Кіріспе
Француз әдеби сыншысы және неофашист жазушысы Морис Бардеше (1 қазан 1907 жыл - 30 шілде 1998 жыл) – француз өнер сыншысы және журналисі, екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Еуропадағы неофашизмнің жетекші идеологтарының бірі ретінде танымал. Бардеше сонымен қатар 1945 жылы Франция азат етілгеннен кейін өлім жазасына кесілген коллаборационист-романист, ақын және журналист Роберт Брасилахтың қайын інісі болды. Оның негізгі еңбектері: "Қозғалыс суреттерінің тарихы" (1935) – Брасилахпен бірге жазылған, кино өнерінің жаңа дамуына арналған ықпалды зерттеу; француз жазушысы Оноре де Бальзак туралы әдеби зерттеулер; және оның ағасы-заңның поэтикалық фашизмін ұстанатын фашизм мен ревизионизмді (мысалы, Холокостты жоққа шығару) жақтаған саяси еңбектер, Пьер Дрю Ла Рошель және Хосе Антонио Примо де Ривера сияқты фашистік тұлғалардан шабыт алды. Холокостты жоққа шығарудың «әкесі» ретінде қарастырылатын Бардеше өз шығармаларында неофашистік және Холокостты жоққа шығарудың үгіт-насихат тәсілдері, әдістемесі мен идеологиялық құрылымдарының көптеген аспектілерін енгізді. Оның еңбектері соғыстан кейінгі еуропалық оңшыл идеяларды жаңартуға зор ықпал етті, 1950-1960 жылдардағы өзін-өзі анықтау дағдарысы кезінде маңызды рөл атқарды.
Maurice Bardèche (1 October 1907 – 30 July 1998) was a French art critic and journalist, better known as one of the leading exponents of neo fascism in post–World War II Europe. Bardèche was also the brother in law of the collaborationist novelist, poet and journalist Robert Brasillach, executed after the liberation of France in 1945. His main works include The History of Motion Pictures (1935), an influential study on the nascent art of cinema co written with Brasillach; literary studies on French writer Honoré de Balzac; and political works advocating fascism and revisionism (such as Holocaust denial), following his brother in law's poetic fascism, and inspired by fascist figures like Pierre Drieu La Rochelle and José Antonio Primo de Rivera. Viewed as the father figure of Holocaust denial, Bardèche introduced in his works many aspects of neo fascist and Holocaust denial propaganda techniques, methodology and ideological structures; his work is deemed influential in regenerating post war European far right ideas at a time of the identity crisis in the 1950–1960s.
Ерте өмір және білім (19071932)
Морис Бардеше 1907 жылғы 1 қазанда Бурж қаласының жанындағы Дун-сюр-Орон жерінде қарапайым, республикалық және дінге қарсы отбасында дүниеге келді. Ол Бурж лицейінде оқыды, содан кейін туған өңірінен Париждегі Луи-ле-Гранд лицейіне көшті. 1926 жылы ол сол жерде Тьерри Маулнье және Роберт Бразиллахпен танысты. Соңғысы оны мавриандық ұлтшыл айналымдармен таныстырды. Бұл топтар көбінесе еврейге қарсы болғанмен, Бардешенің өзінің антисемитизмі сол кезде терең нанымнан гөрі, қалыпты көзқарас болды. 1928 жылы ол беделді École Normale Supérieure мектебіне қабылданды және 1932 жылы агрегация дәрежесін алды. Бардеше сол кезде Action Française қозғалысының негізін қалаушы L'Étudiant français роялистік газетінде жазды.
