Кіріспе

Сэр Патрик Генри Блай Уолл, (14 қазан 1916 – 15 мамыр 1998) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік теңіз жаяу әскерлерінің британдық коммандосы және кейін Консервативтік партия саясаткері болды. Ол Йоркширдің Шығыс жағалауындағы Халтемприс округінен, содан кейін Беверли округінен 33 жыл бойы Парламент мүшесі (депутат) ретінде сайланды. Ол Консервативтік дүйсенбілік клубының белгілі бір тұлғасы және Батыс мақсаттар институтының парламенттік консультанты болды. Өмірінің соңғы он жылында ол Британдық НЛО зерттеу қауымдастығының (BUFORA) президенті қызметін атқарды.

Білім және әскери мансап

Генри Бенедикт Уоллдың ұлы Патрик Уолл Даунсайд мектебінде білім алған. Ол 1935 жылы Корольдік теңіз жаяу әскеріне офицер болып қабылданып, теңіздік артиллерия нұсқаушысының білігін алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Железный герцог», «Валиант» және «Малая» кемелерінде қызмет етті, содан кейін HMS Turtle десанттық базасында болды. 1945 жылы ол Рейн армиясындағы 48-ші командалық бөлімнің штаб офицері және патрульдік офицер болды, онда ол жараланды. Уоллдың ерлігі жоғары бағаланды: «Еңбегі мен қызметіне деген адалдығы сөзсіз ерекше тұлға. Ол өте діндар, католик дінінен нағыз күш-қуат алады. Ол жауынгерлік істе де, тылда да, энергиясымен және шабуылға ұмтылысымен үлгі болып табылады. Оның мақсаты – мүмкіндігінше көп пайдалы іс жасау», – делінген оның есебінде. Ол Солтүстік-Батыс Еуропадағы әскери кампаниясы үшін Әскери крестпен марапатталды, сондай-ақ сол жылы Солтүстік Италия мен Оңтүстік Франциядағы шабуыл операцияларындағы қызметі үшін АҚШ-тың Ардагерлік орденімен марапатталды. 1946 жылы ол Гринвичтегі Корольдік теңіз академиясында, ал 1947 жылдан 1948 жылға дейін Бірлескен штабтар колледжінде оқытушы болып жұмыс істеді. Ол тағы екі жыл генерал-командир штабында қызмет етті. 1949 жылы ол майор шеніне көтерілді және келесі жылы саясатқа қатысу үшін Корольдік теңіз жаяу әскерінен кетіп, осы саладағы қызметін тоқтатты. Ол 1951 жылдан 1957 жылға дейін 47-ші командалық бөлімнің Корольдік теңіз жаяу әскері ерікті резервінің командирі ретінде, ал 1950 жылдан 1966 жылға дейін Лондон қаласының теңіз скауттарының комиссары ретінде әскери байланысын жалғастырды. 1953 жылы Уолл Дорсет графтығының Бродстон қаласынан Джеймс Путнамның қызы Шила Элизабетке үйленді.

Саяси мансап

Уолл 1953 жылдан 1963 жылға дейін Вестминстер қалалық кеңесінің кеңесшісі болды. 1951 жылғы жалпы сайлауда және 1952 жылғы қосымша сайлауда ол Йоркширдің Кливленд округіндегі парламенттік мандатқа сәтті сайлана алмады. Кейіннен ол 1954–1983 жылдары Хальтемприс, ал 1983–1987 жылдары Бевърли, Йоркшир округтерінде Консервативтік партиясының парламент мүшесі болып сайланды. Ол 1955–1957 жылдары Ауыл шаруашылығы, балық шаруашылығы және азық-түлік министрінің парламенттік жеке хатшысы, ал 1958–1959 жылдары Қазынашылық канцлерінің парламенттік жеке хатшысы қызметін атқарды. 1962 жылы ол Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясына Ұлыбритания делегаты болды, 1965–1977 жылдары қорғаныс жөніндегі парламенттік комиссия төрағасының орынбасары, 1970–1987 жылдары Ұлыбритания-Оңтүстік Африка парламенттік тобының төрағасы, 1979–1987 жылдары Ұлыбритания-Португалия парламенттік тобының төрағасы және 1979–1987 жылдары Солтүстік Атлантика Ассамблеясына британдық делегация жетекшісі болды, сондай-ақ ол 1983–1985 жылдары осы ассамблеяның президенті болды. 1972 жылдың ақпанында Парламентте ол кеншілер ереуіліне үкіметтің араласуын талап етіп, «пикетке шыққан кеншілердің қорқытуы және тіпті зорлық-зомбылық әрекеттері кеңінен алаңдаушылық тудырды» деді. Тэтчер жылдары Уолл Ұлыбританияның «Лейбористік үкіметтер кезінде солға қарай жылдам, ал Консервативтік үкіметтер кезінде баяу қозғалғанын» айтты. Осы кезеңде ол көптеген парламенттік комиссиялардың құрамында болды, олардың бірі соғыстан кейін Фолкленд аралдарында стратегиялық әуежай салуды ұсынды.

