Кіріспе

Аустриялық ат споршысы

Қола медаль – 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындары 1936 Берлин]]

Алоис Подхайский (24 ақпан 1898 – 23 мамыр 1973) – австриялық әскери қызметші және ат споршысы, атпен жүру нұсқаушысы және олимпиадалық медаль иегері. Ол Вена қаласындағы Испан ат спорты мектебінің директоры болды және 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындары мен 1948 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына қатысты.

Мансап

Подхайский Босния және Герцеговинаның Мостар қаласында дүниеге келді. Ол Австрия армиясының офицері, полковник шеніне дейін көтерілді. 1939 жылы Подхайский Австрияның Вена қаласындағы Испандық ат үстінде жүру мектебі ретінде танымал Классикалық ат үстінде жүру академиясының басшысы болды. 1572 жылы құрылған мектептің басты мақсаты – липицан жылқыларын классикалық дрессаж өнерінде даярлау. Подхайский Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мектеп директоры болды және 1965 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін осы қызметте қалды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін классикалық ат спортын оқытуды жалғастырды және осы тақырыпта бірнеше кітап жазды. Подхайский 1973 жылы Австрияның Вена қаласында инсульттан қайтыс болды. Сондай-ақ, мектепке жылқы жеткізіп тұратын "Пайбер Федералдық" шаруашылығының бірнеше биесі де эвакуацияланды. Америкалық генерал Джордж Паттон әскерін Австрия арқылы өткізіп бара жатқанда, Sankt Martin im Mühlkreis-те липицандардың бар екенін білді. Паттон мен Подхайский Олимпиада ойындарында ат спортымен айналысқан. Екеуі таныстығын жаңартты, және Подхайский Паттон (өмір бойы атпен айналысқан) және Соғыс министрі Роберт П. Паттерсонның алдында мектептің қалған жылқылары мен аттегендерінің таң қалдырарлық көрсетілімін ұйымдастырғаннан кейін, американдықтар соғыс аяқталғанға дейін биелерді АҚШ-тың қорғауына беруге келісті.

Мұра

Подхайский ең көп Липицан жылқыларын сақтап қалғаны үшін, соғыстан кейін олардың тарихын сақтағаны үшін, сондай-ақ классикалық дрессажды дамытуға берілгендігі және Испан ат үстінде жүзу мектебіне қосқан үлесі үшін еске алынады. «Біз мектеп үшін өмір сүруіміз керек. Өмірімізді оған арнайық. Содан кейін, мүмкін, біртіндеп, біз осы жерде жаққан кішкентай шамнан жарық пайда болады, ал жоғары мектеп – haute école өнері сөнбейді.» Алоис Подхайский