Ядролық стратегия: Ескерту бойынша шабуыл (LOW) – жаудың шабуылы туралы хабарлама келіп-келіспестен, ракеталар әлі ұшқанда тарап кететін стратегия. MAD теориясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ядролық стратегия
Nuclear strategy
Ескерту бойынша ұшыру (ЕҰ), немесе ескерту бойынша атыс – жаудың ядролық шабуылы туралы хабарлама келіп түскен кезде, оның зымырандары әлі ауада болғанда, жарылысқа дейін жауап шабуылы жасау стратегиясы. Бұл стратегия Кеңес Одағы мен АҚШ арасындағы суық соғыс кезінде кеңінен танылды. Континенттер аралық баллистикалық зымырандардың (ҚАЗЗ) пайда болуымен, ескерту бойынша ұшыру өзара толық жойылмау (ӨТЖ) теориясының маңызды бөлігіне айналды. АҚШ-тың құрлықта орналасқан зымырандары президенттің шешімінен кейін 5 минут ішінде, ал су астындағы зымырандары 15 минут ішінде ұшырылуы мүмкін деген хабар бар.
Launch on warning (LOW), or fire on warning, is a strategy of nuclear weapon retaliation where a retaliatory strike is launched upon warning of enemy nuclear attack and while its missiles are still in the air, before detonation occurs. It gained recognition during the Cold War between the Soviet Union and the United States. With the invention of intercontinental ballistic missiles (ICBMs), launch on warning became an integral part of mutually assured destruction (MAD) theory. US land based missiles can reportedly be launched within 5 minutes of a presidential decision to do so and submarine based missiles within 15 minutes.
Тарих
Континентаралық баллистикалық зымырандар (ICBM) енгізілгенге дейін АҚШ-тың Стратегиялық әуе қолбасшылығы (SAC) "Хром купол" операциясы деп аталатын бағдарламада әрдайым бірнеше бомбалаушы ұшақтарын ұшырып тұрды. Егер КСРО ядролық соққы берсе, SAC әуедегі бомбалаушы ұшақтарға басқа елге ұшып, алдын ала белгіленген нысаналарға ядролық қаруларын түсіруді бұйырар еді. Бомбалаушылар көбінесе B-47 Stratojet немесе B-52 Stratofortress болды, және үш негізгі ұшу маршруты болды. Ұшақтарды әуеде ұстап тұру, егер бірінші соққы жер астындағы базалық құрылыстарға нұқсан келтірсе де, екінші соққы беруге мүмкіндік беретініне кепілдік берді. Ыстық соғыстың қақ еңбегінде АҚШ-та ядролық қару арсеналын бақылау орталықтары ретінде жабдықталған арнайы Boeing EC-135 "Looking Glass" ұшақтары болды. Жауынгерлік штабта генерал немесе флаг-офицері бар еді, ол Президентпен байланыс орнатылмаған жағдайда, қарсы соққы беруге бұйрық беруге уәкілді болды. "Ескерту бойынша ұшыру" стратегиясының бастауы АҚШ Президенті Дуайт Эйзенхауэрдің "Позитивті бақылау" стратегиясында жатыр, бірақ Minuteman зымыранының енгізілуімен толыққанды қалыптасты. Көптеген ICBM, соның ішінде Minuteman, жер астындағы шахталардан ұшырылғандықтан, бір елдің бірінші соққысы қарсыластың жер үстіндегі ұшыру базаларын жоюы мүмкін деген алаңдаушылық туды. 1997 жылы АҚШ ресми өкілі АҚШ-тың "ескерту бойынша ұшыру" үшін техникалық мүмкіндігі бар екенін, бірақ оны қолдануға ниеті жоқ екенін және ядролық қару доктринасы бойынша 1997 жылғы Президенттік директивада бұл позиция өзгермегенін мәлімдеді. Екі негізгі нұсқа бар еді. Бір нұсқасы, "шабуылдан кейін жауап беру", қарсыластың ракеталарын іске қосу үшін шабуылдан кейін күтуді талап етті. Мұндай шабуыл кезінде ядролық арсеналдың бір бөлігі сөзсіз жойылды, бұл екі үлкен державаның ядролық күштерінің өміршеңдігін қамтамасыз ету үшін, ICBM үшін нығайтылған жер асты зымыран шахталары және су асты қайықтарынан ұшырылатын баллистикалық зымырандарға көп инвестиция жасауына әкелді. Екінші таңдау – "ескерту бойынша ұшыру", яғни қарсыластың зымырандары оларды жоймай тұрып ядролық зымырандарды ұшыру. Бұл, негізінен, зымыран технологиясының жетілдірілуінің арқасында мүмкін болды. 