Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флорида штатындағы өзен, АҚШ.
River in Florida, United States
Халифакс өзені Флорида штатының солтүстік-шығысындағы Атлантік маңы жағалау су жолының бөлігі болып табылады. Бұл су жолы бастапқыда Солтүстік Москито өзені деп аталған, бірақ Флорида британдықтардың оккупациясы кезінде (1763–1784) Джордж Монтагу Данк, 2-ші Галифакс графының (сол үшін де Канададағы Галифакс, Нова-Скотия аталған) құрметіне қайта аталды.
The Halifax River is part of the Atlantic Intracoastal Waterway, located in northeast Volusia County, Florida. The waterway was originally known as the North Mosquito River, but was renamed after George Montagu Dunk, 2nd Earl of Halifax (for whom Halifax, Nova Scotia, Canada is also named), during the British occupation of Florida (1763–1784).
География
Галифакс өзені Томока шығанағында, Томока өзені, Булоу арнасы және Галифакс арнасы қосылатын жерде басталады, бұл Томока мемлекеттік паркімен іргелес жатыр. Галифакс өзенінің су жиналатын алабы (немесе бассейні) Волусия округінің көп бөлігін, соның ішінде Томока өзені мен Галифакс арнасының ағысын қамтиды. Жалпы ауданы 1008,3 км². Су 40 км қашықтыққа оңтүстікке қарай ағады. Галифакс өзені Понсе-де-Леон шығанағы арқылы Атлант мұхитына қосылар алдында Спраус-Крик және Москито лагунасымен бірігеді. Галифакс өзені Ормонд-Бич және Дейтона-Бич қалаларынан өтеді. Ол сондай-ақ Сити-Айлендтегі Джеки Робинсон бейсбол стадионының және Понсе-де-Леон шығанағындағы маяқтың жанынан өтеді. Галифакс гаваньі маринасы да осы су жолында орналасқан.
The Halifax River originates at Tomoka Bay, at the confluence of the Tomoka River, Bulow Creek, and Halifax Creek, adjoining Tomoka State Park. The Halifax River's drainage basin (or catchment) includes most of eastern Volusia County, which includes the flow from the Tomoka River and Halifax Creek. The total area covered is 1008.3 km². Water flows south for a distance of 25 mile (40 km). The Halifax River merges with Spruce Creek and the Mosquito Lagoon just before it connects to the Atlantic Ocean via the Ponce de Leon Inlet. The Halifax River runs through the cities of Ormond Beach, and Daytona Beach. It also runs next to the Jackie Robinson Ballpark on City Island and the Ponce de Leon Inlet Lighthouse. The Halifax Harbor Marina is located on the waterway as well.
Көпірлер
Қазіргі уақытта өзен бойында алты көпір бар, оның ішінде бір басқұлақ көпір бар. Олар солтүстіктен оңтүстікке қарай орналасқан. Гранада көпірі (SR 40) – 1887 жылы ашылған, Флорида штатының Ормонд-Бичтің екі бөлігін – құрлықты және жағажай жарты аралын – байланыстырған Халифакс өзенін кесіп өтетін алғашқы көпір. Кейінірек салынған Рокфеллер ескерткіш көпірі, басқұлақ көпір, 1954 жылдың 2 наурызында ашылды. 1983 жылы ол қазіргі жоғары көпірмен ауыстырылды. Сибриз көпірі (SR 430) – алғашқы Сибриз көпірі 1902 жылы салынды, ол кезде Оушен бульвары деп аталған жерді Сибриздегі (қазіргі Сибриз бульвары) Мейсон даңғылына дейін жалғады. Бастапқы көпірді Сибриз қаласына қоныстанған Пост отбасы қаржыландырып, салдырды. 1926 жылы Сибриз Дейтона-Бичке қосылды, содан кейін көпір көпір басқармасына сатылды. 