Кіріспе
1812 жылы АҚШ пен Ұлыбритания бір-біріне қарсы соғыс жариялағанда, негізгі құрлықтағы соғыс ошақтары Жоғарғы Канада (қазіргі Онтарио провинциясының оңтүстік бөлігі), Мичиган аймағы, Төменгі Канада (қазіргі Квебек провинциясының оңтүстік бөлігі) және Жаңа Шотландия, Жаңа Брансуик, Принс-Эдвард аралы және Кейп-Бретон (1784-1820 жылдар аралығындағы колония) теңіз провинциялары болды. Әрбір британдық әкімшілік тұрақты және резервтік әскер бөлімдерін, сондай-ақ толық және жартылай штатты мелиция бөлімдерін құрды, олардың көптегені соғыстың екі жарым жылға созған кезеңіндегі шайқастарда маңызды рөл атқарды.
Қалқалар
Фенциблдер – тұрақты әскерлермен бірдей шарттарда шақырылған, бірақ қызмет өтеуге міндетті тек Солтүстік Америкадағы әскери бөлімдер болды.
Жаңа Брансуик фенцибелдік жаяу әскер полкі
Бұл полк 1803 жылы құрылған. Бөлім жеңіл жаяу әскер тактикасын үйренді, мақсаты ресми түрде жеңіл жаяу әскерге айналу болды. Жеңіл жаяу әскер бөлімдері сияқты, олар майдан даласында бұйрықтарды жеткізу үшін барабандардың орнына қобыздарды қолданды. Полкте көптеген шебер балта соққышылар мен қайық жүргізушілер болды. Соғысқа дейінгі жаттығуларында қысқы маневрлер мен десанттық операцияларға ерекше мән берілді. Олар 1813 жылдың басында Фредериктоннан Кингстонға қарай тарихи қысқы жорық жасады. Полк бөлімдері Сэкет порты шайқасында және Ниагара түбегіндегі түрлі науқандарда күш сынасты. Флангтық роталар Форт-Эри қоршауы кезіндегі сәтсіз шабуылда ауыр шығынға ұшырады. Бөлім 1817 жылы таратылды. Полк Канада армиясында Корольдік Нью-Брансуик полкі арқылы еске алынады, ол сонымен қатар Ниагара шайқасының құрметті атағын алып жүреді, ол Ниагара түбегіндегі, әсіресе Ланди жолы шайқасындағы үлесі үшін полкке соғыстан кейін берілді. Тағы бір бөлімше, сондай-ақ Нью-Брансуик фенциблдері деп белгілі, 1813 жылы Теңіз провинцияларындағы түрлі бекеттерді гарнизонмен қамтамасыз ету үшін құрылды және 1816 жылы таратылды.
Жаңа Шотландияның қоршаулары
Жаңа Шотландия Фенсибл полкі 1803 жылы құрылды.
Канадалық қоршаулар
Алғаш рет 1803 жылы Шотландияда сапына алынған. Шотландиялық жауынгерлер Үндістанға немесе денсаулыққа зиянды басқа да жерлерге күштеп жұмысқа алынуы ("crimped") мүмкін деп қорқып, көтеріліс жасады. Кейіннен полк Төменгі Канаданың канадалықтары арасында қайта құрылды, олар бөлімдегі көпшілік бөлігін құрады, бірақ офицерлер мен кіші офицерлердің көпшілігі әлі де шотландтар болды. Бұл тарих полк таңбасында бейнеленді, онда қызыл қақпақ (thistle) және оның жанында емен жаңғағы (acorn) орналасқан.
Гленгарри жеңіл жаяу әскері
1812 жылы генерал-лейтенант сэр Джордж Превосттың бұйрығымен құрылған, Гленгарри ауданындағы зейнеткерлікке шығарылған шотланд солдаттарының (және кейбір қуылған шотланд таулы аймақтарының) елді мекендерінен салынған. Компаниялар мен отрядтар 1813 жылы Жоғарғы Канадада бірнеше шайқастарға қатысты, ал толық бөлімше Ланди жолағы шайқасында күресті. Бұл бөлімше британдық жеңіл жаяу әскері тактикасына маманданғандықтан, ұрыс-керіс және жасырын күзет сияқты міндеттерге жақсы даярланған. 1816 жылы бөлімше таратылғанымен, Канада армиясындағы оның қазіргі ұрпағы – Стормонт, Дундас және Гленгари таулы әскерлері. Қазіргі заманғы қайта құру тобы Нью-Йорк штатының Буффало қаласынан өзен арқылы, Онтарио штатының Форт-Эри қаласында орналасқан.
