Кіріспе

Румын революционері, генерал Георге Магеру (; 8 сәуір 1802, Бэрзейул де Гилорт, Горж округі – 23 наурыз 1880, Бухарест) – Валахиядан шыққан румын революционері және әскери қайраткер, Николае Бэлческудың саяси одақтасы.

Пандур және радикалды заговоршы

Магеру өзінің қызметін Баилешти аймағындағы Ольтен хаджугі ретінде бастады және тобын Ресей империясының жағында еріктілер болып қатысуға бастап, генерал Гейсмар басқаратын шағын орыс алғы шебінің 1828 жылғы 26-27 қыркүйектегі Баилешти шайқасында басым Осман күштеріне қарсы қол жеткізген дерлік мүмкін емес жеңіске үлес қосты. Жеке үлесі үшін Магеру ІІІ дәрежелі Әулие Анна орденімен және оны тағуға арналған "Алтын қылыш" орденімен марапатталды, бұл марапатты патша Николай І-нің жеке бұйрығымен алды. Ол 1821 жылғы Валахия көтерілісіне Тюдор Владимиреску басшылығымен қосылған алғашқы пандурлардың бірі болды. Владимирескунің қазасы мен көтерілістің сәтсіз аяқталуынан кейін ол бірнеше жылдан соң Валахия армиясына қосылғанға дейін жергілікті заңнан тыс адам ретінде өмірге қайта оралды. Өте қабілетті әскер болған Магеру көп ұзамай бірнеше шенді өтті; сонымен бірге, оның өткені мен мансабы оны жас радикалдар үшін құнды активке айналдырды, олар оны өз жақтарына жеңіп алды. Ол 1834 жылы Бальческу, Кристиан Телл және Иоан Гика құрған, Александру Гиканың тәртіпсіз билеуіне қарсы тұсуды және кейін Георге Бибескуға қарсы қастандық жасауды мақсат еткен, масондық рухтағы "Ағалық" (Frăția) құпия қоғамына қосылды.

Раурен

1848 жылғы Валахия төңкерісінен кейін Магеру радикалдар құрған Уақытша үкіметте қызмет етті. Ол Ревреньдегі революциялық және Пандур әскер лагерін Штиту Трояну монастырына тиесілі жерде, сол кезде Рэмнику Валчаға жақын жерде (қазір қаланың бөлігі) ұйымдастырғаны үшін белгілі. Магеру сол жылдың жазында армия лагерін Революцияға қауіп төндіретін қарсылықтарға қарсы база ретінде пайдалануды көздеді. Алайда, Осман әскерлері қыркүйекте Бухарестке кіргенде, ол әскерлеріне тарауға бұйрық берді. Бұл ретте ол, бәлкім, Валахия астанасындағы Ұлыбритания консулының кеңесіне құлақ асты. Османдықтарға деген ыңғайлы көзқарас революционерлер арасында басым болды: оларды түріктер жақсы қабылдады, олар оларды Дунай княздіктеріне ресейлік ықпалға қарсы тұру құралы ретінде қарастырды және түрік әскерлерінің қозғалысын тек Ресейдің өтінішімен жасалғанын дұрыс деп санайтын болды (Абдул Меджид I елдерді ресейлік қуғын-сүргіннің толық күшіне ашуға жол бермеу үшін сақтандырып, көп ұзамай түрік әскерлеріне қосылды). Бұл Ресейдің Валахия мен Молдавияда консервативті саясатты жүзеге асыру парадоксын тудырды, ал көптеген революционерлер Стамбулға қашқан еді. Магеру мұндай нюанстарды жақсы білген болуы мүмкін, және ол зорлық-зомбылыққа ұшырамас үшін жауап беруді кейінге қалдыруды дұрыс деп ойлаған шығар.

Жер аудару

Парижде (көбінесе) жер аударылуда болған Магеру валах эмигранттарының көптеген іс-әрекеттеріне қатысты. Ол, Румынияның австриялық поддандыларының Трансильваниядағы төңкерісінің Венгрияның сепаратистік үкіметіне қарсы бағытталғаны, Аврам Янку басқаратын румын күшін Ресейдің араласуына итермелеуі мүмкін екеніне қатысты алаңдаушылық білдірді, бұл Валахияның оккупациядан күшпен шығу немесе келіссөздер арқылы құтылу мүмкіндігін жояды деп ойлады. 1849 жылдың қаңтарында ол Венгрияның көшбасшысы Лайош Коссутқа, Венгрия мен румындар басым Трансильвания арасындағы конфедерациямен орталықтандырылған басқаруды алмастыру жобасын ұсынды. Алайда, екі тарап та жобаны қабылдамады: Трансильвания румындары өздерін Габсбургтер тажының адал поддандылары деп есептеді және Жозеф Бем әскерлері аймаққа кіргеннен кейін зорлық-зомбылыққа ұшырады (осы жобада Магеру Коссутты репрессия саясатынан және төңкерістік террорден бас тартуға шақырды).

Кейінгі өмірі мен мұрасы

Магеру Валахияға оралып, Молдавия мен Валахия бірігуі үшін күрескен Ұлттық партия қозғалысында белсенділік танытты (бұл қозғалыс екі елдегі 1848 жылғы көтерілістің бұрынғы қатысушыларынан құралған). Олардың саяси арманы 1859 жылдың 24 қаңтарында Бухарест қаласында Молдавия князі Александру Иоан Куза сайланған кезде орындалды. Бухаресттегі маңызды көшелердің бірі Магерудің есімімен аталады (Bulevardul Magheru көшесін қараңыз), ал Рауренидегі лагерь қазір музейге айналдырылған. Ол Румыния почта қызметі шығарған почта маркасында бейнеленген.