Жаңылған жад және құпиялы өлiм

Кіріспе

Кертис Бернхардттың 1947 жылғы фильмі

Сюжет

Екінші дүниежүзілік соғыстың бұрынғы ұшқыш-бомбардировщигі және соңғы мерген ұшқышы Стивен Кенет өз көлігін өзенге құлатып, әйеліне жасалған өлтіруді өз-өзіне қол жұмсаумен жасыруға тырысады. Ол аман қалады, бірақ өлтіру үшін айыптау үшін оның ақыл-есі жеткілікті екенін анықтау үшін бағалау үшін округтік психиатриялық ауруханаға жіберіледі. Ол соғыста миына зақым келгендіктен, оның не болғанын есіне түсірмейді. Д-р Энн Лоррисон оның ісіне қызығушылық танытады. Операция Кенеттің ми жарақатын жеңілдете алады, бірақ ол оған келісім беруден бас тартады, ол өзін тазартудың жолын тауып, алты жасар ұлына қамқорлық жасай алатын уақытқа дейін созылды. Аудандық прокурордың кеңсесі аурухана басшыларына оған операция жасауды мәжбүрлеуге қысым жасаса да, олар бас тартады. Алайда, Лоррисон оған анасы қайтыс болғанын хабарлағанда, Кенет ойынан айнып, баласын жергілікті жетімдер үйіне жібереді. Генри Кронер, Кеннеттің әйелі басының бастығы Уиллард Уиткомб тұратын пәтер ғимаратының күзетшісі, оны оның өліміне қатысты әлеуетті рөліне шантаж жасауға тырысады. Кроннер Кенетті көруге барады, бірақ ол оны құтқара алатынын білдіреді, бірақ Кенеттің төлейтінін күтіп, егжей-тегжейлі ақпарат бермейді. Кенеттің қолынан келместен бұрын Уиткомб Кронерді ғимараттың лифт шахтасынан құлап өлуге жібереді. Кенетке "наркосинтез" - өткен оқиғаларды есте сақтау үшін аз мөлшерде натрий пентоталы беріледі. Ол қолын әйеліне тигізіп жатқанда, есігінен бір нәрсе шыққанын, кейін есін жиып, оның өлі денесін тапқанын еске алады. Кенет ауруханадан қашу үшін Лоррисонның көлігінде жасырынып, Уиткомбтің пәтеріне кіреді және есірткі астында ашылғанға ұқсас көріністі қайта жасайды. Ол дәрігер Лоррисонның назарынан тыс және сатқындыққа ұшырамай, ауруханаға қайта оралады, ол Уиткомбпен байланысқа түсуін шыдамдылықпен күтеді. Уиткомб көрінеді, бірақ екі кісі өлтіргенін мойындау арқылы Кенетті ашуға шақырады. Кенет Lorrison-дың көлігін ұрлап, ауруханадан қашып кетеді. Ол "қаза тапқан маньяк" үшін кең ауқымды адам іздеуден қашып құтылып, Уиткомбтің пәтеріне жетуді қолдайды, оны тастап кетуден бас тартқан Лоррисонмен бірге. Ол Уиткомбті аяусыз жекпе-жекте шатастырады. Лорисон мүмкіндікті пайдаланып, оған натрий пентоталын береді. Уиткомб күйеуін өз пәтерінде есінен танып қалғаннан кейін, ашкөз Хелен Кенетпен қарым-қатынасын қалай тоқтатуға тырысқанын айтып береді, бірақ ол аңыз туғызып, оның фирмада серіктес болу мүмкіндігін бұзады деп қорқытты. Сондықтан ол оны өлтірді. Оның толық мойындауы күтіп тұрған полиция қызметкерлерінің алдында және прокурор Кенетке оның еркін екенін айтады. Егер Уиткомбтың шындық сынамасында айтқандары сот алдында жарамсыз болып шықса да, ол бәрін дәстүрлі түрде айта алады деп сенді. Кенет пен Лоррисон оның үйіне барады, ол жерде оның ұлын бүкіл уақыт бойы күтіп ұстады. Кенет жігітпен қайта қосылады, және ерлі-зайыптылар ақыры романтикалық қызығушылықтарын жалғастыра алады.

