Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка үкіметінің ұшқыларға оқыту бағдарламасы
American government flight training program
Азаматтық ұшқыштарды даярлау бағдарламасы (CPTP) – 1938–1944 жылдар аралығында АҚШ үкіметінің қолдауымен ұшқыштар санын арттыру мақсатында құрылған, бірақ әскери дайындыққа да айқын әсер еткен ұшқыларға оқыту бағдарламасы.
The Civilian Pilot Training Program (CPTP) was a flight training program (1938–1944) sponsored by the United States government with the stated purpose of increasing the number of civilian pilots, though having a clear impact on military preparedness.
Құру
Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары Италия мен нацистік Германия сияқты бірнеше еуропалық елдер мыңдаған жастарды ұшқыш дайындауға кірісті. Бұл бағдарламалар сырттай азаматтық сипатта болғанымен, шындығында жасырын әскери авиациялық оқу орталықтары еді. 1938 жылдың қазан айында генерал Генри Х. "Хап" Арнольд авиация мектептерінің алдыңғы қатардағы үш өкілін шақырып, өз тәуекелімен CPTP мектептерінің қаржыландырылмаған жобасын құруды сұрады. Олар Паркс Әуе колледжінен Оливер Паркс, Curtiss Wright Техникалық институтынан К.С. Мозли және Boeing Әуе мектебінен Теофилус Ли кішісі болды; барлығы жұмыс бастауға келісті. 1938 жылғы Азаматтық авиация заңы Роберт Х. Хинкли басқаратын Азаматтық авиация басқармасын құрды. Заңда Азаматтық ұшқыштарды даярлау бағдарламасына (CPTP) айналатын сынақ бағдарламаны рұқсат ету және қаржыландыру туралы ережелер енгізілді. Президент Франклин Д. Рузвельт 1938 жылдың 27 желтоқсанында бағдарламаны жариялап, Ақ үй баспасөз конференциясында жылына 20 000 студентке ұшқыштарды даярлау арқылы жалпы авиацияны қолдауға бағытталған ұсынысқа қол қойғанын мәлімдеді. Еуропадағы бұрынғы тәжірибеге сәйкес, CPTP азаматтық бағдарлама ретінде құрылды, бірақ оның ұлттық қорғанысқа қатысты әлеуеті жасырылмады. Бағдарлама 1939 жылы Конгресс сәуір және маусым айларында қабылдаған екі заңмен басталды. Үкімет 72 сағаттық теориялық оқу курсын, содан кейін 35-50 сағаттық ұшу оқуын он бір колледж мен университеттерге жақын орналасқан оқу орталықтарында қаржылады. Бұл жоба үлкен табысқа ие болды және оның қолдаушыларына мыңдаған студенттерді ұшқыштарға даярлап, елдегі азаматтық ұшқыштар санын кеңейтудің үлкен мүмкіндігін ұсынды. 1970 жылы Көлік министрлігі мен Федералдық авиация басқармасы бірлесіп жарыққа шығарған басылым CPTP-нің тарихи табысын баяндап, бағдарламаның «алғашқыда кәсіптік оқытудағы тәжірибе ретінде жоспарланғанын» айтты. Бағдарламаның мақсаты өнеркәсіп пен авиация өндірісін дамыту болды, сонымен қатар «Қарулы күштерге білікті ұшқыштардан резерв құру» деген қосымша пайдасы да болды. 1939 жылы 13 колледж мен 330 студентпен басталған бұл жоба 1944 жылдың жазында 1132 білім беру мекемесі мен 435 165 білікті түлектерді, оның ішінде бірнеше жүз әйелді қамтыды, олардың барлығын 1460 мердігер даярлаған. CPTP мүшелері Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ тарихын өзгерткен инновациялардың қозғаушы күшіне айналды. Олардың күш-жігері, қажет болған жағдайда, өнеркәсіптің құлдыраған салаларын сақтап қалу және ұлттық қорғаныстың маңызды бөлігі болу үшін дәстүрлі ойлаудан түбегейлі бас тартудың қажеттігін дәлелдеді.