Соғыс аралығындағы кезең (19331939)
1933 жылы Бардеше мен Бразилах Париждің 15-ші округіндегі Вогирарға көшіп барды. Бардеше Версальдегі Сен-Женевьев колледжінде оқытатын кезде олар үш жыл сол жерде тұрды. 1934 жылдың шілдесінде ол Бразилахтың қарындасы Сюзаннаға үйленді. Айға барып келгенде, Бардеше Испанияда автокөлік апатына ұшырады, нәтижесінде маңдайында қалыпты депрессиялық сындық жарақат қалды. Енді қайын інісі Бразилахпен бірге Бардеше 1935 жылы кино өнерінің жаңадан пайда болуын зерттеген «Қозғалыс суреттерінің тарихы» еңбегін жинақтады. Ғалым Элис Капланның сөзіне қарағанда, бұл «Францияда, тіпті әлемде жазылған кино тарихының алғашқы толық нұсқасы» болды. «Revue française» журналына материалдар жазған Бардеше сонымен қатар 1933 және «L'Assaut» өнер журналдарының кино сыншысы болды. Испания азамат соғысы кезінде Бардеше Франсиско Франконы және ұлтшылдарды қолдады. 1939 жылы ол Бразилахпен бірлесіп Франконы қолдайтын «Испания соғысының тарихы» кітабын шығарды. Бардеше 1938 жылдың 15 сәуірінде «Je suis partout» журналында еврей мәселесіне арналған санында өткір антисемиттік көзқарасын жариялады.
Әдеби мансап және Екінші дүниежүзілік соғыс (19391946)
1940 жылы мамыр айында романшы Оноре де Бальзактың шығармаларына арналған диссертациясын қорғағаннан кейін, Бардеше әдебиет бойынша докторлық дәрежесін алып, содан кейін Сорбонна университетінде уақытша профессорлық қызметке тағайындалды. 1942-1944 жылдары Лилль университетінде француз әдебиеті кафедрасының профессоры болды, бір уақытта үш кафедраны басқарды. Француздың нацистермен ынтымақтастығын және оның іс-қимылдарын қолдағанмен, Бардеше соғыс жылдарында өзін "физикалық" немесе идеологиялық тұрғыдан толыққанды қатыстырмады. Оның орнына, ол әдеби сыншы ретіндегі мансабына ден қойды және антисемиттік және коллаборационистік «Je suis partout» газеті үшін өнерге қатысты үш мақала жазды (Стендаль, Бальзак және кино), оның бас редакторы Бразиллах 1943 жылға дейін болды. 1944 жылдың 1 қыркүйегінде Парижтің азат етілуінен кейін, Бардеше «Je suis partout» газетінде жариялаған мақалалары үшін ұсталды. Сюзанна мен олардың балаларын босату үшін Бразиллах өздігінен билікке бағынды, кейіннен ол Фреснес түрмесіне ауыстырылды. Бардеше 30 желтоқсанда оған қосылды; бір айдан кейін Бразиллах соғыс кезінде жауға барлау ақпаратын бергені үшін өлім жазасына кесілді. Бардеше бір жылға түрмеге кесілді. Ол әдебиет кафедрасын жоғалтты және қысқа мерзімге пәтерінен қуылды. Соғыстан кейін Бардешенің көзқарасы Бразиллахтың өлімі, тазалау шаралары және марксизмге деген жеккөру арқылы қалыптасқандай болды. Ол 30 жыл бойы «фашизмді тазартуға бағытталған жеке жорық» жүргізіп, оны құрметті идеология ретінде көрсетуге тырысты. 1959 жылдың сәуір айында «Jeune Nation» ұлттық журналына берген сұхбатында Бардеше: «Мен Бразиллахты өте жақсы көретінмін, оған қатты құрметтенетінмін; және сіздерге жасырмаймын, Бразиллахтың өлімі мен тазалау шаралары ғана мені саясатқа араластырды. Осы күнге дейін саясатқа ешқандай қызығушылығым болмаған, содан кейін тікелей саясатқа ендім» деді. 1945 жылы түрмеде отырғанда Бардеше фашизмнің өзіндік анықтамасын жасауға кірісті, полициялық репрессияны, антисемитизмді және экспансионистік империализмді алып тастау арқылы идеологияны «жастық тойы мен қуанышы, жаңа антибуржуазиялық өмір салты және қызу белсенділіктің болуы» ретінде көрсетуге тырысты, ғалым Иан Р. Барнстың сөзімен айтқанда. Осы уақытта Бразиллах француздық оңшыл ағымдарда фашистік шейітке айналды; оның культы мен идеяларын Бардеше және оның жақтастары соғыстан кейінгі кезеңде таратты.