1942 жылы ол жарамсыз болып қалғаны анықталды, көлік қозғалысына рұқсат етілмеді, тек жаяу жүргіншілерге ғана жол берілді. Су ағыны Шығыс жағалаудағы ең кішкентай екені де анықталды, сондықтан оны ауыстыру жоспарлары жасалды. 1950 жылы ескі көпірдің орнына екі қатарлы басқұлақ көпір ашылды. 1997 жылы ескі көпірдің орнына екі жоғары көпір салынды. Батысқа қарайғы көпір Сибриз бульварымен, ал шығысқа қарайғы аралық Оукридж бульварымен жалғасады. Мейн-стрит көпірі (CR 4040) – бұл жердегі алғашқы көпір 1888 жылы ашылды. Көпір Фэрвью даңғылын материктік Дейтонадан ескі Дейтона-Бишке (сол кезде екі бөлек қала) Сейбриз даңғылына (қазіргі Мейн-стрит) жалғады. 1959 жылы оның орнына басқұлақ көпір салынды. Бродвей көпірі (US 92) – бұл жердегі алғашқы аралық 1912 жылы салынды. 1947 жылы Бродвей басқұлақ көпірі салынды, ол материктегі Волусия даңғылын (қазіргі ISB) жағажайдағы Бродвей даңғылына жалғады. 2001 жылы ескі көпірдің орнына жаңа жоғары Бродвей көпірі салынды. Жаңа көпір мақсатынан гөрі ерекшелігімен танымал; Флоридаға тән манаты, дельфин және басқа да жабайы жануарлардың мозаикалары көпірге туристік тартымдылық сыйлайды. Ардагерлер ескерткіш көпірі (CR 4050) – «Оңтүстік көпірі» – Сити-Айлендке жақын ескі Дейтонадан жарым аралдағы ескі Дейтона-Бичке дейін 1899 жылы Генри М. Флаглердің көмегімен салынды. Көпір Оранж даңғылын материктен Сильвер-Бич даңғылына дейін жалғады. 1954 жылы басқұлақ көпір ауыстырылып салынды, ал 1959 жылы ол Ардагерлер ескерткіш көпірі деп аталды. Көпір 2016 жылдың маусым айында бұзылып, оның орнына жоғары көпір салынды. Порт-Оранж көпірі (SR A1A) – Порт-Оранж көпірі немесе Данлатон даңғылы көпірі деп аталатын бұл көпір Флорида штатының Порт-Оранж қаласын жағажай жарты аралымен байланыстырады. Бұл жердегі алғашқысы 1906 жылы сабан пальмасының тіректері мен қарағай көпір ағаштарынан жасалған; көпір 1932 жылы дауылмен шайылып кетті. 1951 жылы мұнда ағаштан жасалған басқұлақ көпір салынды. 1990 жылы көпірдің орнына жаңа жоғары көпір салынды. Флорида штатының заң шығарушы органы жаңа көпірді Конгрессмен Уильям В. Чаппелл кіші ескерткіш көпірі деп атады.
There are currently six bridges along the river, including one bascule bridge. They are ordered from north to south. Granada Bridge (SR 40) The first bridge to cross the Halifax River opened here in 1887, connecting two parts of Ormond Beach, Florida, mainland to the beach peninsula. A later bridge, the Rockefeller Memorial Bridge, a bascule bridge, opened on March 2, 1954. This was replaced by the present high clearance bridge in 1983. Seabreeze Bridge (SR 430) The first Seabreeze Bridge was built in 1902, connecting what was then known as Ocean Blvd. in Seabreeze (now Seabreeze Blvd) to Mason Ave. in Daytona on the mainland. The original bridge was funded and constructed by the Post family who settled the town of Seabreeze. In 1926, Seabreeze was incorporated into Daytona Beach, and the bridge was then sold to the bridge authority. In 1942, it was found to be in disrepair vehicular traffic was no longer permitted, only regulated pedestrian usage. It was determined that the water opening was the smallest on the Eastern seaboard as well, so plans came to replace it. A two lane