In the years immediately preceding World War II, several European countries, particularly Italy and Nazi Germany, began training thousands of young people to become pilots. Purportedly civilian in nature, these European government sponsored programs were, in fact, nothing more than clandestine military flight training academies. In October 1938, General Henry H. "Hap" Arnold brought in the top three aviation school representatives to request they establish an unfunded startup of CPTP schools at their own risk. These were Oliver Parks of Parks Air College, C. C. Moseley of the Curtiss Wright Technical Institute, and Theophilus Lee, Jr. of the Boeing School of Aeronautics; all agreed to start work. The Civil Aeronautics Authority Act of 1938 formed the Civil Aeronautics Authority headed by Robert H. Hinckley. The act contained language authorizing and funding a trial program for what would evolve into the Civilian Pilot Training Program (CPTP), as run by the CAA. President Franklin D. Roosevelt unveiled the program on December 27, 1938, announcing at a White House press conference that he had signed off on a proposal to provide a needed boost to general aviation by providing pilot training to 20,000 college students a year. Following the precedent established in Europe, the CPTP was established as a civilian program, but its potential for national defense was undisguised. The program started in 1939 with two laws passed by Congress in April and June, with the government paying for a 72 hour ground school course followed by 35 to 50 hours of flight instruction at facilities located near eleven colleges and universities. It was an unqualified success and provided a grand vision for its supportersto greatly expand the nation's civilian pilot population by training thousands of college students to fly. A joint publication released in 1970 by the Department of Transportation and the Federal Aviation Administration recounts the historical success of the CPTP, stating the program "was planned originally as an experiment in vocational training." The intent was to boost industry and aviation manufacturing, with the "added benefit to the Armed Services building a reserve of knowledgeable pilots." It began in 1939 with 13 colleges and 330 students, and by the summer of 1944 had grown to incorporate 1,132 educational institutions and 435,165 qualified trainees – including several hundred women, all of whom had been qualified by 1,460 contractors. Members of the CPTP became an impetus of innovation which transformed United States history, long after World War II. Their efforts proved the necessity for a radical departure from conventional thinking, when required, to preserve failing sectors of industry and become a vital adjunct to national defense.
Дау
Әскери мекемелер бастапқыда АТҰ концепциясына ынтасыздық танытты, азаматтық қызметкерлер бастаған және басқарған бағдарламаларға қызығушылық танытпады. Конгресс те, көбінесе партиялық бағыттар бойынша, АТҰ-ның құндылығы туралы бөлінді. Оқшаулаушылар бағдарламаны елдің бейтараптығына қауіп төндіретін, қауқарлы әрекеттер деп сипаттады; ал басқалары оны салық төлемдерінің ысырапқа жұмсалуы деп сынады, ал қолдаушылар авиация индустриясына оң әсерін және жаттығудан өткен ұшқыштардың кеңейтілген базасының қорғаныс құндылығын атап көрсетті. 1939 жылдың 1 қыркүйегінде Польшаға нацистердің шабуылынан соң, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, АТҰ-ның әскери құндылығы тіпті бағдарламаның қарсыластарына да анық болды. АҚШ әуе соғысын жүргізу қабілетін бағалауға кірісті, нәтижелер көңіл көншітпейтін болды. Ұшқыштар, инструкторлар және оқу ұшақтары жетіспеді. Жақсы дайындалған ұшқыштардың жетіспеушілігін мойындаған Армия Әуе корпусы мен Әскери-теңіз күштері АТҰ түлектері үшін кейбір «іріктеу» курстарын қысқартып, оларды тікелей ұшқыштарға оқуға жіберді. Армия Әуе корпусы жағдайды соншалықты ауыр деп санады, жеке авиацияны тоқтатуды және барлық ұшқыштарды (әсіресе АТҰ) әскери бақылауға алуды ұсынды. 1940 жылдың 13 желтоқсанындағы «American Aviation Daily» басылымы Армияның ниеттері туралы мынадай мәліметтерді жариялады:
The military establishment was initially unenthusiastic about the CPTP concept, quite unimpressed by any program initiated and administered by civilians. Congress, too, was split along mostly party lines as to the value of the CPTP. Isolationists branded the program as provocative saber rattling that threatened the nation's neutrality; others slammed it as a pork barrel waste of tax dollars, while supporters touted the positive impacts on the aviation industry and the defense value of a vastly enlarged base of trained pilots. After the Nazi invasion of Poland on September 1, 1939, triggered World War II, the military value of the CPTP became obvious, even to the program's detractors. The United States started to evaluate its ability to fight an air war and the results were appalling. Pilots, instructors, and training aircraft were all in short supply. Acknowledging the shortage of trained pilots, both the Army Air Corps and Navy reluctantly waived certain “elimination” courses for CPTP graduates and allowed them to proceed directly into pilot training. The Army Air Corps deemed the situation to be so grave it proposed that private aviation be suspended and all pilot training (most notably the CPTP) be brought under the control of the military. The December 13, 1940, issue of American Aviation Daily carried this account of the Army's intentions:
Армия ұлттық төтенше жағдай кезінде АҚШ-тағы барлық жеке ұшуды тоқтатуға бағытталған алдын ала жоспарларды әзірлеген болып есептеледі. Армия барлық оқуды (АТҰ-ны қоса алғанда) өз қолына алады. Армияның ұсынысы күшті қарсылыққа тап болды. «American Aviation Daily» мақаласы жарияланғаннан кейін екі апта өткен соң, жалпы авиация саласында мүдделі 83 компания Ұлттық авиациялық оқу қауымдастығын (НАОҚ) құрды. НАОҚ мүшелері егер Армияның жоспарына қарсылық көрсетілмесе, жеке ұшақтар АҚШ аспанынан іс жүзінде тыйым салынатынын түсінді. НАОҚ және басқа да авиациялық мүдделер Конгресте тиімді лоббилік кампания жүргізу арқылы Армияның әрекеттерін тоқтатты. Олардың шаралары АТҰ-ны ғана емес, АҚШ-тағы жалпы авиация индустриясын да сақтап қалды.
Preliminary plans are understood to be already drafted by the Army to ground all private flying in the United States for the duration of the national emergency The Army will take over all training (including CPTP). The Army's proposal met with stiff resistance. Just two weeks after the American Aviation Daily article appeared, 83 companies with a vested interest in general aviation organized the National Aviation Training Association (NATA). NATA members recognized that, if left unchallenged, the Army plan would, for all practical purposes, ban private aircraft from U. S. skies. The NATA and other aviation interests blunted the Army's bid with an effective lobbying campaign in Congress. Their actions not only saved the CPTP, they may have saved the entire general aviation industry in the United States.
Құрастыру
Нәтижесінде CPTP жандандырылды және оның оқу бағдарламасы елдегі колледждер мен университеттердің кең ауқымына таратылды. 1939 жылдың мамырында алғашқы тоғыз мектеп таңдалды, 1940 жылдың тамызында тағы тоғыз мектеп қосылды (Ұлыбритания шайқасы разгарда болғанда), 1941 жылдың наурызында тағы 11 мектеп, ал 1941 жылдың қазанында тағы 15 мектеп – АҚШ Әуе күштері құрылғаннан кейін төрт ай өткен соң және АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа кіруге екі ай қалғанда қосылды. Бағдарламаның өркендеген кезеңінде 1 132 білім беру мекемесі мен 1 460 ұшу мектебі CPTP-ге қатысты. Мичиган университеті, Вирджиния университеті, Вашингтон университеті, Джорджия Технология институты, Помона колледжі, Сан-Хосе мемлекеттік мұғалімдер колледжі және Тускеги институты сияқты мекемелер CPTP-ді өз оқу бағдарламаларына енгізді. (CPTP-ге қатысқан білім беру мекемелерінің толық тізімін төмендегі сілтемелерде қараңыз.) Тускеги университетінің Хэмптон университеті, Вирджиния мемлекеттік университеті, Делавэр мемлекеттік университеті және Говард университетімен бірге CPTP қатысушыларының қатарына қосылуы алғашқы афроамерикалық әскери ұшқыштардың жолын ашты. Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы және саяси қысым АҚШ Әуе корпусын (1941 жылдың 20 маусымына дейін осылай аталған) офицерлер мен ұшқыштар ретінде афроамерикалықтарды жұмысқа алуға итермеледі, олардың көп бөлігі CPTP түлектері болды. Азаматтық ұшқыштарды даярлау туралы шешім жалпы авиация саласына күтпеген, бірақ қуантарлық әсер етті. АҚШ азаматтық ұшқыштармен қатар оқу үшін жеткілікті ұшақтардың жетіспеушілігіне тап болды. Федералдық Авиация басқармасының (Федералдық Авиация басқармасының алдағысы) ережелері CPTP-ге қатысатын ұшу мектебінің бағдарламаға жазылған әрбір он студентке бір ұшаққа ие болуын талап етті. Бұған қоса, осы ұшақтарға қойылатын талаптар сол кезде өндірістегі бірнеше модельге ғана шектелді, көптеген ұшу мектептері Piper Cub-тің екі орынды конфигурациясын қалайтын. Күтпеген мүмкіндікті пайдаланып, бірнеше жеңіл ұшақ өндірушілері CPTP-ге сәйкес келетін ұшақтарымен, мысалы WACO UPF 7 және Meyers OTW бипланымен нарықтағы бос орынды тез толтырды. Aeronca және Taylorcraft компаниялары да қатар отыратын орындықтары бар жоғары қанатты монопландарының тандемдік нұсқаларын жасады, олардың әрқайсысы әскери аналогтарына әкелді.
