the red shoes again," to dance her famous role once more. On opening night, Julian appears in her dressing room; he has left the première of his opera at Covent Garden to find her and take her back. Lermontov arrives; he and Julian contend for Vicky's affections, each one arguing that her true destiny is with him only. Torn between her love for Julian and her need to dance, she eventually chooses the latter. Julian, realising that he has lost her, leaves for the railway station; Lermontov consoles Vicky and tries to turn her attention to the evening's performance. Vicky is escorted to the stage wearing the red shoes and, seemingly under their influence, turns and runs from the theatre. Julian, on the platform of the railway station, runs towards her. Vicky leaps from a balcony and falls in front of an approaching train, which hits her. Whether this is suicide or murder (by the red shoes) is left ambiguous. Shortly after, a shaken Lermontov appears before the audience to announce that, "Miss Page is unable to dance tonight—nor indeed any other night". As a mark of respect, the company performs The Ballet of the Red Shoes with a spotlight on the empty space where Vicky would have been. As Vicky lies dying on a stretcher she asks Julian to remove the red shoes, just as the ballet ends.
"Өнер мен өмір"
"Қызыл аяқ киім" фильмінің орталық тақырыбы – орындаушының өнері мен жеке өмірі арасындағы қақтығыс. Осы тақырыпқа қатысты Пауэлл өзі фильмнің "өнер үшін өлу, өнер үшін өлуге тұрарлық" екенін айтқан. Алайда, кино зерттеушісі Адриен Маклин Викторияның өлімге секіруі бұл идеяны толыққанды көрсете алмайды деп санайды. Оның пікірінше, Виктория "оны жақсы көретіндердің, оны қолдағаннан гөрі иеленгісі келетіндердің" ықпалында қалған, ал фильм "қатыгез мінезді" адамдардың "әлсіз немесе тартымды" жандарға тигізетін әсерін көрсетеді. "Cinema Journal" журналындағы ғалым Питер Фрейзер өнер мен өмір арасындағы бұл шиеленіс туралы айта келіп, фильмнің "ерекше және лирикалық әлемі" Вики қызыл аяқ киімге қарап, өзінің лирикалық бейнесі екенін түсінген сәттен бастап құлдырай бастайды деп атап өтеді, сол кезде оның екі әлемі бірігіп кетеді. Ол лириканың баяндаумен өзара әрекеттесуі "шығарманың мәнін өзгертеді" дейді. Лирика мен баяндаудың бұл араласуы фильмнің соңында, Вики пойыз жолына секіргенде көрінеді; ол гримерлік бөлмесінде дайындалғанда киген қызыл аяқ киім киген, бірақ қойылымда оның кейіпкері балеттің ортасында ғана оларды киеді. Пауэлл мен Прессбергер осы ерекшелікті талқылаған және ол көптен бері сынға ұшырауда. Пауэлл Виккидің сол кезде қызыл аяқ киім киюі көркемдік тұрғыдан "дұрыс" екенін шешкен, себебі ол оларды кимесе, оның неге қайтыс болғанына қатысты түсініксіздік туындайды.
A central theme to The Red Shoes is a performer's conflict between their art and personal life. Commenting on this theme, Powell himself stated that the film is "about dying for art, that art is worth dying for." Film scholar Adrienne McLean, however, notes that Victoria's final leap to her death does not adequately represent this idea. Rather, McLean states that Victoria "seems pushed by those she loves who would rather possess her than support her," and that the film ultimately illustrates the impact that "ruthless personalities" can have on "the weaker or more demure." Scholar Peter Fraser, in Cinema Journal, observes of this tension between art and life that the film implodes its own "narrative and lyrical worlds from the moment of recognition, when Vicky looks down at her red shoes and knows that she is then her lyrical persona, her two worlds collapse." He further states that the interpenetration of the lyrical upon the narrative "alters the meaning of the fiction" itself. This blurring of the lyrical and the narrative is represented at the end of the film, when Vicky jumps onto the train tracks; she is wearing the red shoes which she wore while preparing in her dressing room, despite the fact that in the performance her character does not put them on until part way through the ballet. Powell and Pressburger themselves discussed this idiosyncrasy and it has been subject to significant critical analysis since. Powell decided that it was artistically "right" for Vicky to be wearing the red shoes at that point because if she is not wearing them, it takes away the ambiguity over why she died.
Қызыл аяқ киім балеті
"Қызыл аяқ киім" балетінің орталық бөлігі ретінде 17 минуттық балеттік сахнаны ( "Қызыл аяқ киім балеті" атты балеттен) көрсетуімен әйгілі. Бұл сахнада Ханс Кристиан Андерсеннің ертегісімен "импрессионистік байланыс" орнату үшін, сондай-ақ басты рөлді билейтін Виктория Пейдждің жеке күресін көрсету үшін әртүрлі кино тәсілдері қолданылады. Маклин балетінің ғана емес, Викторияның өзінің тарихын да қайталайтынын, сонымен қатар балет оркестрінің композиторы және дирижері Джулианға деген махаббатын, ал балет директоры Лермонтовтың ашкөз қызғанышын да болжайтынын атап көрсетеді. Балет бойында Викторияның өміріне қатысты бейнелі метафоралар мен фантастикалық сілтемелер көрініс табады, соның ішінде ол тек қағаз ғана емес, Хелпманның кейіпкерінің бейнесіне айналатын, ауада қалқып жүзетін газетпен билейтін эпизод бар. Бұл Виктория балетте басты рөлге ие болғанын білген түні ие болған желмен соққан газетке жасалған сілтеме. "Қызыл аяқ киім" балетіндегі балеттік сахна, дәстүрлі фильмдегі театрлық балеттен айырмашылығы, бір тұтас, тоқталмайтын кадр емес, оның орнына әртүрлі монтаждау тәсілдері, жақын планға түсіру және арнайы эффекттер қолданылады. Балет дамыған сайын, Маклиннің айтуынша, сахнадағы оқиға "сахнаның оң жағынан сол жағына қарай жылдамдап, тез орындалатын шағын көріністер мен әсем безендірілген декорациялармен алмасады. Содан кейін, қыздың жары Роберт Хелпман көпшілікпен бірге алысқа кетіп, қызды қызыл аяқ киімде жалғыз қалдырады, оқиға балеринаның санасының тереңіне еніп, кері қайта басталады". Оның динамикалық сипаты мен кинематографиялық тәсілдерді шектен тыс пайдалануына байланысты Маклин балеттік сахнаның "биден гөрі үлкен немесе ерекше фильм тәжірибесі" екенін айтады.