Мичигандық қақпалар
1813 жылы Форт-Маккинакта 45 адамнан тұратын шағын бөлімше құрылды. Оның көптеген қызметкерлері өздеріне бекітілген халықтар қатысқан шайқастарға қатысты. Олар шайқас кезінде толық әскери киім киюге тиіс болды, осылайша оларды жарысқан жауынгерлер американдықтар деп жаңылыстырмас үшін (немесе американдық әскерлер оларды "көк көзді үндістер", қарақшылар және заңсыз тері саудагерлері деп қабылдамас үшін). Үндістер департаментінің қызметкерлері шын мәнінде көбінесе үнді және еуропалық тегінің араласуынан туған адамдар еді. Кейбіреулері ағылшын тілін мүлдем білмейтін немесе аз білетін. Британдықтардың тікелей басшылығымен күрескен үндістердің ең танымал жеңісі 1813 жылғы Бовер-Дэмс шайқасы болды.
Облыстық теңіз флоты
Бұл 18 ғасырдың соңынан бері Ұлы көлдердегі әскери тасымалдау және полициялық міндеттерге жауапты болды. Жеңіл батальондармен көптеген қызметтер атқарған басқа таңдамалы жасақтардың бірнеше қанатты роталары "Шассерлерге" біріктірілді, ал 5-ші батальонның бұрынғы құрамы басқа батальондарға таратылды. Шассерлер Вольтижерлермен шамамен бірдей форма киді және 1814 жылғы Платсбург шайқасымен аяқталған науқанда олармен бірге бригада құрамына кірді. Бұл бөлімді Канада армиясы Les Fusiliers du St Laurent жасағы жалғастырып келеді. Бұл бөлімді 1813 жылы француз әскери тұтқындарынан құрылған және Чесапик шығанағында қызмет еткен, бірнеше тонау және зорлау фактілеріне жауапты болған, сондай-ақ генерал-майор Сидни Беквиттің рұқсатынсыз "Канадалық Шассерлер" атағын алған тәуелсіз шетелдік роталармен шатастыруға болмайды.
Канаданың жеңіл драгундары
Кольман әскері деп аталатын атты бөлім, командирінің атымен аталған. Олардың құрамында көптеген француз тілді канадалықтар болғанымен, бұйрықтар ағылшын тілінде берілді. Les Voltigeurs de Québec Канада армиясы шеңберінде Канадалық Voltigeurs-тердің тарихы мен мұрасын сақтайды.
Compagnie des Guides компаниясы
Ерікті ат әскерінің шағын тобы. Канадалық саяхатшылар корпусы Канада армиясында Канадалық гранадерлер гвардиясымен мәңгі есте сақталады.
Провинциялық корольдік артиллерия жүргізушілерінің корпусы
Патшалық артиллерия бөлімдері үшін жүргізуші болған еріктілер. Бүкіл бөлім Ланди жолағы шайқасында шайқасты, оның командирі, подполковник Уильям Робисон (соғыс басталғанда 8-ші (Кинг) полкінің капитаны) Ниагара түбегінде қызмет етті. Провинциялық драгундар кейіннен 2/10-драгун бөлімінің ата-бабасы саналды, ол қазіргі уақытта 10th Field Battery, 56th Field Artillery Regiment, RCA ретінде Сент-Катхаринс, Онтариода бар.
Монреаль патшалық кавалериясы
Монреаль қаласында орналасқан атты жасақ, нақтырақ айтқанда гусарлар. 1812/1813 жылдары құрылған, 1820 жылдары таратылған болуы мүмкін (атты әскер).
