Кіріспе
Британдық саясаткер Сесил Джон Л'Эстранж Малоун (7 қыркүйек 1890 – 25 ақпан 1965) – британдық саясаткер және әскери-теңіз авиациясының алғашқы пилоты, Ұлыбритания парламентіне сайланған алғашқы коммунист.
Cecil John L'Estrange Malone (7 September 1890 – 25 February 1965) was a British politician and pioneer naval aviator who served as the United Kingdom's first Communist member of parliament.
Ерте жылдары және әскери қызмет
Малоун 1890 жылдың 7 қыркүйегінде Йоркширдің Шығыс Ридингіндегі Дальтон Холм приходында дүниеге келді. Ол пастор Савиль Л’Эстранж Малоун мен Фрэнсис Мэри Фальжомбтың ұлы болды. Ол Констанс Маркевич және Ева Гор Бут сестерімен туысқан. 1911 жылы ол Истчерчтегі Әскери-теңіз ұшқыштар мектебінде оқуға бекітілген екінші курсқа қабылданды. 1911 жылдың 15 желтоқсанында лейтенант қызметіне тағайындалды. Малоун 1912 жылдың 12 наурызында Корольдік Аэро Клуб сертификатын (№ 195) алды. 1912 жылғы Армия маневрінде Малоун екі қозғалтқышты, үш бұрандалы Short бипланымен ұшты. Ол сондай-ақ кеме палубасынан ұшқандығымен де белгілі. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Малоун 1914 жылдың 25 желтоқсанында Куксхавен шабуылында Корольдік Әскери-әуе қызметінің (RNAS) ұшақтарына қолбасшылық етті. 1914 жылдың тамызынан 1915 жылдың наурызына дейін ол «Крос-канал» пароходының капитаны болды. 1915 жылдың наурызынан 1916 жылдың сәуіріне дейін ол тағы бір пароход – «Бен-ми-Кри» кемесінің капитаны болды. Малоунның басшылығымен «Бен-ми-Кри» су ұшақтары алғаш рет торпедамен жабдықталды және 1916 жылы үш жау кемесін торпедалады. Содан кейін Малоун Шығыс Үндістан және Египет су ұшақтары эскадрильясының құрамына бастық болып тағайындалды, осы қызметі үшін Нил орденінің төртінші дәрежесімен марапатталды. 1918 жылы Малоун Париждегі Ұлыбритания елшілігінде Бірінші британдық әуе атташесі болып тағайындалды. Осы қызметінде ол 1918 жылы Версальдегі Жоғарғы соғыс кеңесінің әуе өкілі болды. Соғысқа жасаған еңбегі үшін Британ империясы орденінің офицері (OBE) атағымен марапатталды. Теңіз және құрлық жолымен шекараға жеткеннен кейін, екеуі орман мен батпақтар арқылы жаяу өтіп, 28 қыркүйекте жексенбі күні Кеңес шекарасына жетті. Олар келесі күні кешкі сағат 6-да пойызбен Петроградқа келді. Малоун Петроградтағы кәсіподақ қозғалысының жетекшілерімен кездесіп, сөйлесті, содан кейін пойызбен Мәскеуге бет алды. Мәскеуде Малоун сол кездегі Сыртқы істер халық комиссариатының жоғары лауазымды шенеунігі Максим Литвиновпен кездесіп, ұзақ әңгімелесті. Кейін ол сыртқы істер министрі Георгий Чичеринмен бір сағаттай кездесті. Малоунның жаңа достары оған Қызыл Армия басшысы Леон Троцкийдің арнайы пойзымен Туладағы әскерлерді тексеруге қатысуға мүмкіндік берді. Малоунмен бірге Ұлттық экономика Жоғарғы Кеңесінің (ВСНХ) басшысы Алексей Рыков, Ресей Республикасының азық-түлікпен қамтамасыз ету басшысы Александр Циурупа және Халық ағарту комиссары Анатолий Луначарский де болды. Сапары барысында, ол өзінің мемуарларында баяндағандай, зауыттар мен театрларды, электр станцияларын және мемлекеттік кеңселерді аралады. Большевик үкіметінің экономиканы қайта құруға бағытталған миссиясын өте әсерлі деп тапты және сапарынан берік