1982 жылғы Социал-демократиялық партия басшылығы сайлауы
1982 Social Democratic Party leadership election
1982 жылғы Социал-демократиялық партия төраға сайлауы: құрылған жаңа партия басшылығын сайлау, мүшелердің дауысы, Ширли Уильямс пен Дэвид Оуэннің ұстанымдары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1982 жылы Социал-демократиялық партия (СДП) құрылғаннан кейін партия басшылығына сайлау жарияланды. Партияны алдыңғы жылы «Төрттік» құрған еді және оның қатары тез өсті, бірақ ресми басшылық құрылымы болмады. «Төрттік» мүшелерінің әрқайсысы тең дәрежедегі басшы саналды.
The 1982 Social Democratic Party leadership election was called following the formation of the Social Democratic Party (SDP). The party had been founded by the Gang of Four the previous year and had rapidly built up its membership, but lacked a formal leadership structure. Each of the Gang of Four was regarded as coequal leader.
Сайлау әдісі
Партия ішіндегі алғашқы даулардың бірі басшылықты сайлау тәсіліне қатысты болды. Ширли Уильямс пен Дэвид Оуэн партия "Бір мүше, бір дауыс" принципіне адалуы керек деп сенді, демек, Лидерді партияның барлық мүшелері сайлауы тиіс. Бірақ Рой Дженкинс Лидерді тек СДП парламент мүшелерінің дауыс беруі арқылы сайлау керек деп ойлады. Айвор Крю мен Энтони Кингтің партия туралы кітабында мұндай жүйе оның Лидер болып сайлану мүмкіндігін арттыратыны көрсетілген. Билл Роджерс Дженкинспен келісті. 1981 жылдың күзінде СДП Басқару комитеті (Дженкинс пен Роджерстің ұсынысы бойынша) Лидерді депутаттар сайласын деп конституциялық конференцияға ұсынуға келісті, бірақ сайлау тәсілі туралы соңғы шешімді партия мүшелері бекітуі керек еді. 1982 жылдың ақпанында өткен конференция үш нұсқаны ұсынды: партия мүшелерімен сайлау, депутаттармен сайлау және алғашқы Лидерді мүшелер, ал келесі Лидерлерді депутаттар сайлайтын жүйе (келесі жалпы сайлаудан кейін олардың саны көбейеді деген болжаммен). Нәтижесінде, мүшелер Лидерді сайлау құқығын сақтап қалуға шешім қабылдады.
One of the first disputes within the party was over the method of election for the leadership. Shirley Williams and David Owen strongly believed that the party should be committed to 'One Member, One Vote' and therefore the Leader should be elected by the whole membership. Roy Jenkins, however, believed that the Leader should be elected in a ballot of SDP Members of Parliament only. Ivor Crewe and Anthony King's book on the party points out that such a system would make his election as Leader much more likely. Bill Rodgers went along with Jenkins. In autumn 1981, the SDP Steering Committee agreed (as suggested by Jenkins and Rodgers) to recommend to a constitutional conference that the Leader be elected by MPs, but that the ultimate decision on the mode of election would have to be endorsed by the membership. The conference, held in February 1982, decided to offer three options: election by the party membership, election by the MPs only, and a system in which the first leader would be elected by the membership but subsequent leaders by the MPs (on the assumption that there would be many more of them after the next general election). In the event, the membership decided to preserve their power over the election of the leader.
Кандидаттар
Рой Дженкинс партия құрылған сәттен бастап, іріктемелі мүшелердің ең үлкені ретінде SDP-нің ресми емес көшбасшысы деп есептелді. Алайда, ол сол кезде парламент мүшесі болмады және оның қолдауына қарамастан, партияда көшбасшының міндетті түрде депутат болуы керек деген пікір қалыптасқан. Дженкинске орай, 1982 жылдың қаңтарында Глазго Хиллхед сайлау округі (бұрыннан SDP үшін перспективалы орын ретінде қарастырылған) бос орынға ие болды және Дженкинс наурыз айында өткен қосымша сайлауда жеңіске жетті. Дэвид Оуэн партияның тек депутаттардың сайлауын қарастырғанына наразылық білдірді және 1981 жылдың қараша айында Женкинспен күресуге шешім қабылдады. Уильямс Хиллхедтегі сайлау күніне дейін Дженкинске жеке түрде сайлауға түспеу туралы хабарлады, ал сайлаудан кейін баспасөз куәлігінде оны «Альянстың табиғи көшбасшысы» деп сипаттады. Оуэн Уильямсты үміткерлікке итермеледі, нәтижесінде ол 1982 жылдың 18 мамырында баспасөз мәлімдемесінде «Мен көшбасшылыққа үміткер болмаймын» деді. Дженкинстің қолдаушылары партияның бөлінуіне жол бермеу үшін Оуэнды үміткер болмауға көндіруге тырысты, бірақ олардың ойында Оуэн Фолкленд соғысы кезіндегі танымалдылығын пайдалана алады деген ой болды. Ол бұрынғы Сыртқы істер министрі ретінде бұқаралық ақпарат құралдарында жиі сөйлеген, 1977 жылғы басқындық жоспарын Корольдік теңіз күштерінің кемелерін жіберу арқылы қалай тоқтатқанын түсіндірді. Оуэн мойын бұрмады, ал Уильямс үміткер болмайтынын жариялағаннан кейін ол дереу өзінің үміткер екенін мәлімдеді. 11 маусымда үміткерлерді тіркеу аяқталғанда, екі үміткер болды.
