Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Тарих
1843 жылы Шығыс Үндістан компаниясы Синдті жаулап алды. Олар Синдте әкімшілік жағынан үш аудан құрды: Хайдарабад, Карачи және Шикарпур. 1883 жылы британ үкіметі аудан орталығын Шикарпурдан Суккурға көшірді, ал 1901 жылы британ үкіметі Шикарпур ауданының мәртебесін Суккурға ауыстырды. 1904 жылы Пано Акил махалы Суккур ауданының бір бөлігіне (талука) айналдырылды. 1947 жылы Пәкістан тәуелсіздік алған кезде Суккур ауданында шамамен 200 000 адам тұрды, олардың көп бөлігі ауыл шаруашылығы және балық аулаумен айналысты. Уақыт өте келе, Суккурдың халқы Пакистанмен салыстырғанда орташа деңгейде өсті (жыл сайын 2-2,5%), бірақ 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында халық өсуі 4,43%-ға жетті (1972 жылғы халық санағы), бұл ішкі көші-қон мен Инд өзеніне бірнеше ірі көпірлер салынғаннан туындады. Суккур ауданының халқының басым бөлігі мұсылмандарды құрайды, олар жалпы халықтың 96%-ын білдіреді. Ұлттық азшылықтарға: индустар – 3,28%, христиандар – шамамен 0,51% кіреді. Индустар көбінесе қалалық жерлерде қоныстанған және сауда-саттық және қызмет көрсету салаларында жұмыс істейді. 1947 жылы Пәкістан тәуелсіздік алғаннан кейін урду тілінде сөйлейтін мухаджирлер, Раджастаннан бандани тілінде сөйлейтін раджпуттар, Бомбей, Гуджарат және Катхиавардан келген мемондар сияқты мұсылмандардың көп саны қоныс аударды. Олардың көпшілігі Пәкістан Үндістаннан мұсылмандардың дауысымен бөлінгеннен кейін туған қырқыстардан кейін осында қоныстанды. Бандани, мемондар және панджабилердің бір бөлігі Пәкістанның 1947 жылғы тәуелсіздігінен бұрын осында қоныстанған. Дәстүрлі түрде мемондар сауда және бөлшек саудамен айналысқан, бірақ соңғы екі онжылдықта олар белсенді әлеуметтік және экономикалық күшке айналды. Суккур Синд пен Пәкістанның басқа аймақтарында діни және этникалық азшылықтарға қатысты салыстырмалы төзімділікпен ерекшеленеді. Қала көпұлтты және синдилер, панджабилер, брахуилер, балучилер және пахтундардан тұрады. Синдилер бұл аймақтың түпкілікті тұрғындары және олардың әртүрлі диалектілерінде сөйлейді, мысалы, Утради, Лари, Тари, Дадхи және т.б. Индус келісімінен кейін көптеген панджабилер қалаға тартылып, қаланың орталық бөлігіндегі қала орталығы мен Чоук Гхантагар маңында қоныстанды. Көптеген пахтундар теміржол станциясының жанында және оның айналасында бөлек тұрады. Сондықтан қалада көпұлтты және көпмәдени қоғамдастықтар бар. Ауданның демографиялық көрсеткіштері төменде келтірілген.
The East India Company occupied Sindh in 1843. They formed three districts in Sindh administratively: Hyderabad, Karachi and Shikarpur. In 1883 British Government shifted the district headquarter from Shikarpur to Sukkur and in 1901 again British Government shifted the district status from Shikarpur to Sukkur. In 1904, the Pano Akil mahal was converted into a taluka of Sukkur District. At the time of Pakistan's independence in 1947, Sukkur district comprised approximately 200,000 inhabitants, mostly engaged in agricultural pursuits and fishing industry. Over time, Sukkur has seen a moderate rise in population (2 to 2.5% per annum) as compared to Pakistan's, except in late 1960s and early 70s when population growth rate reached 4.43% (1972 census) due to internal migration and establishment of some large bridges on river Indus. Sukkur district is chiefly populated by Muslims that constitute 96% of the total population. The minorities include: Hindus 3.28% and Christians about 0.51%. Hindus are mostly settled in urban areas and are engaged in the trade and services sectors. The independence of Pakistan in 1947 saw the influx of Muslims which include Urdu speaking Muhajirs, Bandhani speaking Rajputs from Rajasthan, Memons from Bombay, Gujarat and Kathiawar were migrated from India and settled here, mostly in the aftermath of riots when Pakistan was carved out of India as the result of Muslim vote; the Muslim population of India voted for their separate homeland, the Pakistan. While some of the Bandhani, Memons, and Punjabis were settled here before partition, i. e., the independence of Pakistan in 1947. Traditionally Memons were associated with trade and retail business but during last two decades they have ascended as an active social and economic front. Sukkur is noteworthy in Sindh and Pakistan generally for its comparative tolerance towards religious and ethnic minorities. City is a multi ethnic and has a mix of Sindhis, Punjabis, Brahuis, Balochis and Pakhtuns. Sindhis are native to the area and speak its various dialects, including, Utradi, Lari, Thari, Dadhki, etc. A large number of Punjabis were attracted to the city after the Indus treaty settlement and are settled around the downtown and chowk Ghantaghar in central part of the city. Most Pakhtuns are distinct and separately living near the railway station and its vicinity. The city therefore has cosmopolitan atmosphere with multiethnic and multicultural communities. Following are the demographic indicators of the district.