Төменгі Канада
Төменгі Канаданың француз тілді халқының ополченнядағы қызметінің ұзақ тарихы болды. 1812 жылы сэр Джордж Превост Төменгі Канада ополченнясын "жақсы қаруланбаған және тәртіпсіз қарапайым жасақ" деп кемсінтті. Алайда, бір британдық әскери дәрігер (Уильям "Тигр" Данлоп) 1813 жылдың соңында бірнеше бөлімнің қызметке шыққандағы көрінісін баяндап, олардың барлығы тиімді және жақсы жарақтанған, жаттығудан өткен, ал қарулары тікелей арсеналдан келгендіктен, жақсы күйде болды. Ешқандай елде осындай шақырудан құралған жасақ мұндай халықтық сипатқа ие болмас еді. Олардың үй тоқымасынан тігілген капоталары мен шалбарлары, көк түсті бас киімдері (түндеуліктер) бірдей тілімінен және түсінен жасалған, бұл оларға әскери көрініске қосымша біркелкілік сезімін берді. Мен әрқашан батальондағы адамдардың сыртқы түрі жеке киімдерінің сәніне қарағанда, барлығының қатаң біркелкілігіне байланысты екенін байқадым. Олар біздің [қызыл] формамызды көріп, саяхатшы әндерінің ырғағымен жүрді. Бізге жеткенде, үнді соғыс дауысын шығарып, содан кейін бүкіл қатар бойы "Vive le Roi!" деп шулады. Мұндай көңіл-күймен және барлығының қаруды тиімді қолдануымен, егер олар тұрақты әскерлердің маневр жасауына мүмкіндік бермейтін жерге орналасса, ал мұндай жерлерді табу Канадада қиын емес, оларға шабуыл жасау қиын болар еді. Көптеген ополченниктерде өздерінің аң аулау қарулары болды, ал соғыс кезінде көптеген британдық мылтықтар импортталып, ополченняға таратылды. Теория бойынша, ополченняда 54 000 адам қызмет ете алатын. Әрбір ауылдық округ ополчення ротасын ұсынатын. Олар әкімшілік мақсаттар үшін "дивизияларға" біріктірілді, олар полктерге тең болды, бірақ мөлшері әртүрлі болды. Бұлар Монреаль, Трой-Ривьер және Квебек округтері арқылы басқарылды (Шығыс округтері Монреаль округінің басшылығынан көбінесе тәуелсіз болды). Квебек және Монреаль қалаларында құрылған бір-екі бөлімнен басқа, ополченниктер мен кіші офицерлер көбінесе үй тоқымасынан тігілген, ыңғайлы киім киетін, ал офицерлерде кейде қабықша болды. Жоғары шенді офицерлер кейде жартылай әскери форма киетін. Боарноадан келген екі рота Шатогуэй шайқасында белсенді қатысты.
They had all a serviceable effective appearance had been pretty well drilled, and their arms being direct from the tower, were in perfectly good order, nor had they the mobbish appearance that such a levy in any other country would have had. Their capotes and trowsers of home spun stuff, and their blue tuques (night caps) were all of the same cut and color, which gave them an air of uniformity that added much to their military look, for I have always remarked that a body of men's appearance in battalion, depends much less on the fashion of their individual dress and appointments than on the whole being in strict uniformity. They marched merrily to the music of their voyageur songs as they perceived our [scarlet] uniform as we came up, they set up the Indian War Whoop, followed by a shout of Vive le Roi along the whole line. Such a body of men in such a temper, and with so perfect a use of arms as all of them possessed, if posted on such ground as would preclude the possibility of regular troops out manoeuvring them, and such positions are not hard to find in Canada, must have been rather a formidable body to have attacked. Many militia had their own hunting weapons, and during the war, large numbers of British muskets were imported and issued to the militia. In theory, 54,000 men were available for service with the militia. Each parish provided a militia company. These were organized for administrative purposes into "divisions", equivalent to regiments though of very variable size. These in turn were administered by the Districts of Montreal, Trois Rivières and Quebec (although the Eastern Townships were largely independent of the Montreal district command). Except in one or two units raised in the cities of Quebec and Montreal, militiamen and junior officers generally wore serviceable homespun clothing, perhaps with a gorget for officers. Field officers sometimes wore a variety of quasi military uniforms. Two companies from Beauharnois were heavily engaged at the Battle of Châteauguay.