"Ревизионист" трилогиясы (19471950)
Бардеш соғыстан кейінгі кезеңде Францияны өзінің санасында "шет ел" немесе тіпті "басылып алынған ел" ретінде қабылдап, өзін "шеткі адам" сезінгенін түсіндірді. 1947 жылы ол Франсуа Мориакқа (Lettre à François Mauriac) хат жазды, ол 1945 жылы Шарль де Голльді Бразильякқа кешірім жасауға көндіруге тырысқан еді. Хатта Бардеш қарсылық қозғалысын және тазалауды жоққа шығарып, Виши режимін және ынтымақтастықты заңды деп мәлімдеді. Бір жылдан кейін ол "ревизионистік мектепті" құрып, одақтастардың тарихты "бұрмалауымен" және "манипуляцияларымен" күресті. 1948 жылы Бардеше өзінің "ревизионистік" тезисін "Нюрнберг ou la Terre promise" кітабында, "Франсуа Мориакқа хатқа" жалғастырып жариялады. Тарихшы Валери Игуне айтқандай: "Егер, Морис Бардеше көрсеткендей, оккупация туралы жазылған тарих жалған болса, онда Екінші дүниежүзілік соғыстың тарихы да солай болуы мүмкін емес пе?" Шындығында, Бардеше нацистік өлім лагерьлерінің одақтастардың өз қылмыстарын жасыру үшін "жасаған" өтірік екенін жазды. Еврейлер соғысқа кінәлі деп танылды және тарихты бұрмалауда айыпталды. Холокостты ойлап тапқандар деп айыпталған еврейлер "Германиядан кек алу" және өздерінің ұлттық мемлекетін құру үшін халықаралық қолдау алу мақсатында құпия жоспар жасаған деген сөздер айтылды. Бардеше еврейлердің соғыс кезінде азап көргенін немесе қуғынға ұшырағанын жоққа шығармады, бірақ олардың жойылғанын жоққа шығарды. Соғыс аяқталғаннан кейін Холокосттың болуын алғаш рет ашық түрде күмәндандырған адам осы кітаптың авторы болды. 25 мың дана сатылған бұл кітап сотта "кісі өлтіру қылмысын ақтау" деп танылды, ал Бардеше 1952 жылдың көктемінде бір жылға түрмеге жабылып, 50 мың франк айыппұл төледі. "Нюрнберг ou la Terre promise" кітабына тиым салынды, бірақ жасырын түрде таратылды. Бардеше 1954 жылдың шілдесінде екі-үш апта ғана түрмеде отырды, содан кейін президент Рене Коти оған кешірім жасады. Фашистік идеологиядан кейінгі жағдайда өз идеяларын таратудың қиын екенін түсінген Бардеше өзінің "Жеті түс" баспасын құруға шешім қабылдады, бұл ат Бразильяктың романдарының бірінен шабыттанды. 1950 жылы Бардеше өзінің ревизионистік теориясының соңғы томын – "Нюрнберг II, ou les Faux Monnayeurs" кітабын шығарды, ол екі жыл бұрын жазғандарын қайталады. Бұл томның ерекшелігі – Бардеше Пауль Рассиньенің, бұрынғы депортациялық тұтқынның, кейіннен Холокостты жоққа шығарушыға айналған өмірінен құралған повестемелік құрылымы болды. Бардеше каполардың SS офицерлерінен де жаман екенін мәлімдеді және газ камераларының бар екендігіне қатысты "күмәндануын" білдірді. Өзінің ревизионистік трилогиясын жариялағаннан кейін Бардеше халықаралық оңшыл қозғалыста жаңа мәртебеге ие болды. Неофашистік белсенді Франсуа Дюпра кейін жазғандай, Бардеше "фашистік" оңшылдардың интеллектуалдық көшбасшысын тапқанын көрсетті. Сонымен қатар, Бардеше академиктер арасында Оноре де Бальзак және Стендаль романистерінің сарапшысы ретінде танылды және "өлтірілген ақынның" інісі және рухани мұрагері ретінде қоғамдық пікірде жақсы қабылдауға ие болды.