bascule bridge was opened in 1950 to replace the older bridge. A pair of high clearance bridges were built to replace the drawbridge in 1997. The westbound bridge connects with Seabreeze Blvd., and the eastbound span connects with Oakridge Blvd. Main Street Bridge (CR 4040) The first bridge at this location was opened in 1888. The bridge connected Fairview Avenue from mainland Daytona to Seabreeze Avenue (named Main Street today) in old Daytona Beach (two separate cities at the time). In 1959, a bascule bridge was constructed as a replacement. Broadway Bridge (US 92) The first span at this location was built in 1912. In 1947, the Broadway Bascule Bridge was built, connecting Volusia Avenue (now ISB) on the Mainland to Broadway Avenue on the beach peninsula. In 2001, a new high span Broadway Bridge was dedicated to replace the old drawbridge. The new bridge is more famous for its flair than its purpose; Mosaics of manatees, dolphins and other wildlife native to Florida give the bridge some tourist appeal. Veterans Memorial Bridge (CR 4050) The "South Bridge" from old Daytona near City Island to old Daytona Beach on the peninsula was built in 1899 with assistance from Henry M. Flagler. The bridge connected Orange Avenue from the Mainland to Silver Beach Avenue on the Peninsula. A replacement bascule bridge was constructed in 1954, and was renamed the Veterans Memorial Bridge in 1959. The bridge was closed in June, 2016 for destruction and replacement with a tall span bridge. Port Orange Causeway (SR A1A) Commonly called the Port Orange Bridge or the Dunlawton Avenue Bridge, this bridge connects the mainland city of Port Orange, Florida with the beach peninsula. The first one at this location was built in 1906, made of sable palm pilings and pine bridge timbers; The bridge was washed away by a hurricane in 1932. A wooden toll bascule bridge was built here in 1951. The drawbridge was replaced in 1990 by a new high bridge which presently spans the river. The Florida State Legislature designated the new bridge as the Congressman William V. Chappell Jr. Memorial Bridge.
Америка тумасы
Галифакс өзенінің аймағы алғаш рет шамамен 7000 жыл бұрын, Тімұква индейлері сияқты тайпалардың ата-бабалары болған Американың түпкілікті тайпаларымен мекенделген. Олар балық және устрицамен күн көріп, Галифакс өзенінің екі жағасында да қабық үйінділерін қалдырған. Көптеген қабық үйінділері кейінгі қоныс аударушылар тарапынан жол салуға пайдаланылған, бірақ бірнешесі тарихи ескерткіштер ретінде сақталған, мысалы, Green Mound, Nocoroco, Ormond Mound және Spruce Creek Mound Complex. Бұл тайпалар, әдетте, Сент-Джонс мәдениетінің құрамында болған.
The area of the Halifax River was first settled about 7,000 years ago, by Native American tribes who were the ancestors of tribes such as the Timucua Indians. The natives lived on fish and oysters, leaving shell mounds on both sides of the Halifax River. Most of the shell mounds were used by later settlers to build roads, but a few remain in the area, preserved as historical sites, such as Green Mound, Nocoroco, Ormond Mound, and Spruce Creek Mound Complex. The natives were likely part of the St. Johns culture.
