Кіріспе
Синорнитомимус – жойылған кесірткелер туысы. Бұл орнитомимидтер тұқымдасына жататын және Соңғы Бор кезеңінде Азияда өмір сүрген. Алғашқы қалдықтары 1997 жылы Солтүстік Қытайдың Ішкі Монголия автономиялық аймағы Алшанзуо ауданындағы Улансухай формациясының Бор кезеңіне жататын қабаттарында табылды.
Sinornithomimus is a genus of ornithomimid that lived in Asia during the Late Cretaceous period. The first remains were found in 1997, in the Late Cretaceous strata of the Ulansuhai Formation located at Alshanzuo Banner, Inner Mongolia Autonomous Region, Northern China.
Ашылуы және атауы
Синорнотимимустың алғашқы қазба қалдықтарын 1997 жылы Улансухай формациясында Монғол таулы аймағының халықаралық динозаврлар жобасы аясында Донг Цзимин тапқан. Олардың арасында кем дегенде он төрт қаңқа болған, олардың тоғызы дерлік толық және салыстырмалы түрде бүлінбеген. Табылғандар үш жас жеткіншек және 11 жас организмнен тұрады. Сүйектердің ауа райына ұшырамауы, сазды тасқа араластырылған саз қабаттарында сақталғандығы және өлімнен кейін қозғалысқа қатысты дәлелдің жоқтығы, табылған барлық организмдерді бір уақытта және бірден өлтірген апатты оқиға болғанын көрсетеді. Синорнотимимус донги түрі 2003 жылы Йошицугу Кобаяши және Лю Цзюньчан тарапынан аталып, сипатталған. Туыстың атауы «қытай құсқа ұқсауы» дегенді білдіреді, ал түрлік сипаттамасы қазбаларды тапқан Донгқа құрмет көрсетіп берілген. IVPP V11797 10 нөміріндегі голотип – бұл жас жеткіншек қаңқалардың бірі. Басқа қаңқалар паратиптер ретінде жіктелген. 2001 жылы сол жерде өткен екінші экспедиция нәтижесінде, он үш жас және жас жеткіншек Синорнотимимустың тағы бір қазбаланған тобы табылды. Олардың орналасуы олардың бір уақытта, қысқа мерзім ішінде, әдетте құрғап қалған су көзінің лайына батқаннан кейін өлгенін көрсетеді. Екінші табылған жер де көбінесе жақсы сақталған үлгілерден тұрады, бұл Синорнотимимусты ең толық зерттелген орнитомидке айналдырады.
Сипаттама
Синорнитомимус – денесінің ұзындығы және салмағы шамамен бір метрге жететін, бірақ сол топқа жататын басқа өкілдерімен салыстырғанда мойны мен басы салыстырмалы түрде қысқа орнитомимид болған. Оның ерекше туынды белгілері (аутапоморфиялар) төртбұрышты сүйекте кішкентай тесігі бар, ол тік сүйек қабырғасымен бөлінген қуыстың болуын, сондай-ақ тері сүйегінің артқы өсінің бүйір бетіндегі ойысты қамтиды.
Палеобиология
Бұл туыстың шөппен қоректенуі гастролиттердің сирек кездесуімен расталады, себебі осындай тастар қазба қаңқалардың асқазан аймақтарында көзге түсетін жиынтықтар түрінде табылған. Бұл түр топтап өмір сүрген, бұл қазба қалдықтарының шағын сүйек қабатындағы орналасуымен дәлелденеді, ал жас дарақтар шамамен бір жаста болған. Бұған қоса, жануардың онтогенезі даму барысында жүгіру қабілетінің артуы да куә, бұл ересектердің салыстырмалы түрде ұзын артқы аяқтарындағы курсор пропорцияларында көрінеді. Тұңғыш сипаттаушылар ересектер өздерін және жас ұрпақтарын жыртқыштардан отбасылық топтар құру арқылы қорғайды деп есептеген; алайда, 2008 жылы жасалған зерттеуде барлық жас дарақтардың топтасуы ересектер ұя салумен немесе бала күтумен айналысқанда, жас дарақтар өздерін-өздері қамтамасыз ету үшін жас топтарда қалдырылғаны анықталды.