Африка мен коммунизм туралы көзқарастар

Уолл Африкаға қатысты бірнеше партиялық комитеттерге төрағалық етті. Ол британдық отаршылдық саясатын қорғады және Родезия мен Оңтүстік Африкада ақтардың үстемдігінің артықшылықтарына сенді. 1960 жылы ол отаршылдық мәселесінің себебі түс айырмашылығы емес, деңгейлердің айырмашылығы екенін айтты. "Біз қара африкалықтардың деңгейін көтеру үшін бар күшімізді салуымыз керек, оңай жолмен төмендетуге тырыспауымыз керек. Орталық Африкадағы прогресс деңгейді сақтауға байланысты, және менің ойымша, біз тек қана жақындарымызға ғана емес, сонымен қатар әлі білім алмаған қара африкалықтардың көпшілігіне, біз сенімділікпен қарап, Орталық Африкадағы қолданыстағы деңгейлердің төмендемеуін қамтамасыз етуге міндеттіміз." (Ривз, 116-беттен қараңыз). Ол Родезия премьер-министрі Иан Смитпен дос болып, оны толық қолдады. 1965 жылы Родезияның UDI жариялағаннан кейін ол Солсберидің 5-ші маркизі Роберт Гаскойн Сесилмен бірігіп, лейбористік үкіметтің санкциялар саясатына қарсы торилердің қарсылығын жетекке алды. Уолл Оңтүстік Африкадағы ақтардың үстемдігі аймақтағы коммунизмнің таралуына қарсы соңғы бекініс екеніне сенді, оны ол "осы зұлым вирус" деп сипаттады. Оның пікірінше, бұл өз кезегінде Батыс үшін маңызды минералды ресурстарды жоғалтуға және Кейп айналасындағы мұнай жолының қауіпті болуына әкеледі. 1974 жылы Уолл лейбористік үкіметтің Оңтүстік Африкадағы Саймонстаун теңіз базасынан бас тартуын сынап, Парламентте "олар" (үкімет) "ақылдан безген болуы керек" деді. "Бұл НАТО-ның Кейппен жалғыз байланысы. Африкадағы британдық мүдделер әлемнің стратегиялық бөлігі ретінде сақталуы керек." 1975 жылы "To The Point" журналында Патрик Уолл "коммунистік державалардың негізгі философиясы – Оңтүстік Африканы Батыс әлемінен бөліп алу" деп жазды. Солтүстік Атлантика шарты ұйымының (НАТО) адал жақтасы болған ол 1979 жылдан 1987 жылға дейін Солтүстік Атлантика ассамблеясына британдық делегацияны жетекшілік етті. Уолл Сыртқы істер министрлігіне күдікпен қарады, ол Британияның құлдырауына себепкер болды деп санайтын. Ол африкалық министрдің: "Біз сіздерге, британдықтарға, ешқашан сенбейміз, өйткені сіздер өз тайпаларыңызды ешқашан қорғамайсыздар" деген сөзін келтірді.

