Мельбурн қаласындағы Мараноа ботаникалық бағы

Кіріспе

Балвиндегі ботаникалық бақтар, Мельбурн

Мараноа бақтары – Мельбурн қаласындағы Балвин ауданындағы ботаникалық бақ.

Тарих

Мараноа бақтары 1890 жылдардың басында Джон Миддлтон Уотсон мырзаның жеке бақша үшін Австралияның Мельбурн қаласының маңындағы Балуин қаласында 1,4 гектар жер сатып алғанынан бастау алды. Ол көптеген австралиялық және жаңа зеландиялық ағаштар мен бұталарды отырғызды және бұл аймақ тек бақ ретінде күтілді. Ол бақтарға Квинслендтегі өзеннің атымен – Мараноа деп ат қойды, бұл жергілікті сөздерде ағып тұру, тірі болу немесе жүгіріп өту деген мағынаны білдіреді. Бұрынғы Камбервелл қаласы (кейіннен Борондара қаласына біріктірілген) 1922 жылы бұл аймақты сатып алып, егістікті жалғастырды, біртіндеп барлық жергілікті емес өсімдіктерді жойды. 1926 жылдың қыркүйегінде Мараноа бақтары ресми түрде жұртшылыққа ашылды және Ф. Чэпман мырза Бақтардың кеңесші комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Чэпман мырзаның және көптеген басқалардың бақтарға деген ықыласы Мараноа бақтарын Викториядағы Австралия өсімдіктерінің ең ірі көрмесінің бірі ретінде қалыптастыруға көмектесті. Бақтардың дамуына Иво Хаммет (Австралияның жергілікті өсімдіктерін өсірудегі пионер), Артур Сваби (австралиялық өсімдіктерді өсіру қоғамының негізін қалаушы мүшесі, мұғалім және ботаник), Чарльз Френч (ұлы ботаник барон Фердинанд фон Мюллердің әріптесі) және Эрнест Лорд үлкен үлес қосты. Мараноадағы ең ұзақ қызмет еткен бас бағбан Р. Бьюри (1937–1968) бақтардың өсімдіктерін сақтап, оларды насихаттады. 1962 жылы бастапқы бақтар Бекет паркіне қарай кеңейтіліп, екі есеге ұлғайтылды, ал осы кеңейтімнің басты мақсаты – тау жыныстарының бағын салу болды. Бекет паркінің қақпасына жақын жерге түрлі түсті лофостемон отырғызылды. 1986 жылы жылымалы орманды және шұңқырлы жерлерді қоса алғанда, даму үздіксіз жалғасты. 1987 жылы тау жыныстары аумағы кеңейтіліп, қайта отырғызылды, бұл аймақтың тақырыбы Мельбурн климатында өсіру қиын өсімдіктерге арналды. Мараноа бақтары – Викториядағы Австралия өсімдіктеріне арналған сирек қоғамдық бақтардың бірі және ол ең жақсы бақтардың бірі саналады. Орталық ағаш өсіру ордасы мен ағаштардың астындағы көгалдар мистер Уотсонның меншік құқығын Камбервелл кеңесіне беру кезінде пайда болды. Ескі өсімдіктердің арасында 1923 жылы отырғызылған Angophora costata Smooth barked Apple және 1924 жылы отырғызылған Stenocarpus sinuatus Queensland Firewheel Tree бар. Бақтардың басқа да аймақтары белгілі бір өсімдіктер қауымдастығын имитациялау үшін жасалды. Солтүстіктегі құрғақ склерофилл орманында құрғақ, көлеңкелі жағдайда жақсы өсетін бұталар мен кішігірім өсімдіктер өседі. Шығыс жағында 1986 жылы дамыған жылымалы орманды және шұңқырлы алқаптар орналасқан. Бұл аймақта дренаж жақсартылды және Dampiera spp. сияқты төмен өсетін өсімдіктер мен құнарлы ағаштар, Acacia spp. көрсетілген. Қалың топыраққа салынған ақ сұр тас топырақ нашар, ал жер бетіндегі топырақ құрғақ кезде қатты, ал ылғал кезде жұмсақ болады, сондықтан жергілікті өсімдіктерге қолайлы. 1962 жылы салынған тау жыныстарының бағы 1987–1988 жылдары қайта салынды және Мельбурнда өсіру өте қиын өсімдіктерді көрсетеді. Дренажды жақсарту және ұсақталған кварцпен мульчалау Батыс Австралияның көптеген түрлерінің өсіп-өркендеуіне қолайлы жағдай жасады. Шамамен 5000 өсімдігі бар, олардың көпшілігі аталған Мараноа бақтары Австралияның бағбандық тарихының маңызды бөлігі ретінде Ұлттық Трастқа тіркеу арқылы мойындалды.

Maranoa Gardens began in the early 1890s, when Mr John Middleton Watson purchased 1.4 hectares in Balwyn, a suburb of Melbourne, Australia, for a private garden. He planted many Australian and New Zealand native trees and shrubs and the area was maintained purely as a garden. He named the gardens Maranoa after a river in Queensland, from native words meaning flowing, alive or running. The former City of Camberwell (since merged into the City of Boroondara) acquired the area in 1922 and continued the planting, gradually removing all non native plants. In September 1926, Maranoa Gardens were formally opened to the public and Mr F Chapman was appointed Chairman of the Gardens' Consulting Committee. Mr Chapman's keen interest in the Gardens and that of many others helped to establish Maranoa Gardens as one of the largest displays of Australian plants in Victoria. Contributors to the Gardens' development were Ivo Hammet (a pioneer of Australian native plant growing), Mr Arthur Swaby (a teacher and botanist, who was a founding member of the Society for Growing Australian Plants), Charles French (an associate of the great botanist, Baron Ferdinand von Mueller) and Earnest Lord. The longest serving head gardener at Maranoa, Mr R Bury (1937–1968), preserved and promoted the Gardens' plants. In 1962, the original Gardens were doubled in size by expanding east into Beckett Park, with the construction of the rockery as the major thrust of this expansion. The variegated Lophostemon was planted near the Beckett Park gates. Development has been ongoing, including the temperate woodland/heathland in 1986. During 1987, the rockery area was expanded and replanted, the theme of this area being more specific to plants considered more difficult to grow in Melbourne's climate. Maranoa Gardens is one of the few public gardens in Victoria dedicated to Australian plants, and it is considered to be one of the best. The central arboretum and lawn under trees area date from a time just after Mr Watson transferred ownership to Camberwell Council. Some of the older plants include an Angophora costata Smooth barked Apple, planted in 1923 and a Stenocarpus sinuatus Queensland Firewheel Tree, planted in 1924. Other areas of the gardens have been developed to simulate particular plant communities. In the dry sclerophyll forest on the northern side are shrubs and smaller plants that grow well in dry, shady conditions. On the eastern side is a temperate woodland and heathland developed in 1986. The drainage in this area has been improved and low growing plants such as Dampiera spp. and prostrate wattles, Acacia spp. are featured. The light grey stony loam over compact mottled clay is poor and the topsoil sets hard when dry while it is soft when wet and is thus suited to native plants. A rockery developed in 1962 was rebuilt in 1987–1988 and displays plants that are normally very difficult to grow in Melbourne. Improvement of the drainage and mulching with crushed quartz has provided the conditions suitable for many species from Western Australia to thrive. With some 5000 plants, most of which are named, Maranoa Gardens has been recognised through registration with the National Trust as an important part of Australian gardening history.