The Red Shoes is famous for featuring a 17 minute ballet sequence (of a ballet entitled The Ballet of the Red Shoes) as its centrepiece. The sequence uses a variety of filmic techniques to provide an "impressionistic link" to the Hans Christian Andersen fairytale on which it (and the ballet within the film) is based, as well as the personal struggles faced by the protagonist, Victoria Page, who is dancing the lead role. McLean notes that the ballet not only duplicates Victoria's own story, but also foreshadows her love for Julian, the composer and conductor in the ballet's orchestra, as well as the contemptuous jealousy of Lermontov, its director. Throughout the ballet, visual metaphors and fantastical references to Victoria's own life come alive on the screen, including a portion in which she dances with a floating newspaper that alternates in form between mere paper and the human form of Helpmann's character; this is referential to a windblown newspaper that Victoria previously stepped on the night she discovered she had acquired the lead role in the ballet. Unlike in conventional filmed theatrical ballet, the ballet sequence in The Red Shoes is not one continuous, static shot, but instead employs a variety of editing techniques, close ups, and special effects. As the ballet progresses, McLean notes that the action of the sequence "rockets from stage right to stage left, a series of swiftly performed vignettes alternating with garishly decorated set pieces. Then, as Robert Helpmann, playing the girl's lover, is borne away into the distance by a crowd, leaving the girl alone in her cursed red shoes, the action reverses into and through the ballerina's subconscious mind." Because of its dynamic nature and excessive use of cinematic techniques, McLean contests that the ballet sequence is a "greater, or more characteristic, film experience than a dance one."
Жанр
Қызыл аяқ киімнің жанрлық мәселесі сыншылар мен ғалымдардың жиі қайталап талқылайтын тақырыбы болып табылады, себебі ол бір жанрдың шеңберіне толықтай сыймайды. Фильмдегі ұзақ балет сахналары кейбір зерттеушілерді оны музыкалық фильм деп сипаттауға әкелсе де, Маклин "басқа [музыкалық] фильмдердегі фантастикалық элементтерге жол ашатын дәстүрлі сигналдар Қызыл аяқ киімде жоқ" деп көрсетеді. Фрейзер фильмнің стандартты мюзиклдің үлгісі емес екенін, себебі оның трагикалық және зорлыққа толы аяқталуы бар екенін, ал оны музыкалық фильм дәстүрінен туындаған "жанрлық өзгерістің прототипі" ретінде түсіну дұрыс екенін айтады. 21-ші ғасырдың сыншысы Питер Брэдшоу фильмдегі қорқыныш элементтерін, әсіресе орталық, сюрреалистік балетті, "Льюис Кэрроллдің айнасының бетіне" теңейді, оның арқылы көрермен таңғажайып және құпия қорқынышқа толы жаңа әлемге көшіріледі.
The question of genre in relationship of The Red Shoes has been a recurrent preoccupation of both critics and scholars, as it does not neatly fit within the confines of a single genre. While the film's extended ballet sequences led some to characterise the film as a musical, McLean notes that the "conventional signals that had allowed fantasy elements to occur in other [musical] films are missing in The Red Shoes." Fraser contests that the film is not emblematic of the standard musical as it has a tragic and violent resolution, and that it is best understood as a "prototype of a generic variation" emerging from the musical film tradition. The 21st century critic Peter Bradshaw identifies elements of horror in the film, particularly in its central, surreal ballet sequence, which he likens to "the surface of Lewis Carroll's looking glass, through which the viewer is transported into a new world of amazement and occult horror."
Сценарий
1934 жылы продюсер Александр Корда балет тақырыбындағы фильмді ойластырды, ол Васлав Нижинский туралы биофильм болуы тиіс еді. Жоба іске аспады, бірақ 1937 жылы Корда өзінің болашақ әйелі Мерл Оберон үшін балет тақырыбындағы фильм жазуға қайта шабыттанды. Корда режиссер Майкл Пауэллмен бірге Оберонның сыртқы келбетіне негізделген фильм жасады, бірақ ол шебер биші болмағандықтан, Корда би сахналары үшін дублерді пайдалану қажет екенін түсінді. Ақырында Корда бұл жобадан бас тартып, "Бағдад ұрысы" (1940) фильміне көшті. 1946 жылы Пауэлл мен оның режиссерлік серіктесі Эмерик Прессбергер Кордамен бірлесіп жазған сценарийдің құқықтарын 9 000 фунт стерлингке сатып алды. Пауэллдің сөзіне сүйенсек, бастапқы сценарийде әңгімеге көп орын берілген, ал сюжет жеңіл болған. Борис Лермонтов кейіпкерінің прототипі, негізінен, "Ресей балеті" импресариосы Сергей Дягилев болды, бірақ оның кейбір ерекшеліктері продюсер Ж. Артур Ранк және тіпті режиссер Пауэллдің өзінен алынған. Дягилевтің кейіпкерін қалыптастыруға ықпал еткен оқиға – ол өзінің алғашқы балеті "Леда және аққу" премьерасында Фредерик Эштонмен билеген 14 жасар Диана Гулдты көрген кез. Осыдан кейін Дягилев оны өзінің труппасына шақырды, бірақ жоспар іске аспай, ол қайтыс болды.