Former WWII bomber pilot and recent ex mercenary flyer Steven Kenet crashes his car into a river, trying to cover the evident strangulation murder of his wife with a suicide. He survives but is sent to the county psychiatric hospital for evaluation to determine if he is sane enough to be charged with murder. He has no memory of what happened, due to a pre existing wartime brain injury having been reaggravated by a crash in Burma. Dr. Ann Lorrison takes an interest in his case, and in him. Surgery could relieve Kenet's brain injury, but he refuses to consent to it, stalling for time till he can find a way to clear himself and be able to take care of his six year old son. In spite of pressure from the district attorney's office on hospital administrators to force a surgery on him, they refuse. However, when Lorrison informs him that his mother has died, ostensibly dooming his son to a county orphanage, Kenet changes his mind. Henry Cronner, janitor of the apartment building where Kennet's wife's boss, Willard Whitcombe lives, attempts to blackmail him over his potential role in her death. After being rebuffed, Cronner goes to see Kenet, hinting he can save him but withholding details until Kenet can pay. Before Kenet can, Whitcombe sends Cronner plummeting to his death down the building's elevator shaft. Kenet undergoes "narcosynthesis"—a light dose of sodium pentothal—to help him remember what happened. He recalls blacking out just as his hands were around his wife's neck and later regaining consciousness to find her dead body. Kenet hides in Lorrison's car to escape from the hospital, then breaks into Whitcombe's apartment and recreates a scene resembling that revealed under the drug. He returns to the hospital, unnoticed and unbetrayed by Dr. Lorrison, waiting patiently for Witcombe to contact him. Whitcombe shows, but cunningly provokes Kenet into a murderous rage by confessing his two killings. In desperation, Kenet steals Lorrison's car and breaks out of the hospital. He eludes a sweeping manhunt for a "homicidal maniac" on the loose, and manages to get to Whitcombe's apartment, accompanied by Lorrison, who refueses to leave him. In a brutal fistfight he dazes Whitcombe. Seizing the opportunity, Lorrison administers sodium pentothal to him. Whitcombe recounts how he had tried to end his affair with the greedy Helen Kenet after finding her husband unconscious in his apartment, but she threatened to cause a scandal and ruin any chance of him becoming a partner in his firm. So he murdered her. His complete confession is given in front of a waiting clutch of policemen, and the D. A., who tells Kenet he is free to go. Even if everything Whitcombe said under the truth serum will be inadmissible in court, he's confident of getting it all the old fashioned way. Kenet and Lorrison go to her home, where she has had custody of his son the entire time. Kenet is reunited with the boy, and the couple are finally able to pursue their romantic attraction.

Қабылдау

Фильмнің бюджеті 1,844,000 долларды құрады, дереккөздерге қарай өзгеруі мүмкін.

Сыни жауап

"Нью-Йорк таймс" газетіндегі заманауи рецензияда былай делінген: "Қазіргі заманғы психотерапияны пайдалана отырып түсірілген «Жоғары қабырға» фильмі – қорқынышты, аурулы және әлеуметтік тұрғыдан цинизмге толы мелодрама. Егер сіздің санаңыз салмақты болса, бұл – мерекелік ойын-сауыққа арналған нәрсе". 1984 жылы жазушы Спенсер Селби «Жоғары қабырға» фильмін «әсем әрі 1940 жылдардың соңындағы нуар триллерлерінің көрнекті үлгісі» деп атады. 2006 жылы киносыншы Денис Шварц оны «Николас Фогельдің шеберлікпен түсірген камералық жұмысының арқасында қара-ақ нуар стилінде безендірілген, салқын және көп сөйлейтін психологиялық мелодрама» деп сипаттады, бірақ басты актерлер «романтикалық қарым-қатынастарын сендіруге жеткілікті, бірақ тым әлсіз». Роберт Тейлордың жеке қайғысы нуар фильміне қарағанда, телесериалдағы күйзеліске көбірек ұқсайды. Фильмнің ең ірі кемшіліктері – оның құпиялы оқиға ретінде сенімді болмауы, романтикалық сюжеттің шындықтан гөрі голливудтық қиялға жақын болуы, ақиқатты анықтау құралы ретінде шындық сыйымдылығының жеңіл қабылдануы және ми хирургиясының Тейлордың психикалық ауруын оңай жазып жіберуі».