Кіріспе
Джеффри Питер Беде Хокшоу Тозер (5 қараша 1954 жыл - 21 тамыз 2009 жыл) – австралиялық классикалық пианист және композитор. Бала кезінде өте дағдылы болған ол сегіз жасында опера жазды және 13 жасында Черчилль стипендиясын алған ең жас адам атанды. Оның мансабында Еуропа, Америка, Австралия және Қытай бойынша гастрольдік сапарлар болды, онда ол шамамен 80 миллион көрерменнің алдында «Сары өзен концертін» орындады. Тозердің репертуарында Моцарт, Бетховен, Лист, Брамс, Чайковский, Медтнер, Рахманинов, Барток, Стравинский, Прокофьев және Герхардтың концерттері бар, олардың саны 100-ден астам. Тозер Chandos лейблі үшін жазды, бастапқыда Медтнердің шығармаларын жариялады. Ол «тамаша рециталист» деп есептелді және импровизациялау, «бірден» транспозициялау және оркестрлік партитураны көру арқылы фортепианоға бейімдеу қабілетіне ие болды.
Ерте өмір
Тасманияда жоспарланған Тозер 1954 жылы Үндістанның Гималай тауларындағы Муссуриде дүниеге келді. Оның анасы Вероника Тозер (туған Hawkshaw), талантты музыкант және пианист, күйеуінен ажырасқаннан кейін өзін және екі ұлын асырау үшін музыка сабақтары беріп, өмір күршігін тапқан. 1954 жылдың басында ол ауыр сырқаттан жазылу үшін Тасманияға барды. Содан кейін Мельбурнге көшіп, онда Вероника оған Бетховен, Бах және Барток шығармаларын үйретті. Ол Англияда және АҚШ-та Теодор Летвиннен де сабақ алды. Эйлин Ральф Хобартта тұрды, ал TAA әуе компаниясы Тозерді әр апта сайын сабақтарға ақысыз жеткізіп, қайтарып алып отырды. Ұзақ өтпей ол Еуропалық сахнадағы тұңғыш өнерін BBC-нің Корольдік Альберт залында, Сэр Колин Дэвис басқаратын BBC симфониялық оркестрімен бірге көрсетті. Ол Черчилль стипендиясын алған ең жас адам болды. 1971 жылы, 16 жасында ол бірнеше апта бойы Бенджамин Бриттеннің үйінде тұрды. Бриттен оны Альдебург фестивалінде виолончельші Мстислав Ростроповичпен бірге өнер көрсетуге шақырды. Тозер 1982 жылы Мельбурн концерт залының ашылуында өнер танытты. 1980 жылдардың басында Мичиган университетінде оқытушы болып жұмыс істеді. 1983 жылдан бастап Канберрада тұрып, ANU музыка мектебінде қысқа мерзімге сабақ берді. Ол сонымен қатар Минору Микидің "Актердің кек алуы" операсының вокалдық партиясын фортепианоға бейімдеді. Тозер шебер импровизатор болды. Ол кейде ресми концерттерін көрермендер ұсынған тақырыптар мен стильдерді пайдаланып, импровизациямен аяқтады: Доницетти, Беллини, Россини, Верди, Вагнер, Барток, Пьяццолла, Кейдж, Сати, Гершвин және Брамс бірдей және тағы да басқалар. 2003 жылдың қаңтар айында Мириам Хайдтың 90 жылдық мерейтойын тойлау үшін ABC телеканалы Тозердің Сиднейдегі Юджин Гуссенс залынан тікелей эфирде оның музыкасын орындауын көрсетті. Бұл G минорындағы оның фортепианолық сонатасы болды. 2005 жылы Австралия музыка институтында оның екі фортепиано концертін тек 15 адамның қатысуымен орындады. Хайд концертті Тозер сияқты күшті орындаушы ғана орындай алатынын айтты. Ол Мельбурн симфониялық оркестрімен соңғы рет 1994 жылы, ал Сидней симфониялық оркестрімен 1995 жылы өнер көрсеткен. Гранттар Пол Китинг Сент-Эдмунд колледжінде сабақ берген кезде Тозермен танысқаннан кейін құрылды. Ол Николай Медтнердің фортепианоға арналған көптеген шығармаларын жазды. Неме Ярви басқарған Лондон филармониялық оркестрімен бірге Чандос лейблында жазған үш Медтнер фортепиано концерті 1992 жылы Diapason d'Or сыйлығын жеңіп алды және сонымен қатар Грэмми сыйлығына ие болды.