Producer Alexander Korda had conceived a ballet themed film in 1934, which he intended to be a biopic about Vaslav Nijinsky. The project never came to fruition, but in 1937, Korda found himself again inspired to write a ballet themed film as a vehicle for Merle Oberon, his future wife. Korda, along with filmmaker Michael Powell, fashioned a film based on Oberon's looks, but, because she was not a skilled dancer, Korda knew he would need to use a double for any dance sequences. Korda eventually abandoned the project, instead shifting his focus to The Thief of Bagdad (1940). In 1946, Powell and his filmmaking partner Emeric Pressburger bought the rights to the screenplay Powell had co written with Korda for £9,000. According to Powell, the original screenplay contained significantly more dialogue and less story. The character of Boris Lermontov was inspired in part by Sergei Diaghilev, the impresario who founded the Ballets Russes, although there are also aspects about him drawn from the personalities of producer J. Arthur Rank and even director Powell himself. The particular episode in Diaghilev's life that is said to have inspired the characterisation is his seeing the 14 year old Diana Gould partnering Frederick Ashton in the première of his first ballet, Leda and the Swan. On the basis of this, Diaghilev invited her to join his company, but he died before that plan could come about.
Негізгі
Ханс Кристиан Андерсеннің әңгімесінде жетім Кареннің түстерді ажырата алмаушылықтан зардап шегетін қамқоршысы оған шіркеудегі расталу рәсіміне сәйкес келмейтін қызыл түсті аяқ киім сатып алады, бірақ қателік байқалған соң, оны киюіне тыйым салады. Ол бұйрыққа бағынбайды. Шіркеу есігінде тұрған мүгедек "қарт солдат" Каренге олар билеуге арналған аяқ киім екенін айтады. Кейін ол оларды бір кешке киіп, билеуді тоқтаталмайды. Ол күндіз-түні билейді, соңында өтініші бойынша жазалаушы оның аяқтарын кесіп тастайды; аяқ киімдер олармен бірге билейді. Одан кейін ол пастордың отбасында тұрады, және ол ақыры жексенбілік жиынға қатыса алатындығы туралы арманмен дүние салады. Бұл әңгімеде аяқ киімдер "оның күнәсін", жалған мақтаныш пен дүниелік құштарлықты (көрінеу, әйелдік сексуалдық тартымдылықты) бейнелейді, бұл оны қайырымдылық, құлшыныс және қауымдық өмірден алшақтатты. Балетте үш кейіпкер бар: Қыз, Бала және Аяқ киімші. Роберт Хелпман сомдаған Бала бастапқыда қыздың жігіті болады; ол билеген кезде ол мөлдір целлофанға айналған сурет болып көрінеді. Кейін ол маңдайында "Le Jour" ("Күнделікті") деп жазылған және бүктелген газеттерден жасалған өзінің көлеңкесімен, содан кейін жеңіске жеткен Pas de deux / алтылықта патшазада ретінде пайда болады. Ақырында, Бала ауылдың пасторы болып шығады; ол қызыл аяқ киімнің байлауын шешкенде, қыз оның құшағында көз жұмады. Леонід Массин сомдаған Аяқ киімші, "қарт солдаттан" әлдеқайда зұлым тұлға. Ол үнемі билеп, қызды аяқ киіммен азғырып, "кино әдісімен" оларды аяғына кигізіп, онымен қысқа ғана билейді және жалпы алғанда оның қыңырлығы мен үмітсіздігіне қуанады. Бір сәтте ол оны қоршап тұрған "жабайы" монстрлердің тобын жетектейді, бірақ олар оны жеңіске жеткен балерина позында жоғары көтереді. Соңында аяқ киімші лақтырылған аяқ киімдерді жинап алып, көрермендерге ұсынады. Фильмнің контекстінде аяқ киімдер Лермонтов ұсынған, қалыпты адамдық қарым-қатынастар есебінен ұлы биші болу таңдауын білдіреді.
The Hans Christian Andersen story tells how the orphan Karen's colour blind guardian buys her an inappropriate pair of red shoes for her church confirmation ceremony, but, when the mistake is discovered, forbids her to wear them. She disobeys. A crippled "old soldier" at the church door tells Karen they are dancing shoes. Later, she wears them to a ball, and cannot stop dancing. She dances day and night until an executioner, at her request, amputates her feet; the shoes dance away with them. She lives with a parson's family after that, and she dies with a vision of finally being able to join the Sunday congregation. In this story, the shoes represent "her sin", the vanity and worldly pleasures (implicitly, female sexuality) which distracted her from a life of generosity, piety, and community. The ballet has three characters: the Girl, the Boy and the Shoemaker. The Boy, danced by Robert Helpmann, is at first the girl's boyfriend; as she dances, he turns into a sketch on transparent cellophane. Later he appears as the living counterpart of the Press, with "Le Jour" written on his forehead ("The Daily") and an alter ego made of folded newspapers, then as the prince in a triumphant Pas de deux/six. Finally, the Boy appears as the village parson; when he unties the red shoes, the girl dies in his arms. The Shoemaker, danced by Léonide Massine, is a diabolical figure far beyond the scope of the "old soldier". Always dancing, he tempts the girl with the shoes, installs them by "movie magic" on her feet, partners her briefly, and generally gloats over her confusion and despair. At one point he leads a mob of "primitive" monsters who surround her, but they elevate her high in a triumphant ballerina pose. At the end, the shoemaker picks up the discarded shoes and offers them to the audience. In the context of the movie, the shoes represent the choice offered by Lermontov to become a great dancer, at the expense of normal human relationships.
