Лоретта Бендер: Балалар нейропсихиатриясы және Гештальт тестінің авторы

Кіріспе

Американдық нейропсихиатр Лоретта Бендер (9 тамыз 1897 – 4 қаңтар 1987) – американдық балалар нейропсихиатры. Ол балалардағы визуалды-моторлық дамуды бағалауға арналған психологиялық тест – Бендер гештальті тестін жасауымен танымал. Бендердің 1938 жылы тұңғыш рет жариялаған бұл тесті балалардың неврологиялық функциясын бағалау және даму бұзылыстарын анықтау үшін кеңінен қолданыла бастады. Ол балалардағы аутизм спектрінің бұзылулары, өзіне зиян келтіру және зорлық-зомбылық мәселелері бойынша зерттеулер жүргізді және балалардың психикалық ауруларының себебі баланың жаман мінез-құлқы немесе нашар тәрбиесі емес, неврологиялық негізде болуы мүмкін деген тұжырымды алғашқылардың бірі болып айтты. Ол психолог емес, медициналық дәрігер және психиатр болғандықтан, оның жұмысының басым бөлігі балалардағы психикалық ауруларды диагностикалауға бағытталған. Сонымен қатар, ол 1934 жылдан бастап 21 жыл бойы Беллвью ауруханасының балалар психиатриялық бөлімінің басшысы қызметін атқарды. 1954 жылы ол Сенаттың жасөспірімдердің қылмысы жөніндегі кіші комитетінің отырысында қылмыс пен қорқынышты комикстердің әсері туралы сарапшы ретінде куәлік берді, ол National Comics (қазіргі DC comics) компаниясының кеңесшісі болды.

Ерте өмір

Бендер Монтана штатының Бют қаласында Джон Оскар Бендер мен Кэтрин Ирвин Бендердің отбасында дүниеге келген. Бала кезінде мектепте қиындықтарға тап болғандықтан, бірінші сыныпты үш рет қайталауға мәжбүр болды. Оқу мен жазу кезінде әріптерді шатастырып, ақыл-ойында кемістік бар деген күдік тудырды. Әкесі оның дислексиясын жеңуге көмектесті және ол оны мықты тұлғаға айналдырғаны үшін риза болды. Оның отбасы жиі көшіп-қонып, Лос-Анджелестегі орта мектепті бітірді, сыныптың үздігі атанды. Бендер гештальт психологы болмаса да, оның көптеген пікірлері осы іліммен байланысты болды. Ол, әр адамның өзіне тән ерекшеліктерінің жиынтығынан тұратынына, ал нәсіл – адамды адам етіп қалыптастыратын факторлардың бірі ғана екеніне сенді. Бендер бұл балаларда неврологиялық бұзылулар болу мүмкіндігін алғашқылардың бірі болып айтты. Көптеген балаларға "балалық шақ шазофрениясы" деген диагноз қойып, оларды емдеуге тырысты. Қазіргі заманғы мамандардың пікірінше, олардың жағдайы даму және мінез-құлқының бұзылуларынан туындаған болуы мүмкін. Бұл пікір бірнеше зерттеулермен расталды, соның ішінде 1943 жылы Беллвью ауруханасына жіберілген, ата-анасынан бас тартылған алты жасар афроамерикандық қыз туралы зерттеу бар. Бала өзінің суреттерінде көптеген сезімдер мен өткен оқиғаларын бейнеледі. Кейін суреттері арқылы, ол тасталып кеткенге дейін зорлыққа ұшырағаны анықталды. Көптеген суреттерді талқылау, әңгімелесу және түстерді түсіндіру сеанстарынан кейін бала асырап алуға берілді және жағдайы жақсарды. Емдеу аяқталғаннан кейін балалардың алаңдауы артатыны байқалды, бұл олардың суреттерінде көрінді – әр ЭКТ (электроконвульсивті терапия) сеансынан кейін суреттері қарапайымдана түсті. ЭКТ сеансынан кейін дене бейнесінің ауытқуы да байқалды. Психиатриялық емдеуде ЭКТ қолдану психотроптық препараттардың пайда болуымен азайды. "Нейротиптер" кітабының авторы Стив Силберман Бендердің аутизммен ауыратын балаларға қатысты емдеу тәсілдерін сынап бағалады. 1950 және 1960 жылдары ол The Sun журналына берген сұхбатында: "Аутизммен ауыратын балалар көбінесе олардың жағдайын түсінбеген дәрігерлер тарапынан оқшаулануға, шектеуге және дене жазасына ұшырады. Нью-Йорк қаласындағы Беллвью ауруханасының балалар психиатриясының меңгерушісі Лоретта Бендер аутистік пациенттерге электроконвульсивті терапия және инсулиндік шок терапиясын – инсулиннің үлкен дозасын беріп, оларды уақытша комаға түсірді. Ол оларға Торазин сияқты психозға қарсы препараттар берді. Сонымен қатар, ол аутизммен ауыратын балаларға тоғыз ай немесе одан да көп уақыт бойы күнделікті LSD беруге тырысты, бірақ олардың "қайта алаңдауы" байқалды. Лауретта Бендер балалық шақтағы бұзылуларға қатысты Фрейдтің көзқарастарына да қарсы болды. Фрейд пен басқалардың пікірінше, балалық шақтағы алаңдаушылық ертедегі қастық пен агрессиядан туындайды. Бендер балалық шақтағы алаңдаушылық, агрессия және жауыздық көбінесе физикалық немесе қоршаған ортадағы көңілінің қалғандығынан немесе даму мәселелерінен туындайтынын байқады. Психотроптық препараттардың жетіспеушілігі мен психикалық бұзылуларды түсінудің шектеулі болған кезеңде Бендер балалық шақтағы бұзылуларды түсінуге тырысты. Оның бұл әрекеттері бала мен отбасының жағдайын жақсартуға бағытталған, өйткені психикалық аурулармен ауыратындар көбінесе психиатриялық ауруханаларға жіберілетін. Бендердің тәжірибелік жұмыстарының көп бөлігі психология үшін толыққанды пайдалы болмаса да, балалық шақтағы психикалық бұзылулар туралы көзқарасты және оларды қалай түсіну керектігін өзгертуде оның үлесі зор.