Дүйсенбілік клуб

Уолл 1963 жылы Консервативті дүйсенбілік клубтың алғашқы мүшесі болды, бірнеше комитетінде жұмыс істеді, Атқару кеңесінде қызмет етті және 1978–1980 жылдары Ұлттық клуб төрағасы болды. Ол клубтың көптеген құжаттары мен басылымдарын дайындауға қатысты және клубтың саясаты мен мәселелері жөнінде Парламентте сөз сөйледі. 1970 жылы 1 мамырда клуб Трафальгар алаңында «Заң мен бостандық» митингін өткізді, онда ол және клубтың басқа бірнеше депутаты негізгі спикерлер болды. 1971 жылы қарашада ол Джон Биггс Дэвисонмен бірге Солтүстік Ирландияда Ирландия республикалық армиясына (ИРА) қарсы операция жүргізіп жатқан британдық әскерлеріне бақылаушы ретінде қосылды. Университеттер тобының Парламенттік байланыс жетекшісі ретінде ол университеттер мен колледждерде құрылған 55 дүйсенбілік клуб тобын қолдауға белсенді қатысты. Ол солшылдардың назарына ілігіп, марксистік бағытталған Ұлттық студенттер одағынан айыптауларға ұшырады. 1968 жылы Лидс университетінде оған шабуыл жасалды, нәтижесінде миссис Уолл жерге құлап, тепкіленді. 1972 жылы желтоқсанда Портсмут политехникалық институтында сөз сөйлеген кезде оның жиыны студенттердің шулап, Уоллға заттар лақтырған тобымен бұзылды. 1974 жылы мамырда Уолл, Джон Биггс Дэвисон және Роберт Тейлор Парламентте Лейбористік үкіметтің «Британия» патшалық яхтасының Кейптаунға сапарын тоқтату туралы шешімін «екіұшты және таңдаулы озбырлық» деп сипаттап, өкініш білдіретін ұсыныс енгізді. Тамыз айында коммандер Энтони Кортни мен Уолл «Лондондағы ресми коммунистік өкілдердің үлкен санына» шабуыл жасайтын «Дүйсенбілік клуб қағазын» жариялады, олар «дипломатиялық жамылғымен заңды тыңшылықпен айналысады» деп мәлімдеді. Сонымен қатар, ИРА марксистік болғандықтан, Дублинде кеңестік елшілік ашылғаннан кейін Ұлыбританияның осал болатыны туралы ескертті. Патрик Уолл 1974 жылы қарашада «Дейли телеграф» газетінде жарияланған хатында «Консерваторлар миллиондаған дауыс жоғалтты, себебі көшедегі адам енді олардың ең алдымен Ұлыбританияның мүддесін қорғайтынына сенбейді» деп жазды. Ол былай деп қосты: «Көшедегі адамға консервативті басшылық ИРА-ға қарағанда Родезиялықтарды басып тастауға көбірек бейім; шетелде тұратын британдықтардың құқықтарын сақтаудан гөрі Угандалық азиялықтарға көбірек қызығушылық танытады; Хью Сканлон мен Артур Скаргиллге қарағанда Енох Пауэлл туралы көбірек уайымдайды». Уоллге 1989 жылы 12 шілдеде Лондондағы Ұлттық либералды клубта өткен ресми қабылдау кезінде Журналистердің чартерлік институтының құрметті диплом сертификаты табыс етілді.

Теңіздегі және азаматтардың радиосы (CB)

Уолл 1960 жылдары Йоркшир жағалауында хабар таратқан офшорлық радиостанция – Radio 270 радиостанциясымен байланысты Тори партиясының бірнеше депутаттарының бірі болды. 1967 жылдың 11 мамырында Скарбородағы жергілікті сайлауда консервативті кандидаттарға кандидаттардың өздері төлеген эфир уақыты берілді, ал 14 мамырда Йорк университетінің «Дүйсенбі клубы» филиалы жасаған бағдарлама таратылды, онда Уолл Родезия туралы сөз сөйледі. Лейбористтік партияның депутаты Эндрю Фолдс (әлдебір күдікпен) кейбір муниципалитет сайлауларының нәтижелерін «заңсыз хабар тарату» салдарынан жарамсыз деп жариялауға шақырды, ал почта министрі Эдвард Шорт: «Бұл бейбіт уақытта еліміздің аумақтық суларынан тыс жерден келіп жатқан бұрмалаушы үгіт-насихат ағынына ұшырағанымыздың алғашқы реті және мен мұны әзілге айналдыруға болмайды» деді. (The Times, 12 және 15 мамыр 1967 жылғы санынан). 1967 жылғы Теңіздік хабар тарату заңы сол жылы қабылданатын болғанға дейін, Radio 270 радиостанциясы, сондай-ақ Йорк университетінің «Дүйсенбі клубы» демеушілігімен, пираттық стансаларды жабу үшін үкіметті сынады. Уолл, Рональд Белл және Джон Биггс Дэвисон, барлығы «Дүйсенбі клубының» көрнекті мүшелері болды, қатысты. Джон Биггс Дэвисон көптеген лейбористердің де осы Заңға өкініш білдіретінін айтып, «бостандыққа деген ұмтылыс бір ғана партиямен шектелмейді және Radio 270 эфирден шыққанда бостандық дауысы үнсіз қалдырылады» деді. Уолл: «Жекеменшік радиостансалардың жабылуы қорқынышты, тіпті үкіметтің көптеген адамдардың көңілін көтеру үшін лайықты баламаны құрмауы одан да қорқынышты. Мен Хальтемпрайс округінің депутаты болған 13 жыл ішінде осы мәселе бойынша басқа кез келген мәселеге қарағанда көбірек хат алдым» деді. (The Times, 11 тамыз 1967 жылғы санынан). Соңында, Тори партиясы бұқаралық ақпарат құралдарының реттелуін тоқтатуға қол жеткізді (1990 жылғы Хабар тарату заңы арқылы), бұл талап етілген болатын. 1976 жылдан бастап 1981 жылы табысқа жеткенге дейін Уолл Ұлыбританиядағы Азаматтар радиосын заңдастыру науқанының белсенді жақтаушысы болды және Төменгі палатаның CB мәселесі бойынша құрылған арнайы комитетінің ең ықпалды мүшелерінің бірі болды.