Roy Jenkins was unofficially regarded as the Leader of the SDP from the time of its foundation, as the most senior of the founding members. However, he was out of Parliament at the time, and despite his support, it was generally accepted in the party that the leader must be an MP. Fortunately for Jenkins, the Glasgow Hillhead constituency (which had already been assessed as a potential SDP seat) fell vacant in January 1982 and Jenkins won the by election in March. David Owen had been infuriated by the party even considering election by MPs only and therefore decided that either he or Williams were to challenge Jenkins for the leadership as early as November 1981. Williams privately informed Jenkins before polling day in Hillhead that she had decided not to stand and, on the day after the election, gave a press interview in which she described him as "the Alliance's natural leader". Owen continued to press Williams to run, as a result of which she issued a press statement on 18 May 1982 which read "I will not be standing for the leadership." Jenkins' supporters tried to persuade Owen not to run in order to prevent the party from being divided, although at the back of their minds was the thought that Owen might be able to capitalise on his prominence during the Falklands War when he had frequently appeared in the media commentating as a former Foreign Secretary how he deterred a 1977 invasion plan by despatching some Royal Navy ships. Owen was undeterred and when Williams announced that she would not run, he immediately declared that he would. When nominations closed on 11 June, there were therefore two candidates.
Науқан
Конституциялық конференция кезіндегі сахна артындағы келіссөздерде кандидаттардың бәсекелес жағдайда болғанда, жұмысты ашық түрде насихаттамауы керек екеніне келісім болды, себебі бұл партия ішіндегі жіктерді күшейте түсер еді. Кандидаттар саяси мәселелерде көбінесе біріккендіктен, екі кандидат арасындағы ең басты айырмашылықтар көбінесе бейнесі мен жеке қасиеттеріне байланысты болды. Оларды бөліп тұрған жалғыз маңызды саяси мәселе – Либералдық партиямен қарым-қатынас еді. Дженкинс Социал-демократиялық партия (СДП) мен либералдардың тығыз одақ құруын қалап, СДП-ны бұрынғы лейбористерді саяси орталыққа тарту құралы ретінде қарастырды. Ал Оуэн, керісінше, Альянсты СДП-ні белгілі бір сайлау күші ретінде орнату үшін жасалған қарапайым сайлау келісімі деп қарады және екеуін «Альянс партиясы» ретінде біріктіру мүмкіндігін мүлдем жоққа шығарды. Науқан жүргізуге тыйым салынғанмен, екі кандидат та лобби журналистеріне бір-біріне қарсы ақпарат беруге тырысты. Екі кандидаттың да қолдаушылары бір-біріне наразылық білдірді.
Backstage negotiation at the time of the constitutional conference had agreed that, in the event of a contest, the candidates should not overtly campaign for the job, as it would increase divisions in the party. The candidates were practically united on issues of policy and therefore the differences between the two candidates were largely those of image and personality. The only significant policy issue which divided them was on relations with the Liberal Party. Jenkins wanted a very close alliance between the SDP and Liberals, and viewed the SDP as a means of levering more ex Labour supporters into the political centre. Owen, by contrast, viewed the Alliance as a simple electoral pact in order to get the SDP established as a serious electoral force, and he absolutely ruled out the idea of unifying the two into an 'Alliance Party'. Despite the agreement prohibiting campaigning, the candidates both took the opportunity to brief Lobby journalists against the other. Both candidates' supporters felt some degree of bitterness against the other.
