Флоридадағы Палм-Бич шығанағының тарихы

Кіріспе

Флоридадағы мұхит шығанағы, АҚШ
Палм-Бич шығанағы, сондай-ақ Лейк-Уорт шығанағы деп белгілі, Флорида штатының Палм-Бич округіндегі Лейк-Уорт лагунасының солтүстік бөлігін Атлант мұхитымен байланыстыратын тосқауыл арал арқылы жасалған канал. Ол оңтүстікте Палм-Бич қаласымен, ал солтүстікте Палм-Бич-Шорс қаласымен шектеседі. Бұл шығанақ Палм-Бич портына кіретін арна болып табылады. Оның координаттары: .

Тарих

19 ғасырдың ортасында қазіргі Уорт көлінің орнында тұщы сулы көл болған. Бұл көл Уильям Дж. Уорттың құрметіне, Екінші Семинол соғысында Сегізінші жаяу әскер полкінің командирі болған ол кісінің есімімен аталып, Уорт көлі деп наз болған. Көлге өзендер мен арналар құйып жатқан жоқ; көлге барлық су Эверглейдс батпақтарынан батыс жақтан жер асты арқылы сіңіп келген. Көлден шығатын жалғыз арна – саздық болды, ол Локсахатчи өзені мен Юпитер шығанағына жақындағанда Уорт көлінің арнасына айналды. 1866 жылы саяхатшылар көлден мұхитқа қарай таза су ағып жатқанын хабарлаған, шамамен Юпитер шығанағынан оңтүстікке қарай он шақырымдай жерде. Бір мәлімет бойынша, Ланг есімді шаруа суға кіретін арнаны қазып, ол бір кезде Ланг шығанағы деп аталған. Бұл арна көлдің суын теңіз деңгейіне дейін төмендетіп жіберді. Шығанақ арқылы кіріп келген шектеулі теңіз суы және Эверглейдстен үнемі сіңіп келетін тұщы су көлдің шамалы тұзды болуын қамтамасыз етті. Шығанақ жиі толып, бірнеше ай сайын қайтадан қазуға тура келді. 1877 жылы көл маңындағы шаруалар Ланг шығанағынан солтүстікке қарай шамамен бір шақырымдай жерде жаңа шығанақ қазуға шешім қабылдады, онда Black Rocks деп аталатын тас формациясы шығанақтың қорғаныш құрылысы болар еді. Тосқаналы аралда таңдалған нүкте ені шамамен 300 фут, ал жағажайдағы құм қыртысы 20 фут биіктікте және тығыз өсімдіктермен жабылған. Барлық жұмыс балталармен, көректермен, кетпендермен және арбалармен атқарылды. Жаңа шығанақты қазу үшін 20 адамға бірнеше апта уақыт кетті. Жаңа шығанақ өз мақсатына сай қызмет етті. Алайда, ағымның әсерінен шығанақ оңтүстікке қарай жылжып, оңтүстік жағалауын тоздырып, солтүстік жағалауда құм жинады. 1886 жылға қарай шығанақ Black Rocks-тен оңтүстікке қарай шамамен бір шақырымдай жерге жылжып, дауыл кезінде толып қалды. Black Rocks-тің оңтүстігінде тағы бір шығанақ қазылды. 1893 жылы Генри Флаглер, 1894 жылы Батыс Палм-Бичке дейін Флориданың Шығыс жағалауы темір жолын салуды аяқтаған, шығанақты кеңейтті. 1912 жылы федералды үкімет шығанақты жақсарту туралы өтінішті қабылдамады. 1915 жылы Флорида заң шығарушы органы Лейк Уорт шығанағы округін (кейіннен Палм-Бич порты округіне айналды) құрды. Жаңа шығанақ үшін алғашқы Ланг шығанағының орны таңдалды, ол 1917 жылы аяқталды. Black Rocks-тағы ескі шығанақ әлі де ашық болды. Багам аралдарынан келген балықшылар қауымы Black Rocks-тың солтүстігіндегі аралда қоныстанды, және олар шығанақ толып қалғанда оны тазалап тұрды. 1919 жылы дауыл кезінде Black Rocks шығанағы толып қалды, ал аралда тұрып жатқан балықшылар иелері оларды Ривьераға (қазіргі Ривьера Бич) көшіруге мәжбүр етті. Жаңа Лейк Уорт шығанағы келесі он жылда бірнеше рет жақсартылды. 1935 жылы федералды үкімет шығанақтың жауапкершілігін өз мойнына алды және оны кеңейтуді, тереңдетуді және жағалауларды салуды жалғастырды. 1967 жылы шығанақтың тереңдігі 35 футқа дейін жеткізілді, содан бері ол сақталып келеді. Құм тасымалдау орнатылысы құмды шығанақтың солтүстік жағынан оңтүстік жағына тасымалдайды, жағалау бойымен оңтүстікке қарай құм ағынын сақтау үшін.

In the mid 19th century the body of water that is now the Lake Worth Lagoon was a freshwater lake. This had been named Lake Worth in honor of William J. Worth, commander of the Eighth Infantry Regiment in the Second Seminole War. There were no rivers or streams flowing into the lake; all of the flow into the lake was by ground seepage from the Everglades to the west. The only outflow from the lake was through a swamp that became the Lake Worth Creek as it approached the Loxahatchee River and Jupiter Inlet. In 1866 travelers reported that fresh water was pouring out of the lake into the ocean at a point about ten miles south of the Jupiter Inlet. One report is that a settler named Lang had dug the channel to open an inlet, and it was known as Lang's Inlet for a while. This cut drained the lake down to sea level. The limited inflow of ocean water through the inlet and continued seepage of fresh water from the Everglades kept the lake from becoming more than mildly brackish. The inlet tended to silt up, and had to be dug out again every few months. In 1877 the settlers around the lake decided to dig a new inlet at a point about a mile north of Lang's Inlet where a rock formation called the Black Rocks would provide some protection for the inlet. The point chosen on the barrier island was only about 300 feet wide, but the beach dune ridge was 20 feet high and covered by heavy growth. All of the work was done with axes, shovels, hoes and wheelbarrows. It took 20 men several weeks to dig the new inlet. The new inlet served its intended purpose well. The inlet tended to migrate south, however, with the current wearing away at the southern bank and depositing sand on the northern bank. By 1886 the inlet had migrated about a mile south of the Black Rocks, and closed up during a storm. An inlet was again dug through just south of the Black Rocks. In 1893 Henry Flagler, who would complete construction of his Florida East Coast Railway to West Palm Beach in 1894, had the inlet enlarged. The federal government turned down a request to improve the inlet in 1912. In 1915 the Florida Legislature chartered the Lake Worth Inlet District (which later became the Port of Palm Beach District). The site of the original Lang's Inlet was chosen for the new inlet, which was completed in 1917. The old inlet at the Black Rocks was still open. A community of fishermen from the Bahamas had settled on the barrier island just north of the Black Rocks, and they periodically cleared the channel when it silted up. A storm closed the inlet at the Black Rocks in 1919, and the fishermen, who were squatting on the island, were forced off by its owners and moved to Riviera (now Riviera Beach). The new Lake Worth Inlet was improved several times over the next decade. The federal government assumed responsibility for the inlet in 1935, and continued to widen and deepen it and build up the jetties. In 1967 the inlet was dredged to a depth of 35 feet, which has been maintained since then. A sand transfer plant pumps sand from the north side of the inlet to the south side in order to maintain the natural flow of sand southward along the coast.