1970 жылдары екі жақта да ғарышқа негізделген зымырандарды анықтау технологиясы қолданылды: американдық геосинхрондық Defense Support Program және советтік "Око" спутниктері. Жарқыраған құжаттардан алынған мәліметтер "ескерту бойынша ұшыру" саясатының, кем дегенде, 1950 жылдардың соңынан 1970 жылдарға дейін АҚШ саясатының бір бөлігі болғанын көрсетеді. "Ескерту бойынша ұшыру" позициясының тиімділігін төмендетуге болатын стратегиялар бар. Мысалы, бірінші соққы беруші ел "рентгендік шынайылық" деп аталатын тәсілді қолданып, қарсы соққыны кешіктіре алады. Бұл жақын қашықтықтан "басқару траекториясы" режимінде су асты қайықтарынан ұшырылған зымырандардың шабуылы, ол бірнеше минут ішінде нысанасына жетеді. Жарғыштар жоғары биіктікте бірнеше минут сайын жарылуға орнатылады, бұл шабуылға ұшыраған елдің өзінің ICBM-дарын іске қосу қабілетін күрт төмендетеді.
Before the introduction of intercontinental ballistic missiles (ICBMs), the US Strategic Air Command (SAC) had multiple bombers on patrol at all times in a program known as Operation Chrome Dome. In the event of a Soviet nuclear strike, SAC would order its already airborne bombers to fly to the other country and to drop their nuclear payload on predetermined targets. The bombers were typically either B 47 Stratojets or B 52 Stratofortresses, and there were three major flight routes. Keeping bombers in the air assured that a second strike would be feasible even if the first strike impaired ground facilities. At the height of the Cold War, the US had special Boeing EC 135 "Looking Glass" aircraft that were equipped as control centers for the nuclear arsenal. The battle staff included a general or flag officer, who was authorized to order a retaliatory strike if the President could not be contacted. Launch on warning has its roots in US President Dwight Eisenhower's "Positive Control" strategy but really took shape with the introduction of the Minuteman missile. Since many ICBMs, including the Minuteman, were launched from underground silos, the concern arose that a first strike by one nation could destroy the ground launch facilities of the retaliating nation. In 1997, a US official stated that the US had the technical capability for launch on warning but did not intend to use a launch on warning posture and that the position had not changed in the 1997 presidential decision directive on nuclear weapon doctrine. There were two primary options. One option, "retaliation after ride out," required the second strike nation to wait until after it had been attacked to launch its missiles. Some portion of the nuclear arsenal would inevitably be destroyed in such an attack, which led to both superpowers investing heavily in survivable basing modes for their nuclear forces, including hardened underground missile silos for ICBMs, and submarine launched ballistic missiles. The other choice was "launch on warning," the launch of nuclear missiles before the other side's missiles could destroy them. That became possible primarily because of improvements in missile technology that allowed for faster launches. The capability was further enhanced in the 1970s with the deployment of space based launch detection technology on both sides: the American geosynchronous Defense Support Program and Soviet Oko satellites. Evidence found in declassified documents suggests that launch on warning was, at least in part, US policy from the late 1950s to at least the 1970s. Strategies are available that can reduce the effectiveness of a launch on warning stance. For example, the first strike nation can use a technique, called X ray pin down, to delay a retaliatory response. It involves a barrage of submarine based missiles fired from close range in a "depressed trajectory" mode that reaches its targets in minutes. The warheads would be set to explode every minute or so at high altitudes, which would significantly disrupt the attacked nation's ability to launch its own ICBMs.