Неофашистік белсенділік (19511969)
Өзінің неофашистік идеяларын тарату үшін Бардеше саясатқа қатысты. 1950 жылдың желтоқсанында ол Германияға сапар шегіп, сөз сөйледі, «ұжымдастыққа кешірім беруді» жариялады және бұрынғы нацистерден құралған тыңдаушылар алдында «француз қарсыласының алдауы» деп айыптады. Бардеше сондай-ақ Тәуелсіз Интеллектуалдар лигасымен байланыста болды және «Реализм» журналының демеушісі болды. Ол экстремистік топтардың жұмыс істеуіне мүмкіндік беретін шатыр ұйым – Француз Ұлттық Комитетін құрды, бірақ Рене Бине басшылығымен қозғалыс антисемиттік бағытқа бұрғаннан кейін одан бас тартты. Бардеше оның орнына тактикалық және умеренный Comité de Coordination des Forces Nationales Françaises-ті құрды. 1950 жылдың соңында Бардеше Еуропадағы түрлі неофашистік топтарды үйлестіру мақсатымен Римде Еуропалық Ұлттық Қозғалыстарды іске қосты. Конгресте келесі жылы Швецияда тағы бір кездесу өткізу туралы шешім қабылданды. Бардеше кейін 1951 жылдың мамырында Мальмёде Еуропалық Әлеуметтік Қозғалыстың құрылтай жиналысына қатысты, онда Освальд Мосли сияқты Еуропадан 100 делегат болды. Бардеше Франция Ұлттық Комитеті атынан Францияны өкілдік етті. 1954 жылдың 6 ақпанында ол Пьер Сидос және Жан-Луи Тиксиер-Вигнанкурмен бірге неофашистік «Жас Ұлт» тобы ұйымдастырған Роберт Бразильякты еске алу рәсіміне қатысты. Ол соңғысымен бірге 1954 жылдың мамырында Rassemblement National Français ұйымын құрды. 1952 жылы екеуі жас фашистердің өз пікірлерін білдіруге арналған арена ретінде жоспарланған «Defense de l'Occident» журналын шығара бастады, және Барнстың сөзімен айтқанда, «қайта жанданып, Je suis partout деп аталған». Алжир соғысы (1954–1962) кезінде Бардеше француз Алжирін, үшінші әлемнің колониализмін және этникалық айырмашылықтарға негізделген сегрегацияны қорғайтын көптеген мақалалар жазды. Өзінің кейбір замандастарынан айырмашылығы, Бардеше өзінің фашистік көзқарасын жасырмады және «Фашизм деген не?» атты еңбегінің алғашқы сөйлемінде былай деп жазды (1961): «Мен фашистік жазушымын». Бұл кітап Францияда да, шетелде де соғыстан кейінгі фашизмнің жақсы танымал теориялық еңбегіне айналды. Итальян тіліне аударылғаннан кейін ол жергілікті фашистердің сүйікті кітабына айналды. Алжир соғысының контексі және оның Францияда тудырған саяси дағдарыс фашистік идеяларды қысқа мерзімге кең қоғамда қабылдауға ықпал етті, бұл Бардешке өзін фашизмнің жақтасы ретінде танытуға мүмкіндік берді, бұл оған дейін ол ашық мойындамаған. 1969 жылы Бардеше «Спарта және оңтүстік» (Sparte et les Sudistes) атты еңбегін жариялады, онда ол оңшыл ойшылдар идеологиялық көзқараспен адамдарды бағаламауы керек деп жазды, бұл солшыл жазулардың «адамның рационалды және абстрактілі анықтамасында» көрінетін қателік, ал олар «өскен жерінде, табиғат қалыптастырған теңсіз топтарда оларды тапқандай» қарауы керек.
Әдебиеттануға оралу (1971-1998)
Бардеше француз романшылары Оноре де Бальзак, Марсель Пруст, Густав Флобер, Луи Фердинанд Селин және Леон Блой туралы еңбектер жазды, олар жиі түрлі библиографияларда сілтеме жасалады. Параллельді түрде, ол неофашистік және Холокостты жоққа шығаратын памфлеттерді жариялауды жалғастырды, соның ішінде Роберт Фориссонның «Газ камералары мәселесі» (1978) кітабын. Әдебиеттанушы Ральф Скулкрафттың пікірінше, «Бардешенің оңшыл пропагандасы мен әдеби сын арасында үзіліс бар деген тұжырымға келу жаңылыс болар еді. [ ] Ол жазушының барлық туындыларын белгілі бір басты идеяға қызмет ететін біртұтас, органикалық жүйеге біріктіретін тотализациялық көзқарас ұстанды. Сыншылар осы эстетикалық көзқарасты фашистік утопияның көрінісімен салыстырады, онда автор элементтерді иерархиялық тәртіпте ұйымдастырып, әртүрлілік пен беймәлімдік құрбанында толық бірлікке ұмтылатын абсолютті билік ретінде қарастырылады».