Кастинг
Пауэлл мен Прессбергер бишілерді, актерлік шеберлік таныта білетіндерін, билеуге ғана қабілетті актерлерді емес, қолдану керектігін ерте түсінді. Балет труппасының жұмысын шынайы көрсету үшін, сондай-ақ фильмнің басты шары ретінде он бес минуттық балетті қосу үшін, олар Корольдік балеттен көптеген бишілерді шақырып, өз балет труппасын құрды. Виктория Пейдж рөліне үміткерлерді іріктегенде Пауэлл мен Прессбергер тәжірибелі, сонымен қатар актерлік дағдысы бар бишіні іздеді. Шотланд балеринасы Моира Ширерді Иван Болеславский рөлінде түскен Роберт Хелпман ұсынды, ол орталық балет сахнасының хореографы болып тағайындалды; Хелпман бұрын Ширермен бірлесіп оның "Горбалс ғажайыбы" балетін қойған. Ол кезде Ширер Нинетт де Валуа басқаратын Садлер Веллс би компаниясымен бірге билеп жүрді. Сценарийді оқығаннан кейін Ширер ұсыныстан бас тартты, себебі кинодағы рөл оның би мансабына зиян келтіруі мүмкін деп ойлады. Сондай-ақ ол сценарийдегі балет труппасының "барлық балет труппаларынан мүлдем өзгеше" болып көрінгенін айтты. Ол былай деп есіне алды: "Мен "Қызыл туфліні" ең соңғы қаламайтын нәрсе еді. Мен бір жыл бойы сол фильмнен құтылуға тырыстым, бірақ режиссерден қашып шыға алмадым". Ширер рөлден бас тартқаннан кейін американдық балериналар Нана Голлнер мен Эдвина Сивер рөлге үміткер болды, бірақ олардың актерлік қабілеттері Пауэлл мен Прессбургерді қанағаттандырмады. Ширер ойын өзгертер алдында биші емес Хэйзел Корт пен Энн Тодт қысқа ғана уақытқа қарастырылды, содан кейін де Валуаның батасымен рөлді қабылдауға келісті. Ширердің айтуынша, де Валуа осы мәселеге ашуланып, ақырында рөлді қабылдауға кеңес берді. Пауэлл де Валуаның процесте "көбірек манипуляция жасағанын" және Ширер фильм түсіру аяқталғаннан кейін қайта оралатын компанияда орны бола ма, жоқ па, бұл туралы ойланып, шешімін кешіктіргенін айтты. Викторияға ғашық болатын музыкант Джулиан Крастер рөліне Мариус Горинг шақырылды. Горинг сол кезде 30-дан асып, рөлге сәл қарт болғанымен, Пауэлл мен Прессбургер оның "өнерге деген сыпайылығы мен өзімшілдіксіз көзқарасына" әсерленді. Олар Викторияның балет директоры Борис Лермонтов рөліне Антон Уолбрукты да осы себептермен шақырды, оны "әдепті және сезімтал актер" деп санады, ол Ширерге бірлескен эмоционалдық сахналарда көмектесе алады. Фильмдегі басқа басты бишілер қатарында Леонид Массин (ол "Қызыл туфлі" балетіндегі аяқ киім жасаушы рөлінің хореографы болды), биші Гриша Любовты бейнелеген, және Людмила Черина биші Ирина Боронская рөлінде болды; соңғысын Пауэлл таңдады, ол оның ерекше сұлулығына тәнті болды.
Powell and Pressburger decided early on that they had to use dancers who could act rather than actors who could dance. To create a realistic feeling of a ballet company at work, and to be able to include a fifteen minute ballet as the high point of the film, they created their own ballet company using many dancers from The Royal Ballet. In casting the lead role of Victoria Page, Powell and Pressburger sought an experienced dancer who could also act. Scottish ballerina Moira Shearer was recommended by Robert Helpmann, who had been cast in the film as Ivan Boleslawsky, and was also appointed the choreographer of the central ballet sequence; Helpmann had worked with Shearer prior in a production of his ballet Miracle in the Gorbals. At the time, Shearer was beginning to ascend in her career with the Sadler's Wells Dance Company, dancing under Ninette de Valois. Upon reading the screenplay, Shearer declined the offer, as she felt taking a film role would negatively impact her dancing career. She also felt that the screenplay presented a ballet company that was unrealistic, "utterly unlike any ballet company that there had ever been anywhere." She recalled: "Red Shoes was the last thing I wanted to do. I fought for a year to get away from that film, and I couldn't shake the director off." After Shearer's refusal of the role, American ballerinas Nana Gollner and Edwina Seaver tested for the part, but their acting abilities proved unsatisfactory to Powell and Pressburger. Non dancers Hazel Court and Ann Todd were briefly considered before Shearer changed her mind, and decided to accept the role with de Valois's blessing. Shearer claimed that de Valois, exasperated by the ordeal, finally advised her to take the role. Powell alternately recounted that de Valois was "more manipulative" in the process, and would vacillate in regard to whether or not Shearer would have a place in the company to return to once filming was completed, accounting for Shearer's alleged protracted contemplation of whether to take the part. For the role of Julian Craster, the musician with whom Victoria falls in love, Marius Goring was cast. While Goring—at the time in his mid 30s—was slightly too old to play the role, Powell and Pressburger were impressed by his "tact and unselfish approach to his craft." They cast Anton Walbrook in the part of Victoria's domineering ballet director, Boris Lermontov, for similar reasons, as they felt he was a "well mannered and sensitive actor" who could support Shearer through their emotional scenes together. The other principal dancers cast in the film included Léonide Massine (who also served as a choreographer for his role as the shoemaker in The Ballet of the Red Shoes), portraying dancer Grischa Ljubov, and Ludmilla Tchérina as dancer Irina Boronskaya; the latter was cast by Powell, who was captivated by her unconventional beauty.