The result was a revitalized CPTP and an expansion of its curriculum to a larger segment of the nation's colleges and universities. In May 1939 the first nine schools were selected, nine more were added in August 1940 (as the Battle of Britain was raging), 11 more in March 1941, and 15 more by October 1941four months after the formation of the USAAFand just two months before the United States' entry into World War II. By the program's peak, 1,132 educational institutions and 1,460 flight schools were participating in the CPTP. Institutions such as the University of Michigan; University of Virginia; University of Washington; Georgia Institute of Technology; Pomona College; San Jose State Teachers College; and the Tuskegee Institute, all included the CPTP in their curricula. (See References below to access complete list of educational institutions participating in the CPTP.) The inclusion of Tuskegee University in the ranks of CPTP participants, along with Hampton University, Virginia State University, Delaware State University, and Howard University, helped open the doors for the first African American military pilots. The onset of World War II and political pressure combined to compel the U. S. Army Air Corpsas it was known before June 20, 1941to employ African Americans as officers and pilots, with the majority of its personnel being graduates of the CPTP. The decision to train civilian pilots also produced an unexpected, but welcome, side effect on the general aviation industry. As it turned out, the United States faced just as large a shortage of training aircraft as it did civilian pilots. The federal Civil Aeronautics Authority (predecessor of the Federal Aviation Administration) regulations required a CPTP participating flight school to own one aircraft for every ten students enrolled in the program. Furthermore, the requirements specified for these aircraft narrowed down the field to only several models in production at that time, with most flight schools preferring the tandem seat configuration of the Piper Cub. Seizing the opportunity unexpectedly thrust upon them, several light aircraft manufacturers quickly filled the market void with CPTP compatible aircraft of their own, such as the WACO UPF 7 and the Meyers OTW biplane. Aeronca and Taylorcraft also produced tandem versions of their existing side by side seating high winged monoplanes, each of which would lead to their own military equivalents.