Өлім
Морис Бардеше 1998 жылғы 30 шілдеде Канет-Плаж қаласында қайтыс болды. Ол кездегі "Ұлттық фронт" партиясының төрағасы Жан-Мари Ле Пен оны "ұзақ күткен еуропалық жаңарудың пайғамбары" деп атады. Оның әйелі Сюзанна, Роберт Брасиллахтың қарындасы, 2005 жылы дүние салды.
Көзқарастар
Саяси ғалым Жислейн Десбуйсонның пікірінше, Бардеше доктриналық емес, көбірек саяси жазушы болған; жалпы доктрина құруға тырысудың орнына, Бардеше "фашизм туралы армандаған" және адам табиғатына метафизикалық көзқарас қайтаруға қызығушылық танытқан. Бардеше фашизмді сайлау науқанынан гөрі "идея", эстетика және "өмір салты" деп қарастырған. Оның басты құндылықтары – "әскерге" тән батылдық, адалдық, тәртіп және берілгендік, сондай-ақ "азаматқа" тән құндылықтар, бірақ іс жүзінде бұл әскерлік құндылықтар азаматтық өмірге қатысты болған. Бардеше нацистік қылмыстарды күмәндандырып, одақтастарға қарсы нақты айыптама дайындаған, олардың соғыс қылмыстарын, насихаттарын, Дрезденді бомбалауды және Хиросима мен Нагасакидегі атомдық бомбалауды нацистік кезеңдегі жасалған қылмыстарды азайту мақсатымен атап көрсеткен. Ол демократиялық идеалдар марксизмге ұқсас жабық әлем құрғанын, ал Нюрнберг процесінде фашистік санаға тыйым салу жеке тәуелсіздікті жойғанын мәлімдеген. Барнстың сөзіне сәйкес, Бардеше үшін демократиялық көзқарас "фашистік сезімталдықтарды қуғын-сүргін арқылы айыптағанда зорлық көрсетуге ұшыраған", ал жауап ретінде Бардеше "жаңа әлемде тірі қалу күресін идеологиялық дарвинизм процесі ретінде қарастырған". Фашистік идеологияны қолдайтын саясаткерлер арасында ерекше ұстаныммен, Бардеше француз тарихындағы кейбір республикалық және социалистік оқиғаларды жоғары бағалаған: ол 1871 жылы өткен Париж коммунасының, сәтсіз радикалды социалистік төңкерісінің құрметіне коммунарлар қабырғасына жыл сайын гүл шоқтарын қойған, сондай-ақ 1966 жылдың мамырында «Француз социализмі мен Коммунасының достары қауымдастығы» бірлестігін құрған. Бардеше исламды да мақтаған, оның "батылдығы мен күшіне" тоқталған. «Фашизм деген не?» (1962) еңбегінде ол былай деп жазған: «Құранда соғысқа шақыру, күш, ерлік, тіпті римдік рух бар».