Жоғарғы Канада
Соғыс кезінде американдық әскерлер шабуыл жасаған немесе басып алған Жоғарғы Канадада милицияға қарама-қайшы талаптар қойылды. Бір жағынан олар әскери міндетін орындауға тиіс болды, екінші жағынан егін егу және жинау үшін олардың қатысуы өте қажет еді. Бұл олардың күш-жігерін тұрақты түрде ұйымдастыруға кедергі келтірді. Жоғарғы Канада милициясы әр округтің "аймақтарына" негізделген полктерге біріктірілді, мысалы, Онтариодағы Эссекс округіне қарасты 1-ші және 2-ші Эссекс милициясы. Әдетте Жоғарғы Канадада милиция бөлімдері жылына бір рет жиналып, қарапайым әскери оқудан өтетін. Олар өз киімдерін киіп, көптегендері жеке қаруларымен қаруланды. Жоғарғы Канададағы қолбасшы, генерал-майор Исаак Броктың бастамасымен, әр полк бір капитан, екі субальтер, екі сержант, бір барабаншы және айына алты рет жаттығуға дайын болған отыз бес адамнан тұратын екі "флангтық рота" құрды. Олар жалақы алған жоқ, бірақ қазылар алқасының құрамына кіруден, кез келген қала немесе приход қызметкері болудан, немесе жолдарды салу және күтіп ұстау бойынша заңдық міндеттен, сондай-ақ азаматтық істерде тұтқындалудан босатылды. Соғыстың басында көптеген шенеуніктер Жоғарғы Канада халқының арасында наразылық туындауынан қорқып, олардың көпшілігі АҚШ-тан жақында көшіп келгендер еді. Бірақ Брок Детройттегі жеңісімен халықтың рухын көтеруге үлкен үлес қосты.
Лидс, Стормонт, Дундас, Гленгари
Сент-Лоуренс өзені бойындағы аудандардың ополченнясы батысқа қарайғылардан осылай алаңдаған емес, және 1812-13 жылдардың қысында бірнеше шабуылдар мен қарсы шабуылдарға қатысты. Уақтылы түрде тұрақты әскерлермен күшейтіліп, көптегені Огденсбург шайқасына қатысты. (Лидс ополченнясының бір бөлігі соғыстың соңына дейін тұтқынға алынған американдық атқыштар полкінің формасын киді.) 1813 жылдың соңында Джеймс Уилкинсон басқаратын американдықтар Монреальға шабуылдау үшін Сент-Лоуренс өзенімен төмен түсті. Дундас округінің ополченнясы американдық кемелерге қиындық тудырды. Стормонт және Гленгарриден 500 ополченник Хоуплс-Крикте Джейкоб Браун басқаратын 1500 американдықтан жеңіліске ұшырады, бірақ Уилкинсон осыдан көп ұзамай жорықтан бас тартты. Бұл эпизодтан басқа, Сент-Лоуренс өзені бойындағы ополчення соғыстың қалған уақытында көп қиындыққа тап болған жоқ.
Батыс аудандар
Соғыстың басында генерал-майор Исаак Брок Батыс округтерінен – Эссекс, Кент, Норфолк, Миддлсекс және Оксфордтан – Жоғарғы Канада ополчениесінің жасақтарын жұмылдырды. Бұл, Мичиган аумағында бригада генералы Уильям Халл басқаратын үлкен американдық шабуылдық күштерге қарсы күшін нығайту мақсатында жасалды. Саны жағынан кем болғанына қарамастан, тұрақты әскер мен ополчениеден құралған осы біріккен күш 1812 жылдың тамызында Детройтті жаулап алуға қол жеткізді. Эссекс ополчениесінің бөлімдері 1813 жылдың қаңтарында Френштаун шайқасына және 1813 жылдың мамырында Форт-Мейгс қамалдарына шабуылға белсенді қатысты. 1813 жылдың соңында Эри көліндегі шайқастан кейін американдықтар Детройтті қайта басып алды, Амхерстбургті жаулап алды және Темза шайқасында генерал-майор Генри Проктер басқаратын британдық армияны жеңді. Норфолк және Оксфорд ополчениелерінен құралған жасақ Нантикок ағысы шайқасында күш көрсетті. Норфолк және Миддлсекс ополчениелерінен құралған жасақ МакКрей үйінің қасындағы шайқаста күш көрсетті. Осы кезден бастап соғыс аяқталғанға дейін Кент, Эссекс және Норфолк округтерінде британдық тұрақты әскердің шағын бекіністері ғана орналасты. 1814 жылы американдық әскерлер Детройт немесе Эри көлінен осы бекіністерге бірнеше шабуылдар жасап, көптеген қиратуларға себеп болды. Жергілікті ополчениелер қатаң жорықтарды тоқтатуға шамалары келмеді (мысалы, Малкольмнің диірмендері шайқасына әкелген жорық), бірақ ұсақ мағынадағы шабуылдарды тоқтатуға мүмкіндік алды. Эссекс және Кент ополчениелері Канада армиясында Эссекс және Кент шотланд полкі арқылы жалғастырылады.