Түсірілім
"Қызыл аяқ киім" фильмінің түсірілімі негізінен Парижде өтті, ал негізгі түсірілім 1947 жылдың маусым айында басталды. Джек Кардифф, бұрын Пауэлл мен Прессбергердің "Қара нарцисс" фильмін түсірген, оператор болып жұмыс істеді. Түсірілім кестесі шамамен он бес аптаға созылды. Бюджеті Лондон, Монте-Карло және Лазурь жағалауында да түсірілімдер жүргізілді. Кейбір сахналар Пайнвуд студиясында түсірілді, оның ішінде фильм үшін арнайы салынған сахна мен оркестр алаңы. Биограф Марк Коннеллидің сөзіне қарағанда, түсірілім барысында актерлер мен түсірілім тобы "құрметті уақыт" өткізді. Түсірілімнің алғашқы күні Пауэлл актерлер мен түсірілім тобына: "Біз бұрын ешкім жасаған емес нәрселерді істейміз, көп жұмыс істеуіміз керек, бірақ бәріне тұрарлық екенін білемін" деді. Фильмнің орталық бөлігі – "Қызыл аяқ киім балеті" түсірілімі шамамен алты аптаға созылды, деп еске алды Ширер, ол өндірістің ортасында аяқталғанын айтты. Пауэлл оған қарсы шығып, оның фильмнің соңғы түсірілген бөлігі болғанын мәлімдеді. Балетті түсіру тәжірибелі бишілер үшін қиын болды, себебі олар тікелей балеттен түсірілімге көшкенде, бірнеше секундтық кадрларды түсіруге сағаттап дайындалуға тура келді. Ширер балеттің "осыншалықты кинолық тұрғыдан ойластырылғандықтан, бір минутқа билеуге мұңлы едік" деп еске алды. Түсірілім жоспарланған он бес аптаның орнына жиырма төрт аптаға созылды, ал соңғы бюджет 500 000 фунт стерлингтен асты. The Rank Organisation бас бухгалтері Джон Дэвис, фильмнің бюджеті жоспардан асып кеткендігіне байланысты Пауэлл мен Прессбергердің жалақысын 10 000 фунт стерлингке төмендетті. Түсірілім кестеден тысқары уақытқа созылғандықтан, Пауэлл мен Прессбергер актерлер мен түсірілім тобына қыркүйек айында екі апталық демалыс беруге уәде берді.
Filming of The Red Shoes took place primarily in Paris, with principal photography beginning in June 1947. Jack Cardiff, who had shot Powell and Pressburger's Black Narcissus, served as cinematographer. The shooting schedule ran for approximately fifteen weeks, on a budget of Filming also occurred on location in London, Monte Carlo, and the Côte d'Azur. Some sequences were filmed at Pinewood Studios, including the stage and orchestra pit sequences, which were sets constructed specifically for the film. According to biographer Mark Connelly, the shoot was largely copacetic, with the cast and crew having a "happy time" on set. On the first day of the shoot, Powell addressed the cast and crew: "We'll be doing things that haven't been done before, we'll have to work very hard—but I know it's going to be worth it." The shooting of the film's central The Ballet of Red Shoes sequence took approximately six weeks, according to Shearer, who recalled that it was completed in the middle of the production. Powell disputed this, instead claiming that it was the last portion of the film to be shot. Filming the ballet proved difficult for experienced dancers, who were used to performing live ballet, as the filming process required them to spend hours preparing to shoot moments that lasted sometimes only a few seconds. Shearer recalled that the ballet sequence was "so cinematically worked out that we were lucky if we ever danced for as long as one minute." The shoot overran significantly, totalling twenty four weeks rather than the planned fifteen, and the final budget ballooned to over £500,000. John Davis, the chief accountant of The Rank Organisation, forced a £10,000 cut to Powell and Pressburger's salaries due to the film going over budget. Because the shoot was extended so far beyond schedule, Powell and Pressburger promised the cast and crew a fortnight's holiday in September.