Соғыс дайындығы қызметі
Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін және АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуынан бастап, CPTP түбінен дейін өзгерді, оның ішінде атауы да өзгерді. Азаматтық ұшқыштарды даярлау бағдарламасы Соғыс оқу қызметіне (WTS) немесе Азаматтық әуе шаруашылығы бас басқармасының (CAA) Соғыс оқу қызметіне айналды және 1942 жылдан 1944 жылға дейін негізінен болашақ ұшқыш үміткерлерін іріктеу бағдарламасы ретінде жұмыс істеді. Студенттер әлі де колледждер мен университеттерде оқыды, ал ұшу оқытуы жеке ұшу мектептерінде жүргізілді, бірақ барлық WTS түлектері бітіргеннен кейін әскери қызметке қатысуға келісетін келісімшартқа қол қоюға міндетті болды. "Олар мақтанышпен ұшты" кітабының қосымшасында 1943-1944 жылдары CPTP бағдарламасына қатысқан колледждер мен университеттердің тізімі бар. CPTP/WTS бағдарламасы 1944 жылдың жазында тоқтатылды, бірақ бұл бағдарлама аясында 435 165 адам, оның ішінде жүздеген әйелдер мен афроамерикандықтар ұшуға үйренді. CPTP бағдарламасы бойынша оқыған танымал тұлғалар: астронавт/сенатор Джон Гленн, әскери-теңіз күштерінің үздік ұшқышы Александр Врасиу, Douglas ұшқыш-сынаушысы Роберт Ран, Екінші дүниежүзілік соғыстың үздік ұшқышы майор Ричард Бонг, үш мәрте үздік ұшқыш Бад Андерсон, болашақ сенатор және президенттікке үміткер Джордж Макговерн, WASP Дора Догерти Стротер және Tuskegee ұшқышы майор Роберт В. Дейз. CPTP өзінің негізгі мақсатына тамаша жетті, бұл авиация тарихшысы Доминик Пизаноның "Аспанды ұшқыштармен толтыру" атты кітабының тақырыбында жақсы көрсетілген. CPT/WTS мектептерінің ең ірілері – Том Дэвис басқарған Piedmont Aviation және Фрэнк В. Хулс басқарған Southern Airways. Piedmont мектебі Солтүстік Каролина штатының Уинстон-Салем қаласында орналасқан, ал Southern мектептері Солтүстік Каролина штатының Шарлотта, Гринвилл және Камден қалаларында, сондай-ақ Алабама штатының Бирмингем және Декатур қалаларында болды. Екі компания да 60 000-нан астам әскери ұшқыштарды оқытты, оның ішінде Бразилиядан келген жас жігіттер (Piedmont) және Англиядан келген көптеген Корольдік әуе күштерінің ұшқыштары (Southern) бар. 1947 жылы Дэвис мектебін Солтүстік Каролина мен Огайо арасында жолаушылар рейсін жүзеге асыратын Piedmont Airlines компаниясына айналдырды. 1949 жылы Хулс Southern Airways компаниясын Флорида штатының Джексонвилл және Теннесси штатының Мемфис қалалары арасында, сондай-ақ Атланта мен Шарлотта арасында коммерциялық рейстерді жүзеге асыруға бағытталды. Екі әуе компаниясы да бұрынғы CPT/WTS техникалық қызмет көрсету ангарларында коммерциялық қызметке бейімделген Douglas DC 3 ұшақтарымен жұмысын бастады. CPTP-дегі бірнеше әйел оқытушылардың бірі өз тәжірибесі туралы жазды. Соғыс қаупі күшейген кезде Опал Кунц Мэриленд штатының Хагерстаун қаласында жаңарту курсын өткеннен кейін ұшқыш куәлігін жаңартты және Арканзас мемлекеттік колледжінде (қазіргі Арканзас мемлекеттік университеті) авиация студенттеріне сабақ беруді бастады. Кейін ол Род-Айленд штатына көшіп, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Род-Айленд мемлекеттік әуежайының терминалында әскери-теңіз курсанттарына және үкіметтің қолдауымен "Азаматтық ұшқыштарды даярлау бағдарламасы" (CPTP) бойынша оқытушы болып жұмыс істеді, соғыс кезінде 400-ден астам жас жігітке Әуе корпусы үшін қалай ұшу керектігін үйретті. Бұл оның Betsy Ross Air Corps арманының орындалуы болды, өйткені ол жауыгерлік ұшақтарда ұшатын адамдарды даярлауға көмектесті. Сол кездегі бір есеп оның атқарып жүрген жұмысын былай сипаттайды: «Миссис Кунц [1942] жылғы қаңтардан бері E. W. Wiggins Airways қызметкері ретінде Провиденсте жұмыс істеп келеді. Ол балаларына аналық сеніммен қарайды, ал олар да оған құрметпен жауап береді. Оған олардың тәуелсіз рейске шығуынан артық қуаныш жоқ, өйткені ол оларды «Uncle Sam» әуе қорғаныс желісіне бір қадам жақындатқанын біледі». Кейін Калифорниядағы үйінде ол өзінің тәжірибесін ризашылықпен еске алады. «Мен шамамен 400 баланы оқыттым, бұл менің мансабымның ең жарқын сәті болды. Мен оларға аналық қамқорлық жасадым. Соғыстан кейін олардың көптегені әйелдері мен балаларын алып келіп, менімен кездесті». Ол сондай-ақ хатында жауыгерлік ұшқыштарды даярлағанын көрсетті. «Мен соғыс кезіндегі барлық уақытта ұшқыштарға нұсқаушы болдым. Соғыста жауыгерлік ұшқыштар болып қызмет еткен үш жүзден астам студентім болды».
