Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Питер Гринавей режиссерлік еткен 1993 жылғы фильм.
1993 film directed by Peter Greenaway
"Маконның сәбиі" – Питер Гринавейдің сценарийін жазған және режиссерлік еткен, Ралф Файнс, Джулия Ормонд және Филип Стоунның соңғы рөлі сомдаған 1993 жылғы тарихи драма. Фильм 17 ғасырдың ортасындағы Францияда, Козимо III де Медичи сарайында өтеді. Ол және оның сарайы актерлердің бір буын бойы бала тумаған Макон қаласында туған сәби туралы айтқан мысалды көреді. Сәбидің дүниеге келуі түрлі себептермен мифке айналады, бастапқыда қаладағы баласыздық аяқталғанын көрсетеді.
The Baby of Mâcon is a 1993 historical drama film written and directed by Peter Greenaway, and starring Ralph Fiennes, Julia Ormond and Philip Stone, in his final film appearance. The film is set in France during the mid 17th century, in the court of Cosimo III de' Medici as he and his court watch actors perform a parable about a baby born in the town of Mâcon whose inhabitants have been infertile for a generation. The birth of the baby boy is mythologized for various ends, initially because it marks the end of childlessness in a city.
Қабылдау
Фильм 1993 жылы Канн кинофестивалінде конкурсқа қатыспай көрсетілді. Алайда, «Чикаго Ридер» газетінің журналисі Джонатан Розенбаум «оны ләззат алу немесе білім алу үмітімен емес, міндет сезімімен бастап соңына дейін тамашалады», сонымен қатар осы оқиғаны «(Саша Виерни) тартып, әдемі түсірілген» деп сипаттады. 2002 жылы режиссер Эндрю Репаски МакЭлинни екі сирек фильмді – Эдгар Г. Ульмердің 1943 жылғы «Ұмытылған күнәлар аралы» және «Мейконның сәбиі» фильмдерін таңдап, олардың Филадельфиядағы кешіккен премьерасын (архивтік 35 мм нұсқаларында) «Принс Музыкалық театрында» өтетін «фантастикалық екі фильмнен тұратын көрсетілім» үшін ұйымдастырды. МакЭлинни фильм көрсетілімінің бағдарламалық жазбасында былай деп жазды: «Мен өмірім бойы термиттер мен ақ пілдерге қызығушылық таныттым. Ақ піл фильмдері рационалды сынның шегінен тыс, режиссердің керемет дарыны, эгосы және мақтандығына арналған ұлы және таңғажайып ескерткіштер ретінде сақталған. Питер Гринвейдің «Мейконның сәбиі» – осындай туынды, ол 1659 жылы 15 ғасырғы моральдық пьесаның қойылымы кезінде өтетін көп деңгейлі «Рокки Хоррор Сурет Шоуы», онда біздің көрермендік, жекелік және құрылым туралы түсінігіміз кешірімсіз сынға алынады және «нақты» мен «ұйғарым» арасындағы төртінші қабырға үнемі бұзылады. Таң қалдыратын операторлық жұмыс, сәнді өндіріс дизайны және фильмнің тек «музыкамен ойнау» екенін ұсынатын сценарий, сөзсіз зұлматтылықтың суреттерімен қарама-қайшы келеді. Бұл фильм – Нәсілдік оқиға туралы қиын, ритуалдық және агностикалық эсседе барлық нәрсе және барлық адамдар кінәлі». Фильм Ұлыбританияда жеті кинотеатрда көрсетіліп, алғашқы аптада 14 928 фунт стерлинг тауып, жалпы сомасы 88 795 фунт стерлингке жетті.
The film was screened out of competition at the 1993 Cannes Film Festival. Jonathan Rosenbaum of the Chicago Reader, however, noted that he "watched it to the end out of a sense of duty, not with pleasure or any hope of edification", while also describing the action as "lushly and rather beautifully filmed (by Sacha Vierny)". In 2002, film director Andrew Repasky McElhinney selected two rare motion pictures, Isle of Forgotten Sins (directed by Edgar G. Ulmer, 1943) and The Baby of Macon, to have their belated Philadelphia premieres (in archival 35MM prints) for a "fantasy double feature" film series at the Prince Music Theater. In the program notes for the screening, McElhinney wrote: "I have been insatiably drawn to termite and white elephant art my entire movie going life. white elephant movies exist outside the bounds of rational criticism as immense and spectacular monuments to their director’s monstrous genius, ego and hubris. Peter Greenaway’s The Baby of Macon is such an animal, a multi level Rocky Horror Picture Show set during a 1659 performance of a fifteenth century morality play, in which our perceptions of spectatorship, identity and construction are unsympathetically challenged and the fourth wall between “real” and “make believe” continually assaulted. The beauty of the ravishing cinematography, deluxe production design, and a script that suggests the movie is merely “a play with music,” are abrasively juxtaposed with graphic depictions of unspeakably cruel atrocities. Everything and everyone is incriminated in this challenging, ritualistic, and agnostic essay on the Nativity". The film opened on seven screens in the UK and grossed £14,928 in its opening weekend and went on to gross £88,795.