Хореография және музыка
Австралиялық балет жұлдызы Роберт Хелпман балетке хореография қойып, Лермонтов балетінің жетекші бишісінің рөлін ойнады және жігіт рөлін биледі. Леонид Массин өзінің рөлі үшін жеке хореография жасады. Брайан Истдейл фильмге арнап түпнұсқа музыка жазды, оның ішінде "Қызыл туфли" балеті де бар. Фильмдегі музыканың көп бөлігін Истдейл дирижерлік етті, бірақ "Қызыл туфли" балетінде Сэр Томас Бичем дирижерлік етіп, экранда ерекше аталып өтті. Бичемнің Корольдік филармониялық оркестрі фильмнің негізгі оркестрі болды. "Қызыл туфли" үшін жазылған музыка "кинолық стильге сәйкес" болуы тиіс еді және бұл жұмыс дәстүрден тыс жолмен аяқталды: Истдейл фильмнің орталық балеттік көрінісі үшін музыканы Хелпман бекіткен мультфильмдер мен сюжеттік тақталар негізінде жазды, олар дұрыс ретпен жинақталды. Истдейлге тиімді музыкалық қосымша жазуға көмектесу үшін барлығы 120 сурет ұсынылды. Балеттік көріністің түсірілімі барысында қолмен салынған суреттер аяқталған түсірілген кадрлармен ауыстырылды. 1948 жылы Истдейл үздік түпнұсқа музыка үшін "Оскар" сыйлығын алды, бұл құрметтің алғашқы британдық кинокомпозиторына бұйырғандығы еді.
Australian ballet star Robert Helpmann choreographed the ballet, played the role of the lead dancer of the Ballet Lermontov and danced the part of the boyfriend. Léonide Massine created his own choreography for his role as the Shoemaker. Brian Easdale composed the original music for the film, including the full ballet of The Red Shoes. Easdale conducted most of the music in the film, except for the Ballet of the Red Shoes, where Sir Thomas Beecham conducted the score and received prominent screen credit. Beecham's Royal Philharmonic Orchestra was the featured orchestra for the film. The score for The Red Shoes was written to "fit the cinematic design," and completed in an unorthodox manner: Easdale composed the score for the film's central ballet sequence based on cartoon drawings and storyboards approved by Helpmann, which were assembled in the correct sequence. A total of 120 drawings were provided to help guide Easdale in writing an appropriate musical accompaniment. As filming of the ballet sequence progressed, the hand drawings were replaced by the corresponding completed shots. Easdale received the 1948 Academy Award for Best Original Score, the first British film composer so honoured.
Кассалық жинақ
Қызыл аяқ киім 1948 жылғы 22 шілдеде Лондонда тұңғыш рет көрсетілді, ал Ұлыбританияда кең таралғаны 1948 жылғы 6 қыркүйекте болды. Ұлыбританиядағы алғашқы көрсетілімінде фильм аз табыс әкелді, себебі Ранк ұйымы «Цезарь мен Клеопатра» (1945) фильмінің шығындарынан туындаған қаржылық қиындықтарға байланысты үгіт жұмысына көп ақша жұмсауға мүмкіндігі болмады. Сонымен қатар, Пауэллдің сөзіне сүйенсек, Ранк ұйымы фильмнің көркемдік құндылығын толыққанды түсінбеді, және Арчерлер мен Ранк арасындағы осы керісіп қарым-қатынас олардың серіктестігінің аяқталуына әкелді, Арчерлер Александр Кордаға жұмыс істеуге көшті. Жарнаманың жетіспеуіне қарамастан, фильм 1948 жылы британдық кинопрокатта ең танымал фильмдердің алтыншысы болды. Kinematograph Weekly журналының мәліметінше, 1948 жылы британдық кинопрокаттағы «ең үлкен жеңімпаз» – «Өміріміздің ең жақсы жылдары» фильмі болды, ал «Парк-Лейндегі көктем» ең жақсы британдық фильм деп танылды, ал «көшбасшылар» қатарында «Жексенбі күні әрқашан жаңбыр жауады», «Менің бауырлым Джонатан», «Рио жолы», «Миранда», «Идеалды күйеу», «Жалбыр қала», «Қызыл аяқ киім», «Жасыл дельфин көшесі», «Мәңгілік Эмбер», «Әкемен өмір», «Әлсіз жыныс», «Оливер Твист», «Құлаған сұлтандар» және «Уинслоу баласы» фильмдері болды. Фильмнің АҚШ-тағы тұңғыш көрсетілімі 1948 жылғы 21 қазанда Нью-Йорк қаласындағы Бижу театрында өтті, оны Eagle Lion Films компаниясы таратты. Жыл соңына қарай ол АҚШ прокатынан табыс тапты. 1950 жылғы 13 қарашада осы кинотеатрда 107 апта көрсетілді. Бұл көрсетілімнің сәттілігі Universal Pictures компаниясын «Қызыл аяқ киім» фильмінің құнды екеніне көндірді және олар 1951 жылы АҚШ-тағы тарату құқығын өздеріне алды. «Қызыл аяқ киім» барлық уақыттағы ең табысты британдық фильмдердің біріне айналды, ол 5 миллион доллардан астам табыс әкелді.
