Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Дуглас Уэйр, 1-ші виконт Уэйр GCB PC (12 мамыр 1877 – 2 шілде 1959) – шотландтық өнеркәсіпші және саясаткер, 1918 жылы Әуе кеңесінің төрағасы қызметін атқарды.
William Douglas Weir, 1st Viscount Weir GCB PC (12 May 1877 – 2 July 1959) was a Scottish industrialist and politician, who served as President of the Air Council in 1918.
Ерте өмір
Уир 1877 жылы Глазго қаласында Джеймс Уирдің (1842/3–1920) және оның әйелі Мэри Ричмондтың (1848–1931) үлкен баласы ретінде дүниеге келді. Ол Аллан Глен мектебінде және Глазго жоғары мектебінде білім алды, содан кейін әкесі мен оның інісі Г. мен Дж. Уирлер құрған, конденсаторлар, сорғылар және буландарды өндіретін компанияда оқушылыққа түсті.
Weir was born in Glasgow in 1877, the eldest child of James Weir (1842/3–1920) and his wife, Mary Richmond (1848–1931). He attended Allan Glen's School and the High School of Glasgow before entering an apprenticeship in the business established by his father and his uncle, G. and J. Weir, manufacturers of condensers, pumps, and evaporators.
Өнеркәсіпші
Уир G. және J. Weir компаниясының директоры болды, содан кейін 1902 және 1915 жылдар аралығында басқарушы директор, ал 1910 жылдан 1953 жылға дейін төраға қызметін атқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол өзінің зауыттарын жарылғыш оқ-дәрілер шығаруға бейімдеді. Ол сондай-ақ бірқатар басқа директорлық қызметтерді атқарды, оның ішінде Lloyds Bank (1928–38), Imperial Chemical Industries (1928–53), International Nickel (1928–59) және Shell Transport and Trading (1939) компанияларында. Ол сонымен қатар Англо-Шотландия қант қызылшасы корпорациясының төрағасы болды.
Weir rose to become a director of G. and J. Weir, before serving as managing director between 1902 and 1915, and as chairman from 1910 to 1953. During World War I, he converted his factories to produce explosive shells. He went on to hold a number of other directorships, including Lloyds Bank (1928–38), Imperial Chemical Industries (1928–53), International Nickel (1928–59), and Shell Transport and Trading (1939). He was also chairman of the Anglo Scottish Sugar Beet Corporation.
Мемлекеттік қызметші
Дэвид Ллойд Джордж оны 1915 жылдың шілдесінде Шотландиядағы оқ-дәрілерді басқарушы лауазымына, жалақысыз, тағайындады. 1916 жылдың желтоқсанында Әуе кеңесіне қосылып, 1917 жылдың ақпанында рыцарь дәрежесіне ие болды. 1917 жылдың қарашасында Әуе кеңесінің құрамына кіріп, 1918 жылдың сәуірінде оның президенті болды, соғыс аяқталғаннан кейін сол жылдың желтоқсанында отставкаға шықты. Осы еңбегі үшін ол "Еңбегі үшін белгілі бір көрсетілген қызметі" медалімен марапатталды. Сәуір айында Ұлыбританияның құпия кеңесіне мүше болып тағайындалды және жазда Ренфрю графтығындағы Иствуд бароны Вейр титулын алды. Ол бұдан әрі саяси билікке ұмтылмады және азаматтық авиация, әскери қызметтердегі үнемдеу, сондай-ақ теңіз күштері, әскер және әуе күштері арасындағы үйлестіру мәселелері бойынша бірқатар үкіметтік комиссияларда жұмыс істеді. 1924 және 1925 жылдары Вейр Ұлыбританияның электр энергетикалық жүйесін жаңғыртуды жоспарлау үшін электрмен жабдықтау жөніндегі комиссия төрағасы болды. Оның қорытындылары 1926 жылғы Электрмен жабдықтау заңына және Ұлттық желі мен Орталық электр басқармасының құрылуына әкелді. 1934 жылы ол ванна орденінің үлкен крестімен рыцарь болды. 1935 жылы ол қорғаныс саясаты және қажеттіліктері жөніндегі комиссия мүшесі болды және сэр Филипп Кунлифф Листердің, кейін виконт Свинтонның кеңесшісі болды, ол әуе министрі болып тағайындалғаннан кейін. Ол жасырын ұшақ зауыттарын құруға қатысты және ұлттық қорғаныс мәселелері бойынша кеңесші болды, Свинтон жұмыстан босатылғаннан кейін лауазымынан кетті. 1938 жылы ол Ренфрю графтығындағы Иствуд виконты Вейр титулын алды. Ол Корольдік Шотландия Автомобиль клубының негізін қалаушысы және кейін президенті болды, сондай-ақ 1932 жылы "Басқа клубқа" сайланды. 1939-1941 жылдары Вейр Жабдықтау министрлігіндегі жарылғыш заттардың бас директоры болды, ал 1942 жылы ол Танк кеңесінің төрағасы болды. 1904 жылдың 2 маусымында ол Джон МакКонначидің қызы Элис Бланш МакКонначиге (1882–1959) үйленді. Олардың екі ұлы мен бір қызы болды. Вейр 1959 жылдың 2 шілдесінде Ренфруширдегі Гиффноктағы үйінде 82 жасында қайтыс болды.
David Lloyd George appointed him to the unpaid position of director of munitions in Scotland in July 1915, he joined the Air Board in December 1916 and was made a Knight Bachelor in February 1917. He joined the Air Council in November 1917 and became its President in April 1918, resigning in December that year after the end of the war. For his efforts he received the Distinguished Service Medal. He was appointed to the Privy Council in April and was raised to the peerage as Baron Weir, of Eastwood in the County of Renfrew, in the summer. He didn't desire any further political power, and went on to serve on a number of government committees, including those on civil aviation, economies in the fighting services, and co ordination between the navy, army, and air force. During 1924 and 1925, Weir chaired the committee on electricity supply to plan the rationalisation of the United Kingdom's electrical power industry. His conclusions led to the Electricity (Supply) Act 1926, and the creation of the National Grid and the Central Electricity Board. He was appointed to the Order of the Bath as a Knight Grand Cross in 1934. In 1935, he was a member defence policy and requirements committee and became advisor to Sir Philip Cunliffe Lister, later Viscount Swinton upon his appointment as Secretary of State for Air. He was behind the creation of shadow aircraft factories and was an advisor on national defence, resigning his position after Swinton's dismissal. He was created Viscount Weir, of Eastwood in the County of Renfrew in 1938,
He was a founder and later president of the Royal Scottish Automobile Club and was elected to The Other Club in 1932. Between 1939 and 1941 Weir served as the director general of explosives at the Ministry of Supply and in 1942 he was chairman of the Tank Board. He married Alice Blanche MacConnachie (1882–1959), the daughter of John MacConnachie on 2 June 1904. They had two sons and a daughter. Weir died on 2 July 1959 at his home at Giffnock, Renfrewshire, he was aged 82.