Испандықтардың алғашқы басып алуы 1513-1763
Хуан Понсе де Леон 1513 жылғы сәуірде Флориданы иеленгеннен кейін, ал Педро Менендес де Авилес 1565 жылы Сент-Огастин қаласын құрғаннан соң, испандықтар аймақты зерттеуді жалғастырды. 1569 жылы капитан Антонио де Прадо Понсе-де-Леон шығанағы маңындағы аймақты алғаш рет зерттеді (ол аймақта көптеген шыбыршықтар болғандықтан оны los Mosquitos деп атады) және Испания короліне жолдаған есебінде Нокороко ауылы туралы айтты, ол екі өзеннің (қазір Томока және Галифакс деп белгілі) арасында орналасқандығын атап өтті. 1605 жылы испандық саяхатшы Альваро Мексиа Галифакс өзені аймағына сапар жасап, картаға түсірді (оны картада Солтүстік Москито өзені деп атады). Ол есебінде Нокороко, Какарой, Сикале және Капарака ауылдарын атап көрсетті. Испандықтар францискан монахтарын шақырып, Флоридада католик миссияларын құрды, оның мақсаты – жергілікті халықты христиан дініне өткізу болатын. Ең гүлденген кезеңінде Флоридада 44 мұндай испан миссиясы болды, олардың кейбіреулері Галифакс өзені аймағында орналасқан болуы мүмкін. Испандықтар жергілікті халықты қарапайым шаруашылықтарда азық-түлік өсіруге жұмылдырды. Алайда, 1649 жылы сары қызба, 1650 жылы шешек, 1659 жылы қызылша эпидемиялары Флоридадағы үндістер мен испандықтардың санын күрт азайтты. Үндістердің бірнеше көтерілістері де халықты одан әрі кемітті. 1763 жылы Испания Флориданы британдықтарға өткізген кезде, колониядағы өздерінің күш-жігерінен айтарлықтай нәтижелерді көрсете алмады және испандықтар эвакуацияланған кезде Флорида халқынан дерлік толықтай құрғап, «бос қабық» ретінде қалды. Осы британдық оккупация кезінде доктор Эндрю Тернбулл 1768 жылы Галифакс өзенінің оңтүстігінде танымал Жаңа Смирна колониясын құрды. Жаңа Смирна отаршылары келісімшарт бойынша жұмыс істеген кездегі қанағатсыздықтарын білдірді, ал Сент-Огастиндегі британ губернаторы оларға ақыры кетуге рұқсат берді.
After Juan Ponce de León claimed Florida in April 1513, and Pedro Menéndez de Avilés established St. Augustine in 1565, the Spanish continued to explore the region. In 1569 Captain Antonio de Prado first explored the area around Ponce de Leon Inlet (which he named los Mosquitos, due to the large number of gnats that inhabited the area), and mentioned Nocoroco in his report to the King of Spain, noting that the village was located between two rivers (now known as Tomoka and Halifax). In 1605, Spanish explorer Alvaro Mexia visited and mapped the Halifax River area (named North Mosquito River on his map), noting the native villages of Nocoroco, Cacaroy, Cicale, and Caparaca in his report. The Spanish brought in Franciscan friars and established Catholic Missions in Florida, in an attempt to convert the natives to Christianity. At their peak, there were 44 such Spanish missions in Florida, and some of them may have been in the Halifax River area. The Spanish also recruited the natives to grow food on primitive farms. However, epidemics of yellow fever in 1649, smallpox in 1650, and measles in 1659 decimated both the Indian and Spanish population in Florida. Several Indian revolts also decimated the population further. By the time Spain ceded Florida to the British in 1763, they had little progress to show for their efforts in the colony and Florida was left as a "hollow shell", practically devoid of population when the Spanish evacuated. It was during the British occupation when Dr. Andrew Turnbull created the notorious New Smyrna colony, just to the south of the Halifax River, in 1768. The New Smyrna colonists complained about mistreatment during their indentured servitude, and the British Governor in St. Augustine eventually allowed them to leave.
Екінші испандық оккупация 1783-1821 жылдар
Испандықтар американдық төңкеріс кезінде британдықтарға қарсы отаршылдық жағында француздармен бірікті. Британдықтар жеңілгеннен кейін, олар Флориданы Париж шарты (1783) бойынша Багам аралдарына алмастырып Испанияға өткізді. Шартының талаптарына сәйкес, британдықтар өз отарлық халқын эвакуациялауға міндетті болды; алайда, Испания кез келген отаршыларға Испания Корольдігіне адалдық серт беруге және католицизмге өтуге келіссе, қалуға рұқсат берді. Осы оккупация кезеңінде испандықтар Галифакс өзені аймағында үш ірі жер участасын берді, олардың бірі Флоридадағы Ормонд-Бичтің атымен аталатын шотланд теңіз капитаны Джеймс Ормондқа берілді. Ормонд испандықтар үшін Флоридаға францискан монахтарын тасымалдады, олар оған 1807 жылы сыйлық ретінде жер берді. Испанияның тағы екі жер учаскесі (Дейтона-Бич және Порт-Оранжды қамтитын) жерсіз жер иелеріне берілді, ал аймақтар дамытылмай қалды.