Неофашизм
1961 жылы Морис Бардеше «Фашизм деген не?» кітабында фашизмнің мәнін қайта қарастырды, бұл кітап Еуропаның оңшыл ағымдарында зор ықпалға ие болды. Ол бұрынғы фашистер екі қателік жіберді деді: олар күш-жігерлерін фашизмнің бастапқы мәні мен принциптеріне емес, әдістеріне жұмсады; және фашистік қоғамға ұлттық мемлекет арқылы емес, Еуропаны құру арқылы қол жеткізуге болады деп жаңылысты. Оның пікірінше, фашизм 20 ғасырда жаңа метаполитикалық формада ғана сақтала алады, егер оның теоретиктері өзінің заманының өзгерістеріне бейімделген, жаңаша әдістерді ойлап тапса, құлаған режимдерді қайта жаңғыртуға тырысудың орнына, фашистік саяси-мәдени жобаны ілгерілетуге жұмыс істесе. Бардеше фашизмді қалыптасқан интеллектуалдық құрылымдарға қарсы жасалған жастардың және батылдыққа толы қарсылығы ретінде қарастырды, сондай-ақ Еуропаны капиталистік Америка мен коммунистік Ресейдің ықпалынан қорғау мақсатындағы күрес ретінде бағалады. Ол соғыс кезеңіндегі оңшыл режимдермен байланысты фашистік ілімнің кейбір элементтерін азайтуға тырысты, оларды фашизм тарихындағы «әрекеттер» деп санады, болашаққа үлгі ететін модельдер емес. Бардеше бір партиялық жүйені, фюрерлік принциптің абсолюттілігін, «тағдырлы басшы» туралы мифті қабылдамады және фашизмді антисемитизмнен ажыратуға ұмтылды. Азшылықтар туралы сөйлегенде ол: «Фашистік режимде әрқашан қарсыластардың шағын тобы болады», – деді, бірақ олар жаһандық жобаға кедергі келтірмесе, «оларды ренжітпеу керек». «Фашизм деген не?» кітабында Бардеше нацистердің еврейлерді тек нәсілдік белгісі бойынша жүйелі түрде қуғындауына қарсы шықты. Оның фашистік басқару әдісі плебисциттік режимге жақын, ол жаһандық фашистік принциптерден ауытқпаса, пікірталас пен дебаттарға мүмкіндік береді. Барнстың сөзіне сүйенсек, Бардеше «фашизмнің қорқынышты өткенін жоюға және Муссолини, Гитлер және басқалардың іс-әрекеттерімен бұрмаланған фашизмнің мәнін ашуға тырысты» және «өз идеяларын нақтылау және қабылдау үшін өзін-өзі сынауға дайын болды». Бардеше ағартушылықтың теңдік идеясының нәсілдік ерекшеліктерді және маңызды айырмашылықтарды жоятынын, ал «қоғамда адамдарды құмырсқалар деңгейіне дейін төмендететін» құрал екенін санайтын. Барнс жазғандай, саясаткерлердің Еуропасы «өзін оқшаулау мен бүлдірушіліктен қорғауға және шетелдік басқыншылыққа қарсы тұруға қабілетсіз болды, өйткені ол расизмге қарсы күресті догма етіп алды. Антифашизмнің өркендеуі Еуропаны 18 ғасырғы Польшаның жағдайына жеткізді, онда элиталар мемлекет есебінен өз мүдделерін ілгерілете берді, соның салдарынан Еуропа Шығыс пен Батыстан келетін қауіптерге ұшырады». Бардеше сондай-ақ ұлттық мемлекеттің уақыты өтіп кеткенін сендірді және капиталистік Америка мен коммунистік Ресей арасындағы «әскери және саяси тұрғыдан күшті Еуропалық блок» идеясын дамытты. Бұл біріккен Еуропа бастапқыда ұлттық мемлекеттердің конфедерациясы түрінде құрылып, кейіннен фашистік федеративтік мемлекетке айналуы керек еді. Бардеше Хосе Антонио Примо де Ривераны, Фаланганың негізін қалаушыны өзінің ең маңызды ықпалы деп мойындаса да, ол 20 ғасырдың соңында Фаланганы үлгі алуға лайық модель деп санамады, бұл тұрғыда көптеген оңшыл замандастарынан ерекшеленді. Испан фашистерінің директивтік социализмінен шабыт алғанмен, Бардеше соғыстан кейінгі ортаға бейімделген, өзінің бастапқы социалистік, ұлттық және иерархиялық идеяларына негізделген фашизм теориясын дамытуға тырысты. Оның пікірінше, фашистік қоғам тек «денесі сау, моральдық тұрғыдан таза, ұлттық мүдделерді жақсы түсінетін» азшылық ғана қоғамды дұрыс ұсынуға қабілетті, ал бұл элита «феодалдық келісімшарт» деп аталатын, қабілеті төмендерге толық қызмет етуі керек. Барнстың қорытындысы бойынша, Бардешенің фашизм анықтамасы «реформалық авторитарлық және иерархиялық социализммен сипатталады; ол либерализмді жеке мүдделерді іздегені үшін сынады және марксизмді сыныптық соғысты қоздырғаны үшін шабуылдады. Ол өмірге қатысты үшінші тұжырымдаманы ұсынды, әлеуметтік морализм мен ұлтшылдық, құндылықтардың баламалы иерархиясы және Вашингтон мен Мәскеу идеологиясына қарсы әлеуметтік жүйе. Бұл қоғам механикалық емес, органикалық, теңдік емес, иерархиялық және позитивистік ойлауға негізделмеген, иррационалды болып есептелді».