After the attack on Pearl Harbor and the U. S. entrance into World War II, the CPTP changed forever, including the name. The Civilian Pilot Training Program became the War Training Service (WTS), or Civil Aeronautics Authority (CAA) War Training Service and, from 1942 to 1944, served primarily as the screening program for potential pilot candidates. Students still attended classes at colleges and universities and flight training was still conducted by private flight schools, but all WTS graduates were required to sign a contract agreeing to enter the military following graduation. There is a list of colleges and universities participating in the CPTP in '43–'44 in the appendix of "They Flew Proud". The CPTP/WTS program was largely phased out in the summer of 1944, but not before 435,165 people, including hundreds of women and African Americans, had been taught to fly. Notable legends trained under the CPTP include: Astronaut/Senator John Glenn, top Navy ace Alexander Vraciu, Douglas test pilot Robert Rahn, top World War II ace Major Richard Bong, triple ace Bud Anderson, future Senator and presidential candidate George McGovern, WASP Dora Dougherty Strother and Tuskegee airman Major Robert W. Deiz. The CPTP admirably achieved its primary mission, best expressed by the title of aviation historian Dominick Pisano's book, To Fill the Skies with Pilots. Two of the largest CPT/WTS schools were Piedmont Aviation, operated by Tom Davis, and Southern Airways, operated by Frank W. Hulse. Piedmont's school was based in Winston Salem, North Carolina, while Southern had schools in Charlotte, North Carolina, Greenville and Camden, South Carolina, and in Birmingham and Decatur, Alabama. Both companies trained over 60,000 war pilots including young men from Brazil (Piedmont) and a large number of Royal Air Force pilots from England (Southern). By 1947 Davis had turned his school into Piedmont Airlines with scheduled passenger flights between North Carolina and Ohio. In 1949, Hulse had Southern Airways flying commercial service between Jacksonville, Florida and Memphis, Tennessee, and between Atlanta and Charlotte. Both airlines began operations with war surplus Douglas DC 3 aircraft that were modified for commercial service in their former CPT/WTS maintenance hangars. One of the few women instructors in the CPTP later wrote about her experiences. With the threat of war rising on the horizon, Opal Kunz renewed her pilot’s license after taking a refresher course at Hagerstown, Maryland, and began teaching aviation students at the Arkansas State College (now Arkansas State University). She later moved to Rhode Island, and at the start of World War II became an instructor at the Rhode Island State Airport Terminal for Navy cadets and the government sponsored “Civilian Pilot Training Program (CPTP)” during the war, teaching over 400 young men how to fly for the Air Corps. This was her old dream of the Betsy Ross Air Corps come true, as she helped train the men who would fly fighter aircraft in combat. An account from the time shows the work she was doing by saying: “Mrs. Kunz has been in Providence since January [1942] as a member of the staff of E. W. Wiggins Airways. She has a mother’s confidence in her ‘boys’ and they reciprocate with respect and enthusiasm. Nothing gives her greater joy than to see them solo, to know she has taken them one step nearer to Uncle Sam’s aerial defense line.” Later, at her home in California, she would recall her experiences with fondness. “I trained about 400 boys and it was easily the highlight of my career. I really became a sort of foster mother to them. You would be surprised how many of my boys brought their wives and children to see me after the war.” She also indicated in a letter that she had trained combat pilots. " I was a flight instructor all during the war. Had over three hundred students who served as combat pilots in the war.”
Betty Tackaberry Blake, Florence Shutsy Reynolds және Betty Jane Williams сияқты бірнеше CPTP түлектері Әйелдер әуе күштері қызметіндегі ұшқыштар (WASP) ретінде қызмет етті.
Several CPTP graduates, including Betty Tackaberry Blake, Florence Shutsy Reynolds and Betty Jane Williams, went on to serve as a Women Airforce Service Pilot (WASP).