коммунист ретінде оралды. «Ресейдегі одақтас мемлекеттердің келіссөздері мен мәмілелері апаттар мен қателіктердің тізбегі болған сияқты», - деп жазды ол: «Революцияның артындағы күштерді көре алмаушылық болған сияқты. Ленин мен Троцкий одақтастармен бейбітшілік орнатуға бар күшін салды. Олар Германиямен Брест-Литовск келісімін жасасудан бас тартуға және одақтастар жағында күресті жалғастыруға дайын болды, бірақ одақтастар оларды танудан бас тартты. Ресейді Германияның басып кіруінен қорғау деген желеумен әртүрлі интервенциялық операциялар басталды, бірақ шын мәнінде, қазір көріп отырғанымыздай, олар Ресейдегі капиталистік таптың мүддесі үшін жүзеге асырылды. Мұндай шағын себептерге байланысты интервенцияның ұзақ уақыт бойы сақталуы мүмкін екендігі таңғаларлық. Енді біз Ресейдегі партизандық басшыларды қару-жарақ пен оқ-дәрілермен қамтамасыз ету арқылы қолдап отырмыз, британдық салық төлеушілердің есебінен, сонымен қатар біздің үкіметіміз Ресей халқына қарсы адамгершіліксіз және заңсыз блокада жүргізуде, оның салдары алдағы қыс айларында қорқынышты болады». Англияға оралғаннан кейін Малоун Ресейге қол тигізбеу науқанына белсене қатысты және 1919 жылдың қарашасында ол ресми түрде коммунистік Британ социалистік партиясына (БСП) қосылды. Көп ұзамай Малоун Теодор Ротштейннің қолдауымен партия басшылығына сайланды. 1920 жылдың жазында БСП Ұлыбритания Коммунистік партиясының (CPGB) негізгі құрамына айналды, нәтижесінде Малоун алғашқы CPGB депутаты болды. Ол 1921 жылдың 31 шілдесі мен 1 тамызында өткен Лондон коммунистік бірлік конвенциясына қатысты, онда ол жаңа партияның басқарушы Орталық комитетіне сайланды. Малоунның революциялық саясатқа кенеттен бет бұруы көп сұрақтар тудырды және оның шынайылығына күмән келді. Джон Маклин Малоунның жұмысшы қозғалысын бұзу үшін жіберілген контрреволюционер екенін мәлімдеді және оның қасында сөйлеуден бас тартты. CPGB-ның ресми тарихшысы Джеймс Клугманн Малоунды партияның алғашқы жылындағы жетекші тұлға ретінде қарастырды: «Партияның алғашқы айларында полковник Малоун парламентте де, елдің түкпір-түкпіріндегі митингілерде де өте белсенді болды. Теориялық нашарлықтарына қарамастан, ол құмарлықпен, әлемді дірілдеткен революциялық күштерге қоздырылған, биліктегілерге ашумен қараған адам болды. 1920 жылдың 7 қарашасында Альберт Холлдағы отты сөйлесінен кейін ол «Қорғау туралы заңның» 42-бабы бойынша қырқыныс жасады. Ол алты айға екінші дивизионда жазаланды». Малоун түрмеге түсуіне себеп болған сөзі революциялық дағдарыс кезінде буржуазияның белгілі бір өкілдерінің өлтірілуіне әкелуі мүмкін екендігі туралы болды. «Лампа бағаналарында бірнеше Черчилльдер немесе Керзон болса, мыңдаған адамдардың қанына не жетіпді?» - деп сұрады Малоун тыңдаушыларынан. Малоунның қудалануына қарамастан, Коммунистік партия Малоунның риторикалық шақыруын жоққа шығармады, тіпті 1921 жылдың қаңтарында «Бірнеше Черчилльдер неге?» деген атпен партиялық памфлет жариялады. 1921 жылдың 24 маусымында ол OBE атағынан айырылды. Малоун Арнайы басқарманың назарына ілікті, оның міндеті «большевиктік субверсиямен» күресу болды. Ол Ұлыбританиядағы революциялық ұйымдар туралы кабинетке жолданған есептерде жиі айтылды.
