Алессандро Луиджи Чентурионе: Иезуит орденінің басшысы және қиын кезеңдері
Aloysius Centurione
Алессандро Луиджи Чентурионе (1686-1757) – Иезуит орденінің 17-генералы. Генуялық аристократ, профессор, Милан провинциясының жетекшісі болған. Иезуит тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық иезуит (1686–1757)
Italian Jesuit (1686–1757)
Алессандро Луиджи Сентурионе (29 тамыз 1686 – 2 қазан 1757) – Иса қоғамының он жетінші басшысы.
Alessandro Luigi Centurione (29 August 1686 – 2 October 1757) was the seventeenth Superior General of the Society of Jesus.
Алғашқы жылдар
Генуяның әулетті әулетінен шыққан Сентурионе 1703 жылы Иса қоғамына қосылмас бұрын Пармадағы иезуиттердің мектеп-интернатында білім алды. Әдеттегі рухани және философия-теологиялық иезуиттік білімін аяқтағаннан кейін, ол 1717 жылы дін қызметкеріне ордендеді. Ол Милан провинциалы болып тағайындалғанда (1750 ж.) оқытушылық мансабына (хаттар, философия және теология) бағытталғандай болды. Осы қызметінде ол 1751 жылы Игнасио Висконтиді Бас Superior General етіп сайлаған Бас жиналысқа қатысты. Висконти оны Италия мәселелері жөніндегі көмекші ретінде Римде қалдырды және өзінің қайтысынан кейін оны генерал-викарий етіп тағайындау туралы ескерту қалдырды.
Coming from an illustrious family of Genoa, Centurione undertook his schooling in the Jesuit boarding school of Parma before joining the Society of Jesus in 1703. At the end of the usual spiritual and philo theological Jesuit training, he was ordained priest in 1717. He seemed to be set on a teaching career (Letters, Philosophy and Theology) when he was appointed Provincial of Milan (1750). It was in such capacity that he took part at the General Congregation that elected Ignacio Visconti Superior General in 1751. Visconti kept him in Rome as Assistant for the Italian affairs and left a note to make him the Vicar General after his death.
Бас діни қызметкер
18-ші Бас жиынның (30 қараша 1755 жыл) шешімімен генерал-супериор болып сайланды – Лиссабон жер сілкінісінен кейін бірнеше күн өткен соң, ол тез арада Помбальдың иезуиттерге қарсы халықаралық науқанының салдарына тап болды. Помбальдың қоғамға деген қарсылығы иезуит Габриэле Малагриданың Лиссабон жер сілкінісін "Помбальдың дінсіздігі үшін Құдайдың жазасы" деп баяндаған памфлетімен күшейді. Малагрида қатаң жазаланды және Португалияда иезуиттерге қарсы қатал шаралар қолданылды. Иса қоғамын тарату туралы алғашқы талап өмірден озған папа Бенедикт XIV-ке жетті. Қоғамның моральдық мәселелерге қатысты бейтараптығы күшейгеніне байланысты, Сентурион барлық иезуит басшыларына (1756 ж.) хат жазып, иезуиттік білім беру орындарында моральдық теологияны нығайтуды талап етті. Одан бұрын, оны сайлаған Бас жиынның шешімімен Сентурион "Қоғамның нағыз руы" туралы хат жазған еді. Күні келе қиын кезеңдер күтіп тұрғаны анық болды және Сентурион өзінің жандардың рухани өмірін нығайту қажет деп ойлады, осылайша олар алдағы дауылға қарсы тұра алады. Әке Антуан де Ла Валеттің тәуекелдік коммерциялық қызметі және француз иезуиттерінің банкроттығын тиімсіз басқаруы Сентурион үшін мәселені одан әрі ушықтырып, қоғамды реформалау мүмкін емес деп ойлайтындардың қатарын арттырды. Оның генералдық қызметінің қысқа мерзімі көп нәрсе жасауға мүмкіндік бермеді. Дегенмен, оның мейірімділігі мен мінез-құлқының беріктігі, қауіп-қатерге мойын бұрмай, өзіне де, басқаларға да кек алуға жол бермеуі, белгілі бір деңгейде, білмей тұрып, оның иезуит серіктерін 1773 жылы болатын оқиғаға, яғни Иса қоғамының таратылуына дұрыс көзқараспен дайындады.
Elected Superior General by the 18th General Congregation (30 November 1755) – just a few days after the devastating Lisbon earthquake – he soon felt the effects of Pombal's international campaign against the Jesuits. Pombal's hostility towards the Society was compounded by the pamphlet of the Jesuit Gabriele Malagrida calling the devastating Lisbon earthquake 'God's punishment on Pombal's godlessness'. Malagrida was severely punished and harsh measures were taken against the Jesuits in Portugal. A first demand reached the dying pope Benedict XIV that the Society of Jesus be suppressed. In the face of growing accusations of laxism in the Society's approach to moral questions, Centurione wrote a letter (1756) to all Jesuit Superiors insisting on the strengthening of Moral Theology training in Jesuit houses of formation. Earlier, as decreed by the General Congregation that elected him, Centurione had written a letter on the 'True spirit of the Society'. Clearly, there were troubled times ahead and Centurione felt that the spiritual life of his men had to be fortified in order to better face the coming storm. The troubles caused by father Antoine de La Valette's risky commercial activities and the inept handling of his bankruptcy by the French Jesuits further complicated matters for Centurione and increased the group of those who felt that the Society was beyond reform. The short term of his generalate did not allow him to do much. Yet, his affability and strength of character, not giving in to threat nor allowing himself or others to go for retaliatory moves, somehow – unknowingly – prepared his Jesuit companions to adopt the right attitude for what would happen in 1773, the suppression of the Society of Jesus.