He also created the piano reduction of the vocal score for Minoru Miki's opera An Actor's Revenge. Tozer was a noted improviser. He sometimes ended formal recitals by improvisations using themes and styles suggested by the audience: Donizetti, Bellini, Rossini, Verdi, Wagner, Bartók, Piazzolla, Cage, Satie, Gershwin and Brahms simultaneously, and many others. In January 2003, to celebrate Miriam Hyde's 90th birthday, the ABC broadcast Tozer performing her music live from the Eugene Goossens Hall, Sydney. This included her Piano Sonata in G minor. He played one of her two piano concertos at the Australian Institute of Music in 2005, to an audience of only 15 people. Hyde said that the concerto needed someone of Tozer's power to play it. He had last played with the Melbourne Symphony Orchestra in 1994 and with the Sydney Symphony Orchestra in 1995. The grants were inaugurated after Paul Keating met Tozer while he was teaching at St Edmund's College,
The fellowships allowed Tozer to travel to London to commence his recording career. He recorded most of the solo piano works of Nikolai Medtner. His recording for Chandos of the three Medtner piano concertos with the London Philharmonic Orchestra under Neeme Järvi won a Diapason d'Or prize in 1992 and was also nominated for a Grammy award.
Өлім
Тозерге 1996 жылы анасының және 1997 жылы ұзақ жылдар бойы басқарушысы болған Рубен Файнбергтің қайтыс болуы әсер еткені сөзсіз, бірақ кейбір некрологтарда айтылғандай, ол "ауырғанмен де жұмысын жалғастырған" деген пікірге келу қиын. 2009 жылдың 21 тамызында ол бала кезінде тұрған Мельбурн қаласындағы Шығыс Малверн үйінде бауыр ауруынан қайтыс болды. Ол алдыңғы аптада Альфред ауруханасынан босатылған еді. Оның бес бауырының төртеуі тірі қалды. Бұрынғы премьер-министр Пол Китинг Тозердің Австралияның Нелли Мелба, Перси Грейнджер және Джоан Сазерленд үштігімен қатар еске алынуға лайық екенін айтты, сонымен қатар Мельбурн мен Сидней симфониялық оркестрлері оған бейжайлықпен, жек көрінішпен және қастықпен қарағанын жеткізді. Осы екі оркестр үшін репертуарды таңдаған және сол кезеңде суретшілерді іріктеуге жауапты адамдар оны елемегендері үшін ұялуы керек. Егер Австралиядағы өнердегі қатыгездік пен жақындыққа мысал келтіру қажет болса, осы оқиға осыған дәлел. Китинг Тозердің өлімін "Канада Гленн Гулдты, ал Франция Джиннет Невуды жоғалтқандай" деп сипаттады. Бұл – зор мәдени шығын, Германия Дрезденнен айырылғанда адамдар сезінгендей шығын. Ол Тозерді пианистер Эмиль Жиле, Артур Рубинштейн, Свиатослав Рихтер, Ферруччо Бузони, Артур Шнабель және 1977 жылы Парижде жалғыз қайтыс болған сопрано Мария Калласпен салыстырды. Китинг: "Соңында бауыры істен шықты. Бірақ менің ойымша, біздің бәріміз оны ретке келтірмедік. Біз көбірек қамқорлық көрсетуіміз және көбірек іс-қимыл жасауымыз керек еді". Китингтің сөйлеген сөзі осы тақырыптағы Ричард Гилл туралы баяндамаға себеп болды.
deserved to be remembered alongside the Australian triumvirate of Nellie Melba, Percy Grainger and Joan Sutherland, he was treated with indifference, contempt and malevolence by the Melbourne and Sydney symphony orchestras. The people who chose repertoire for those two orchestras and who had charge of the selection of artists during this period should hang their heads in shame at their neglect of him. If anyone needs a case example of the bitchiness and preference within the arts in Australia, here you have it. Keating described the death of Tozer as "like Canada having lost Glenn Gould, or France, Ginette Neveu. It is a massive cultural loss, the kind of loss people felt when Germany lost Dresden." He compared Tozer to the pianists Emil Gilels, Arthur Rubinstein, Sviatoslav Richter, Ferruccio Busoni, Artur Schnabel, and the soprano Maria Callas, who died alone in Paris in 1977. Keating said, "In the end, his liver failed. But I think I have to say we all let him down. We should have cared more and done more." featuring Richard Gill, about Tozer was triggered by Keating's speech.
Мұра
Тозердің мұрасы оның мүлкімен басқарылатын ресми Джеффри Тозер мұрасы веб-сайтында сақталған. Бұл сайтта "12 000-нан астам құжат, оның 750 қойылымының жазбалары, әлемнің түкпір-түкпірінен алынған бірнеше сұхбат, 3000 фотосурет, төрт портрет, фильмдер мен бейнежазбалар, әлемнің түкпір-түкпірінен алған сыйлықтары мен марапаттары, жеке заттары, оның ішінде сахналық киімдері, Тозердің түсіндірме жазған 29 мұрағат қорабындағы ноталары, жеке кітапханасынан 1500 музыкалық кітап, оның суреттері, карикатуралары мен картиналары, сондай-ақ 200-ден астам Тозердің түпнұсқа композициялары" бар.