The Red Shoes had its premiere in London on 22 July 1948, and its general release in the United Kingdom was on 6 September 1948. Upon its initial release in the United Kingdom the film was a low earning picture, as the Rank Organisation could not afford to spend much on promotion due to severe financial problems exacerbated by the expense of Caesar and Cleopatra (1945). Also, according to Powell, the Rank Organisation did not understand the artistic merits of the film, and this strain in the relationship between The Archers and Rank led to the end of the partnership between them, with The Archers moving to work for Alexander Korda. Despite a lack of advertising, the film went on to become the sixth most popular film at the British box office in 1948. According to Kinematograph Weekly the 'biggest winner' at the box office in 1948 Britain was The Best Years of Our Lives with Spring in Park Lane being the best British film and "runners up" being It Always Rains on Sunday, My Brother Jonathan, Road to Rio, Miranda, An Ideal Husband, The Naked City, The Red Shoes, Green Dolphin Street, Forever Amber, Life with Father, The Weaker Sex, Oliver Twist, The Fallen Idol and The Winslow Boy. The film premiered in the United States at New York City's Bijou Theatre on 21 October 1948, distributed by Eagle Lion Films. By the end of the year, it had earned in US rentals. It ended its run at this cinema on 13 November 1950, playing for a total of 107 weeks. The success of this run convinced Universal Pictures that The Red Shoes was a worthwhile film and they took over the US distribution in 1951. The Red Shoes went on to become one of the highest earning British films of all time, with a record breaking gross of over $5 million.
Марапаттар
Мекеме санаты Жүлдегер(лер) Нәтиже Ref. (Дереккөздер) Оскар сыйлығы Ең үздік фильм Майкл Пауэлл, Эмерик Прессбергер Ең үздік түпнұсқа сценарий Эмерик Прессбергер Ең үздік түпнұсқа музыка Браян Истдейл Ең үздік көркемдік безендіру Хайн Хекрот, Артур Лоусон Ең үздік фильм монтажы Реджинальд Миллс БАФТА кино сыйлығы Ең үздік британдық фильм «Қызыл туфлі» Алтын глобус сыйлығы Ең үздік түпнұсқа музыка Браян Истдейл Ұлттық сын кеңесінің үздік он фильмдері «Қызыл туфлі» Венеция кинофестивалінің бас жүлдесі «Қызыл туфлі»
Institution Category Recipient(s) Result Ref. (Reference(s)) Academy Awards Best Picture Michael Powell, Emeric Pressburger Best Original Screenplay Emeric Pressburger Best Original Score Brian Easdale Best Art Direction Hein Heckroth, Arthur Lawson Best Film Editing Reginald Mills BAFTA Film Awards Best British Film The Red Shoes Golden Globe Awards Best Original Score Brian Easdale National Board of Review Top Ten Films The Red Shoes Venice Film Festival Grand International Award The Red Shoes
Үйге арналған медиа және қалпына келтіру
Америкалық үй медиа компаниясы The Criterion Collection «Қызыл туфлі» фильмін 1994 жылы лазерлік дискіде, ал 1999 жылы DVD форматында шығарды. «Қызыл туфлі» фильмін қалпына келтіру жұмыстары 2000-шы жылдардың басында басталды. UCLA архивінің бас сақтаушысы Гитт, қалпына келтіруді қадағалады және Уайтхедке фильмнің әрбір кадрын – түпнұсқада 192 960, үш бөліктен тұратын негативте 578 880 кадрды қарап шығуға көмектесті. Кір, сызаттар және басқа да ақауларды жою үшін 4K сандық қалпына келтіру Прасад корпорациясы мен Warner Bros. Motion Picture Imaging компанияларының көмегімен аяқталды. 2010 жылдың 20 шілдесінде Criterion Collection фильмді қалпына келтірілген күйде DVD және Blu-ray форматында қайта шығарды.
The American home media company The Criterion Collection released The Red Shoes on laserdisc in 1994, and on DVD in 1999. Efforts to restore The Red Shoes began in the early 2000s. Gitt, the chief preservation officer of the UCLA Archive, supervised the restoration, assisting Whitehead in reviewing each individual frame of the film—192,960 in the print, 578,880 in the tripartite negative. The 4K digital restoration was completed with the help of the Prasad Corporation and Warner Bros. Motion Picture Imaging to remove dirt, scratches, and other flaws. On 20 July 2010, the Criterion Collection again reissued the film in its restored state on DVD and Blu ray.
Фильмге негізделген шығармалар
1952 жылы Хассе Экман режиссерлік жасаған «От құсы» фильмі «Қызыл аяқ киім» фильміне жасалған құрметтің көрінісі болып табылады. 1975 жылғы Бродвей мюзиклі «Хор желісі» және оның 1985 жылғы киноадаптациясында бірнеше кейіпкерлер «Қызыл аяқ киім» олардың биші болу шешіміне ықпал еткенін айтады. Кейт Буштың 1993 жылғы «Қызыл аяқ киім» әні мен альбомы осы фильмнен шабыттанды. Музыка кейіннен «The Line, the Cross and the Curve» (1993) фильмінде қолданылды, бұл фильмді Буш жазып, режиссерлік еткен және «Қызыл аяқ киім» фильміне сілтеме жасайды. Басты рөлдерді Миранда Ричардсон мен Линдси Кемп ойнады. Фильмді Джуль Стайн (музыка) және Марша Норман (әңгіме және әндер) Бродвей мюзикліне бейімдеді, оны Стэнли Донен қойды. «Қызыл аяқ киім» 1993 жылғы 16 желтоқсанда Гершвин театрында ашылды, онда Стив Бартон Борис Лермонтовты, Маргарет Иллман Виктория Пейджді, ал Хью Панаро Джулиан Крастерді сомдады. Лар Любовичтің хореографиясы TDF-тің Астер сыйлығына ие болды, бірақ мюзикл 51 алдын ала көрсетілімнен кейін және бес қойылым ғана өткен соң жабылды. 2005 жылы «Балет Ирландия» Сергей Дягилевке, «Ballets Russes» балеттік труппасын құрған балетмейстерге арналған құрмет ретінде «Дягилев және қызыл аяқ киім» балетін қойды. Бұл қойылымда осы атақты труппаның ең танымал туындыларынан үзінділер енгізілді. Дягилев Лермонтов кейіпкеріне шабыт көзі болғандықтан, «Қызыл аяқ киім» балетінен де үзінді қосылды. 2013 жылы корей әншісі IU «Modern Times» альбомын шығарды, оның басқа әні «The Red Shoes» ертегіден шабыттанды, ал музыкалық видеосы фильмнен бейімделді. Фильм Мэтью Борнның хореографиясымен балет ретінде қайта жаңғыртылды және 2016 жылдың желтоқсан айында Лондонда тұңғыш рет көрсетілді. Қойылымда Бернард Херрманның фильмдерге жазған музыкасы қолданылды, оның ішінде «The Ghost and Mrs. Muir» (1947) және «Vertigo» (1958) фильмдерінен алынған тақырыптар, 1948 жылғы фильмдегі Брайан Исталдың Оскарлық музыкасының орнына пайдаланылды. 2022 жылы марапатталған қысқаметражды фильм «Òran na h Eala» Моира Ширердің «Қызыл аяқ киім» фильмінде түсуге келіскенге дейін және кейін оның ой-сезімін терең зерттейді, бұл шешім оның өмірін түбірінен өзгертті. Фильмде Моира гримеркадағы айнаның алдында отырып, өзінің мансап таңдаулары туралы ойға батып, арманшыл көріністер тізбегі ретінде ашылады.