The Spanish joined with the French on the Colonial side, against the British during the American Revolution. After the British loss, they surrendered Florida to Spain in exchange for the Bahamas in the Treaty of Paris (1783). According to the terms of the treaty, the British were obligated to evacuate their colonial subjects; however, Spain allowed any colonists to stay, provided they agreed to swear allegiance to the Spanish Kingdom and convert to Catholicism. During this occupation period, the Spanish made three large land grants in the Halifax River area, one of which went to James Ormond, a Scottish sea captain, namesake of Ormond Beach, Florida. Ormond transported Franciscan friars to Florida for the Spanish, who gave him the grant in 1807 as compensation. Two other Spanish land grants (roughly encompassing Daytona Beach and Port Orange) went to absentee landlords, and the areas remained undeveloped.
Қайықпен жүзу
Қайықпен жүзу танымал әрекет, және Галифакс өзені бойында бірнеше мариналар мен яхт клубтары орналасқан. Галифакс өзенінің яхт клубы 1896 жылы негісталған.
Boating is a popular activity, and there are several marinas and yacht clubs located throughout the Halifax River. The Halifax River Yacht Club was founded in 1896.
Балық аулау
Балық аулау – Халифакс өзенінде танымал әрекеттердің бірі. Балық аулау қайықтан, өзен жағасынан немесе өзен арқылы салынған кез келген көпірден рұқсат етіледі. Онда форель, сом, камбала, қойбас, тарпон, снук, қара барабан, мангр шабағы және қызыл барабан сияқты түрлер кездеседі.
Fishing is another popular activity in the Halifax River. Fishing is allowed from boats, the banks of the river, or from any of the bridges crossing the waterway. Some of the species that can be found include: trout, catfish, flounder, sheepshead, tarpon, snook, black drum, mangrove snapper and red drum.
Жабайы табиғатқа көз жеткізу
Галифакс өзені әртүрлі су құстары, су жағасында жүретін құстар, балықтар және басқа да жануарларға мекен. Өзен және оның бірнеше салалары (Томока өзені, Стрикленд, Томсон және Додсон арнасы) манатилерді қорғау аймағы ретінде белгіленген. Өзен алабында кездесетін сирек түрлердің ішінде ағаш қарғасы, ақбас бүркіт және Атлантика тұзды батпақты жылан бар. Галифакс өзені бассейнінің аймағында көптеген басқа құстарды да көруге болады. Галифакс өзені жолы Мэннен Флоридаға дейін созылатын жолдар жүйесі – Шығыс жағалау жасыл жолының бір бөлігін құрайды.
The Halifax river supports a diverse community of waterfowl, wading birds, fish, and other wildlife. The river and several of its tributaries (Tomoka River, Strickland, Thomson and Dodson Creek) are designated as a Manatee Sanctuary. Other rare species that inhabit the river basin include the wood stork, bald eagle, and Atlantic salt marsh snake. Numerous other birds can be viewed in the general area of the Halifax River Basin. The Halifax River Trail forms part of the East Coast Greenway, a system of trails connecting Maine to Florida.
Жағалаудағы су жолдары
1913 жылға дейін Флоридадағы кеме жүзу арналары мен каналдарды негізінен жеке кәсіпорындар күтіп келген. 1882 жылы Флориданың Шығыс жағалауы канал және көлік компаниясы Джексонвиллден Бискейн шығанағына дейін су жолын дамыту үшін құрылды, ол Сент-Джонс, Матанзас және Галифакс өзендерін, Москито лагунасын, Индия өзенін, Уорт көлін, Хиллсборо өзенін, Жаңа өзенді және Жылан сағасын каналдар арқылы байланыстыруды көздеді; 1908 жылы бұл ірі жоба аяқталды.
Prior to 1913, navigation channels and canals in Florida were maintained chiefly by private enterprise. In 1882 the Florida East Coast Line Canal and Transportation Co. was organized to develop a waterway from Jacksonville to Biscayne Bay by connecting with canals the St Johns, Matanzas, and Halifax rivers, Mosquito Lagoon, Indian river, Lake Worth, Hillsboro river, New river, and Snake Creek; in 1908 this vast undertaking was completed.