During the First World War, Malone commanded Royal Naval Air Service (RNAS) planes in the Cuxhaven Raid on 25 December 1914. From August 1914 to March 1915, he captained , a cross channel steamer converted to a seaplane carrier. From March 1915 to April 1916, he captained , another steamer converted to a seaplane carrier. Under Malone's command, seaplanes from Ben my Chree were the first on record to carry torpedoes and they torpedoed three enemy vessels in 1916. Malone then took over command of the East Indies and Egypt Seaplane Squadron, for which he was awarded the Fourth Class of the Order of the Nile. Malone was appointed to the Plans Division of the Admiralty in 1918 before becoming the First British Air Attache at the Embassy of the United Kingdom, Paris. In this capacity, he was the Air Representative of the Supreme War Council in Versailles in 1918. He was awarded Officer of the Order of the British Empire (OBE) for his war efforts. After travelling by sea and land to the border, the pair managed to cross the frontier through deserted forests and marshland by foot, arriving at the Soviet border on Sunday, 28 September. The two arrived in Petrograd by train at 6 pm the following day. Malone met and spoke with key leaders of the trade union movement in Petrograd before proceeding by train to Moscow. In Moscow, Malone met with Maxim Litvinov, then a top official in the People's Commissariat of Foreign Affairs, with whom he had a long discussion. He later met for an hour with foreign minister Georgii Chicherin. Malone's new friends arranged for him to accompany Red Army leader Leon Trotsky on an inspection of troops at Tula aboard Trotsky's special train. Accompanying Malone on the trip were the head of the Supreme Council of National Economy (VSNKh), Alexei Rykov; chief of food supply for the Russian Republic, Alexander Tsiurupa; and People's Commissar of Education Anatoly Lunacharsky. During his visit, detailed in his memoir, Malone toured factories and theatres, power stations and government offices. He found the mission of the Bolshevik government in attempting economic reconstruction to be compelling and emerged from his trip a committed communist. "The history of Allied negotiations and transactions with Russia appears to have been a chain of catastrophes and mistakes" he wrote:" [I]t seems there was a culpable lack of foresight in visualizing the forces behind the Revolution. Every effort was made by Lenin and Trotsky to bring about peace with the Allies. They were prepared to refuse to sign the Treaty of Brest Litovsk with Germany, and instead to continue the fight on the side of the Allies, but the Allies refused to recognize them Various interventional operations, mostly carried out on the plea of protecting Russia against the invasion from Germany, were inaugurated, but really, as we now see, they were carried out in the interests of the capitalist class in Russia. It seems incredible that such slender excuses for intervention should have been allowed to hold good for so long [N]ow we find ourselves supporting partisan leaders in Russia by the supply of arms and munitions at the expense of the British taxpayer, and in addition we find our Government carrying on an inhuman and illegal blockade against the Russian people, the result of which during the coming winter months will indeed be terrible." Upon his return to England, Malone became active in the Hands Off Russia campaign, and in November 1919 he officially joined the proto Communist British Socialist Party (BSP). Malone was soon being elected to the party's leadership through the patronage of Theodore Rothstein. In the summer of 1920, the BSP became the main constituent of the Communist Party of Great Britain (CPGB), and as a result, Malone became the first CPGB MP. He attended the London Communist Unity Convention held 31 July and 1 August 1921, at which he was elected to the new party's governing Central Committee. Malone's sudden conversion to revolutionary politics brought more questions than answers, and its genuineness was questioned. John Maclean claimed that Malone was a counter revolutionary sent to disrupt the workers' movement, and he refused to speak alongside Malone. Official CPGB historian James Klugmann saw Malone as a leading figure in the party's first year of existence: "In the first months of the Party's existence Col. Malone was very active not only in Parliament, but addressing mass meetings and rallies all over the country. Whatever his theoretical weaknesses, he was a man of passion, moved by the revolutionary tremors that were shaking the world, full of wrath and indignation against the powers that be, and after a fiery speech in the Albert Hall on November 7, 1920, he was charged with sedition under Regulation 42 of the Defense of the Realm Act [h]e was sentenced to six months in the Second Division." The line which landed Malone in jail related to his argument that during a revolutionary crisis, excesses might occur resulting in the killing of some prominent members of the bourgeoisie. "What are a few Churchills or a few Curzons on lampposts compared to the massacre of thousands of human beings? ", Malone asked his audience. Despite Malone's prosecution, the Communist Party did not disavow Malone's rhetorical flourish, going so far as to publish an official party pamphlet, entitled What are a Few Churchills? in January 1921. He was stripped of his OBE on 24 June 1921. Malone came to the attention of Special Branch, whose role it was to combat "Bolshevik subversion". He was frequently mentioned in reports to the cabinet on Revolutionary Organisations in the United Kingdom.
Кейінгі саяси және әскери мансап
1922 жылы Малоун Ұлыбритания Коммунистік партиясымен байланысын үзіп, Еңбек партиясымен байланысты Тәуелсіз Еңбек партиясына қосылды. 1924 жылғы жалпы сайлауда ол Лайн округіндегі Аштон-андер-Лайндағы Лейбористік партиядан кандидат болды, бірақ жеңіліске ұшырады. Дегенмен, 1927 жылы Артур Холландтың қайтысынан кейін Малоун 1928 жылғы қосымша сайлауда Нортгемптон округінен парламент депутаты болып сайланды. Ол 1929 жылғы жалпы сайлауда қайта сайланды және 1931 жылы Рамзи Макдональд үкіметінде зейнетақы министрі Фредерик Робертстің парламенттік жеке хатшысы қызметін атқарды. 1931 жылғы жалпы сайлауда ол қайта сайланбады.