Кіріспе

Британ экономисі (1920–2016)

Любо Сирк CBE (19 сәуір 1920 – 1 желтоқсан 2016) – британдық словен экономисі және Югославияның көрнекті диссиденті.

Өмір және жұмыс

Сырк Крань қаласында, сол кезде Сербтер, хорваттар және словендер патшалығының бір бөлігі болған, словен және югослав патриоттарының бай және танымал отбасында дүниеге келді. Оның әкесі жергілікті кәсіпкер, ал әкесінің әкесі – либералды және монархиялық саясаткер, сондай-ақ Крань қаласының мэрі болған. Югославияға Остік державаларының басқыншылығынан кейін Сырк Швейцарияға қашып, басқа югослав эмигранттарымен байланыс орнатты. 1944 жылдың жазында Тито-Шубашич келісімінен кейін ол Югослав қарсыласының құрамына қосылып, 1945 жылға дейін Далмация, Хорватия және Словенияда Югослав армиясында қызмет етті. Коммунистік режим орнағаннан кейін ол басқа либералдар мен социал-демократтармен бірге режимге қарсы заңды саяси оппозиция құруға тырысты. 1947 жылы саяси қызметі мен батыс дипломаттарымен достығы үшін Нагоде процесінде сотталып, өлім жазасына кесілді. Бірақ, оның жазасы ақырында жиырма жылға түрмеге ауыстырылды, оның ішінде жеті жылын жалғыз бөлмеде өткізді. Ол уақытын үзбей оқумен өткізді, марксистік саяси және экономикалық ой-пікірлердің сарапшысы болды. Сонымен қатар, словен коммунистері "ішкі қауіпсіздік мақсатымен" аудару үшін оған ең соңғы батыс, әсіресе ағылшын және американдық экономикалық әдебиеттерін ұсынды, оларды ол оқи алды. Түрмеден босатылғаннан кейін, бұрынғы ТИГР мүшесі Станислав Каменшектің көмегімен Италияға қашып кетті. Одан кейін Ұлыбританияға көшіп, академиялық мансабын бастады. Осыдан кейін Глазго университетінде жиырма жыл қызмет еткенімен қоса, әртүрлі оқытушылық қызметтерде Сырк социалистік экономика және коммунистік режимдер бойынша жетекші сарапшы болды. Ол Лондондағы Коммунистік экономиканы зерттеу орталығының (CRCE) негізін қалаушылардың бірі және оның директоры болды. Глазго университетінде көп жылдар бойы саяси экономикадан дәріс оқыды. 1962 жылы Сырк серб, хорват және босниялық югослав эмигранттарының тобымен бірге оппозициялық "Демократиялық балама" платформасын құруға қатысты.

Коммунистік Словениядағы қызмет

Словенияда коммунистік режим құлағаннан кейін Сырч словениялық қоғамдық өмірде белсенді болып, мақалалар жазып, сұхбаттар беріп, саяси оқиғалар мен экономикалық мәселелерге пікір білдірді. 1990 және 1991 жылдары Словенияның тәуелсіздігіне қарсы шығуы қылыштағы кескіш болды. Сырч біртұтас және демократиялық Югославияны қолдады және бұл шешім сол кезде мүмкін емес екенін мойындағанымен, он күндік соғыс басталғанға дейін тәуелсіз Словения идеясын қабылдамады. Содан кейін ол Словенияның Югослав федерациясынан бөлінуіне қолдау көрсетті. 1992 жылы ол Либералды-демократиялық партияның (ЛДП) қолдауымен Словения президенттігіне кандидат болды, бірақ дауыстардың 2% -ынан да аз жинады. Кейін ол кандидатураны қабылдауға алданғанын мәлімдеді: оның сөзіне сүйенсек, партия экономикалық және саяси либералды бағдарламаны қабылдағандай болды, бірақ шындығында бұрынғы коммунистік элитамен тығыз байланыста болды. Шын мәнінде, кейінгі сауалнамалар көрсеткендей, Либералды-демократиялық партияның сайлаушыларының көп бөлігі президент сайлауында Милан Кучанға дауыс берді. Сырч кейін Янез Дрношек пен Милан Кучанды қатаң сынап, оларды Словенияда ашық қоғамның дамуына кедергі келтірді деп айыптады. 1990 жылдардың соңында ол жазушы Драго Янчар және тарихшылар Васко Симонити мен Аленка Пухармен бірлесіп, коммунистік Словениядағы адам құқықтарының бұзылуына арналған маңызды көрме ұйымдастырды, ол «Айдың қара жағы» (Temna stran meseca) деп аталды. 2004 жылы ол либералды-консервативті азаматтық платформа «Республика үшін митинг» құрушылардың бірі болды. 2000 және 2004 жылғы парламенттік сайлауларда ол Словения демократиялық партиясын ашық қолдады. 2010 жылдың мамырында ол Словения демократиялық партиясына мүше болды. Өмірінің соңғы жылдары Сырч Глазгоның Батыс соңында тұрып, туған жеріне жиі баратын.