Bender was born in Butte, Montana, to parents John Oscar Bender and Katherine Irvine Bender. Bender had a difficult time in school when she was young and had to repeat the first grade three times. She often reversed her letters when reading and writing which led people to believe she had some form of intellectual disability. Her father helped her compensate for her dyslexia and she often credited him for making her a strong individual Her family moved often and she attended high school in Los Angeles where she graduated as valedictorian of her high school class. Even though Bender was not considered a Gestaltist, she had many standpoints that related to this belief. She believed that all people are made up of a sum of their parts, and that race was only one factor in what made a person who they are. Bender was one of the first to propose that there was something neurologically impaired with these children. Bender diagnosed many children with "childhood Schizophrenia", and sought to treat these patients. It is important to note that with more knowledge, clinicians today would most likely diagnose these children with developmental or behavioral disorders. This belief was supported by several case studies, one of which was a study on a six year old African American female who was abandoned by her parents, and later sent to Bellevue Hospital in 1943. The child expressed many feelings and past experiences in her artwork. Later it was revealed through her art that she had been sexually abused before she was abandoned. After extensive art, talk, and dream interpretation session the child was placed into a foster home and was considered to make an impressive recovery. It was observed that the children became more anxious after the treatments had ended, and this was reflected in their drawing; which became more primitive after each ECT treatment. Verbal body image distortions also occurred well after the ECT treatment for that day. The use of ECT in psychiatric treatment became less and less after the invention of psychotropic medications. Steve Silberman, the author of Neurotribes, is sharply critical of Bender's therapeutic approach to children with autism. In the 1950s and 1960s, he told an interviewer from The Sun magazine, "autistic kids were often subjected to seclusion, restraint, and physical punishment by clinicians who did not understand their condition. The head of children's psychiatry at Bellevue Hospital in New York City, Lauretta Bender, administered electroconvulsive therapy to autistic patients and also insulin shock therapy — administering overdoses of insulin to put them into a short term coma. She gave them antipsychotic drugs like Thorazine. She also tried giving autistic kids LSD every day for nine months or more, but decided they were becoming "more anxious." Lauretta Bender also opposed Freudian views of childhood disorders. According to Freud and others, childhood anxiety stemmed from early hostility and aggression. Bender observed that childhood anxiety, aggression, and hostility was often caused by frustration or developmental issues, either physically or environmentally. During the time before psychotropic medications and limited understanding of mental disorders, Bender sought to understand childhood disorders. Her attempts were intended for the betterment of the child and the family at a time when the mentally ill were often sent to asylums. Although much of Bender's experimental work cannot be considered entirely beneficial to psychology, there are many other ways in which she succeeded in changing the view of childhood mental disorders and how we understand them.