Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Қанды желдеткіш", Op. 81 – Эдвард Элгардың 1917 жылы жазған бір актілі балеті. Ол соғыс кезінде қайырымдылық қорына ақша жинау мақсатымен жазылды. 1917 жылы екі рет қойылғаннан және 1920 жылы үзінділері жазылғаннан кейін, 1973 жылға дейін партитурасы ұмытылып, назардан тыс қалды. Осы жылы дирижер сэр Адриан Боулт оны жаңадан жазып алып, қайта жаңғыртты. Кейіннен оны Лондон фестиваль балеті сахнаға қойды.
The Sanguine Fan, Op. 81, is a single act ballet written by Edward Elgar in 1917. It was composed to raise money for wartime charities, and after two performances in 1917 and a recording of excerpts in 1920, the score was neglected until 1973, when the conductor Sir Adrian Boult revived it for a recording. It was later staged in the theatre by the London Festival Ballet.
Бастапқы және алғашқы орындалу
Эльгардың жақын досы және сенімді адамы Элис Стюарт Вортли (Вортлидің леди Стюарт) 1917 жылы наурыз айында соғыс қайырымдылық қорына көмек көрсету мақсатындағы қойылымда бір актілі балетке музыка жазуды сұрады. Сценарийді Ина Лоутер жазған (кейіннен ол Корольдік музыка колледжінің балет курсын құрған). Оның шабыты Чарльз Кондер салған сәндік желдеткіштен туды, ол геральдикада қолданылатын қызыл түсті сангвинмен боялған. Желдеткіште ашық алаң бейнеленген, бір жағында Эхо мен Панның мифтік кейіпкерлері, екінші жағында 18 ғасырлық киім киген адамдар суреттелген. Лоутер бір ер адам сүйіктісімен дауласып, олар ажырасып кеткенде, ол Эхоға қызығушылық танытудан бұрын махаббат құдайына қарғыс айтатын оқиғаны ойлап тапты. Пан оянып, сол адамды өлтіріп, Эхомен бірге ағаштарға қашады, ал өлген адамның сүйіктісі оның денесінің үстінде қайғырып тізе бүгіп отырғанда, ол сарказммен күледі. Лоутер Эхо рөлін ойнады. Алғашқы қойылым 1917 жылғы 20 наурызда Лондонның Челси сарайы театрында "Челси на кончиках" ревюінің бөлігі болды, дирижерлікті композитор өзі жүргізді. Кейін ол қойшы биін қосты, ол мамыр айында өткен екінші қайырымдылық қойылымында тұңғыш рет орындалды. Содан кейін Брайден Томсон (1988), Дэвид Ллойд Джонс (1998) және Джон Уилсон (2012) дирижерлік еткен қосымша жазбалар жасалды.
Elgar's close friend and confidante, Alice Stuart Wortley (Lady Stuart of Wortley) asked him to compose the music for a one act ballet to be given at a fund raising performance in aid of war charities in March 1917. The scenario was by Ina Lowther (later the founder of the ballet course at the Royal College of Music). Her inspiration came from a decorative fan painted by Charles Conder using mostly the dark red colour sanguine used in heraldry. The fan depicted a glade with on one side the mythical figures of Echo and Pan and on the other mortals in 18th century costume. Lowther devised a story in which the mortals dance among the trees before one of the men quarrels with his lover and, as they draw apart, he curses the god of love before becoming fascinated by Echo. Pan wakes, strikes the man dead and runs off into the trees with Echo, laughing sardonically as the dead man's lover kneels in grief over his body. Lowther played Echo. The first performance was part of the revue Chelsea on Tiptoe at the Chelsea Palace Theatre, London on 20 March 1917, and was conducted by the composer. Afterwards he added a further number, a shepherd's dance, which received its premiere at a second charity performance in May. Further recordings followed, conducted by Bryden Thomson (1988), David Lloyd Jones (1998) and John Wilson (2012).
1976 жылғы балет
1976 жылдың қыркүйегінде, директоры Берил Грейдің ұсынысымен Лондон фестиваль балеті музыкалық қойылымды жаңартты, Рональд Хайндтың жаңа сценарийі мен хореографиясымен. Оқиға Карлтон Хаус Террасасындағы Эдвард дәуіріндегі кешкі тойда өріледі, онда екі бауыр екі әдемі әйелмен қатыстырылып, біреуі екіншісінің қан түсті желдеткішін ұрлаған деп күдіктенеді. Көптеген қойылымдарды Боулт дирижерлік етті, оның соңғы ресми өнері 1978 жылдың 24 маусымында болды.
In September 1976, at the instigation of its director, Beryl Grey, the London Festival Ballet revived the score, with a new scenario and choreography by Ronald Hynd. It was set at an Edwardian soirée in Carlton House Terrace during which twin brothers become involved in a mix up with two elegant ladies, one of whom suspects her sanguine coloured fan has been stolen by the other. Some of the performances were conducted by Boult, whose last public appearance was conducting a performance on 24 June 1978.