Бекітулер
Дженкинс пен Оуэн парламенттік партия арасында шамамен теңдей қолдауға ие болды, бірақ Дженкинс аз ғана артықшылық сақтады. СДП-ның жиырма тоғыз парламент мүшесінің он бесеуі Дженкинсті (оның ішінде Билл Роджерс) қолдады, ал он үш Оуэнды (оның ішінде Ширли Уильямс) қолдады. Біреуі (Майкл О'Халлоран) шешімін бермеді. Әрбір үміткерді қолдағандардың ішінара тізімі төменде келтірілген:
Jenkins and Owen were roughly evenly split among the parliamentary party for support, with Jenkins maintaining a slight edge. Of the SDP's twenty nine Members of Parliament, fifteen supported Jenkins (including Bill Rodgers) while thirteen supported Owen (including Shirley Williams). One (Michael O'Halloran) was uncommitted. Following below is a partial list of endorsers for each candidate:
Нәтижелер
Ақырында, мүшелердің 75,6% дауыс бюллетендерін қайтарды, сайлау салыстырмалы түрде тартысты болды: Дженкинс 55,7% дауыспен жеңіске жетті. Оуэн жеңілісін қабылдады және Дженкинс оны Парламенттік партияның орынбасары етіп тағайындады. Дженкинс бұл лауазымда бір жыл ғана қалды. 1983 жылғы жалпы сайлауда СДП-Либералдық альянс 25,4% дауыс жинады, бірақ альянс тек жиырма үш орынды сақтап қалды, оның ішінде тек алтауы ғана Социал-демократтарға тиесілі болды, содан кейін Оуэн тағы бір басшылық сайлау өткізуге мәжбүр ететінін жариялады. Дженкинс бәсекелесудің орнына, лауазымнан бас тартуды жөн көрді. Үміткерлер Дауыстар % Рой Дженкинс 26 256 55,7 Дэвид Оуэн 20 864 44,3
In the end, 75.6% of the membership returned their ballots, and the election proved a relatively close contest: Jenkins won with 55.7% of the vote. Owen accepted his defeat, and was appointed by Jenkins as Deputy Leader of the Parliamentary Party. Jenkins remained in the post for only a year. In the 1983 General Election, the SDP Liberal Alliance won 25.4% of the vote, but the Alliance were left holding only twenty three seats of which only six were held by the Social Democrats, and Owen announced that he would force another leadership election. Jenkins chose to step aside rather than contest the challenge. CandidateVotes% Roy Jenkins 26,256 55.7 David Owen 20,864 44.3
Президент сайлауы
Басшылық сайлаумен қатар, әлеуметтік демократия кеңесінің президенті лауазымына жеке дауыс беру өтті. Бұл кеңесте SDP-нің барлық аймақтық партияларынан өкілдер болды және кеңестің міндеті – саясатты талқылау және қабылдау болды. Президент сондай-ақ партияның Ұлттық комитетіне де мүше болып кірді. Үш үміткер бақ сынасты. Олардың екеуі – Ширли Уильямс және Билл Роджерс – партияның құрылуын ұйымдастырған «Төрттік» деп аталатын Лейбористтік партиясының саясаткерлері еді. Үшінші үміткер – Социал-демократиялық альянстың бұрынғы хатшысы Стивен Хазелер.
Alongside the leadership election, there was a separate contest to become President of the Council of Social Democracy, an institution with representatives of every area party of the SDP, with responsibility for deliberating on, and adopting, policies. The President was also to sit on the party's National Committee. Three candidates stood. Two, Shirley Williams and Bill Rodgers, were members of the "Gang of Four" Labour Party politicians which had led the party's formation. The other candidate was Stephen Haseler, former joint secretary of the Social Democratic Alliance. CandidateVotes% Shirley Williams 19,006 65.9 Bill Rodgers 5,584 19.4 Stephen Haseler 4,255 14.8
Alongside the leadership election, there was a separate contest to become President of the Council of Social Democracy, an institution with representatives of every area party of the SDP, with responsibility for deliberating on, and adopting, policies. The President was also to sit on the party's National Committee. Three candidates stood. Two, Shirley Williams and Bill Rodgers, were members of the "Gang of Four" Labour Party politicians which had led the party's formation. The other candidate was Stephen Haseler, former joint secretary of the Social Democratic Alliance. CandidateVotes% Shirley Williams 19,006 65.9 Bill Rodgers 5,584 19.4 Stephen Haseler 4,255 14.8