The 1952 film The Firebird, directed by Hasse Ekman, is largely an homage to The Red Shoes. In the 1975 Broadway musical A Chorus Line and its 1985 film adaptation, several of the characters speak of The Red Shoes inspiring their decision to become dancers. Kate Bush's 1993 song and album, The Red Shoes, was inspired by the film. The music was subsequently used in The Line, the Cross and the Curve (1993) a film referencing The Red Shoes written and directed by Bush. It stars Miranda Richardson and Lindsay Kemp. The film was adapted by Jule Styne (music) and Marsha Norman (book and lyrics) into a Broadway musical, which was directed by Stanley Donen. The Red Shoes opened on 16 December 1993 at the Gershwin Theatre, with Steve Barton playing Boris Lermontov, Margaret Illmann playing Victoria Page, and Hugh Panaro playing Julian Craster. The choreography by Lar Lubovitch received the TDF's Astaire Award, but the musical closed after 51 previews and only five performances. In 2005, Ballet Ireland produced Diaghilev and the Red Shoes, a tribute to Sergei Diaghilev, the ballet impresario who founded Ballets Russes. consisting of excerpts from works made famous by that seminal company. An excerpt from The Red Shoes ballet was included, since Diaghilev was one inspiration for the character of Lermontov. In 2013, Korean singer songwriter IU released the album Modern Times, which featured the lead single "The Red Shoes", whose lyrics were inspired by the fairy tale, and whose music video was adapted from the film. The film was adapted as a ballet choreographed by Matthew Bourne and premiered in December 2016 in London. The production used music adapted from film scores by Bernard Herrmann, including themes from The Ghost and Mrs. Muir (1947) and Vertigo (1958), in place of Brian Easdale's Oscar winning score from the 1948 film. In 2022, the award winning short film Òran na h Eala vividly explored Moira Shearer's heart and mind just before and after she agreed to star in The Red Shoes, a decision that would change her life forever. The film unfolds as a string of dreamlike sequences while Moira sits at a dressing room mirror, reflecting on her career choices.
Мұра
Артқа қарап қарағанда, бұл Пауэлл мен Прессбургер еңбектестігінің ең жақсы фильмдерінің бірі саналады, ал 1999 жылы Британдық кино институты оны барлық уақыттағы ең ұлы британдық фильмдердің тоғызыншысы деп таныды. Содан бері ол культты фильм және би фильмінің үлгісі ретінде мәртебеге ие болды. 2017 жылы Time Out журналының 150 актер, режиссер, сценарист, продюсер және киносыншысы арасында өткізілген сауалнамада бұл фильм барлық уақыттағы ең жақсы британдық фильмдердің бесіншісі деп бағаланды. Брайан Де Пальма, Мартин Скорсезе, Фрэнсис Форд Коппола және Стивен Спилберг сияқты режиссерлер оны өмір бойындағы сүйікті фильмдерінің бірі деп атады, ал Роджер Эберт оны «Ұлы фильмдер» тізіміне енгізді. Фильм әсіресе операторлық шеберлігімен және әсіресе Техниколордың қолданылуымен танымал. Жан Ренуардың «Өзен» фильмінің Criterion Collection DVD-сіне жазған кіріспесінде Скорсезе «Қызыл туфлі» мен «Өзен» фильмдерін ең әдемі түсті фильмдер деп санайды.
Retrospectively, it is regarded as one of the best films of Powell and Pressburger's partnership, and in 1999, it was voted the ninth greatest British film of all time by the British Film Institute. In the intervening years, it has garnered status as a cult film and an archetypal dance film. In 2017, a poll of 150 actors, directors, writers, producers and critics for Time Out magazine saw it ranked the fifth best British film ever. Filmmakers such as Brian De Palma, Martin Scorsese, Francis Ford Coppola, and Steven Spielberg have named it one of their all time favourite films, and Roger Ebert included it in his list of Great Movies. The film is particularly known for its cinematography and especially the use of Technicolor. In the introduction for The Criterion Collection DVD of Jean Renoir's The River, Scorsese considers The Red Shoes and The River to be the two most beautiful colour films.