Bardèche started to develop his own interpretation of fascism, which he defined as a youthful and heroic rebellion against the established intellectual structures, and as a defence of Europe against the influence of both capitalist America and communist Russia. He attempted to play down elements from the fascist doctrine that were commonly associated with the wartime far right regimes, which he dismissed as "attempts" in the wider history of fascism rather than models to follow for the future. Bardèche rejected the single party state, the absoluteness of the Führerprinzip, the myth of the "providential leader", and sought to dissociate fascism from anti Semitism. On the question of minority, he stated: "there will always be a small minority of opponents in a Fascist regime", but they should be "left alone" as long as they do not hinder the global project. In Qu'est ce que le fascisme?, Bardèche dismissed the systematic persecutions of Jews by the Nazis on no other ground than their race. His mode of fascist governance is close to a plebiscitary regime, which could allow discussions and debates as long as they do not deviate from the global fascist principles. According to Barnes, Bardèche "sought to divest fascism of its horrific past and to expose the essence of fascism that was distorted by the actions of Mussolini, Hitler and others", and only "indulged in bouts of self criticism to give substance to and gain acceptance for his ideas." Bardèche viewed the egalitarian concept of the Enlightenment as eroding distinct racial identities and vital differences, and as a means to "reduce humans in society to the status of ants". The Europe of politicians, Barnes wrote, was "incapable of defending itself against infiltration and subversion, and powerless against a foreign invasion because it had made a dogma of anti racism. The growth of anti fascism had reduced Europe to the condition of eighteenth century Poland, where elites constantly indulged their own self interests at the expense of the state, and exposed Europe to similar dangers, that is, attacks from both East and West." Bardèche also believed that the time of the nation state had passed, and he developed instead the idea of a "military and politically strong European bloc", a third way between capitalist America and communist Russia. This united Europe would initially take the form of a confederation of nation states, before turning into a fascist federal state. If he recognized José Antonio Primo de Rivera, the founder of the Falange, as his main influence, Bardèche did not conceive, unlike most of his far right contemporaries, the Falange as a perfect example to imitate in the late 20th century. Although drew inspiration from the dirigist socialism of the Spanish fascists, Bardèche essentially tried to develop a theory of fascism adapted to the post war environment, built on its original socialist, national, and hierarchical idea. According to him, the fascist society rests upon the idea that only a minority, "the physically saner, the morally purer, the most conscious of national interest", can represent best the community, and that this elite should be at the full service of the less gifted, in what he called a "feudal contract". As summarized by Barnes, Bardèche's definition of fascism was characterized by "a reformist authoritarian and hierarchical socialism; he denigrated liberalism for its pursuit of self interest and attacked Marxism for stimulating class warfare. What he offered was a third conception of life, a social moralism and nationalism, an alternative hierarchy of values and a social system opposed to the ideologies of Washington and Moscow. This society was conceived as being organic rather than mechanistic, hierarchical rather than egalitarian, and irrational rather than based in positivist reasoning."
Холокостты жоққа шығару
Бардеше фашистер мен қарсылық күші арасындағы «екі мектепті» теңдестіруді мақсат тұтты. Бұл әдістерді кейін Пол Рассинье және Роберт Фориссон сияқты басқа Холокостты жоққа шығарушылар кеңейтіп, дамытты. Барнстың сөзінше, олар «мәтіндік жазбалар мен академиялық сілтемелерді қолданып, жоққа шығару күшін шектеулі нысандарға шоғырландырды, өйткені шағын тарихи мәселе туралы күмән тудыру ірі картинаны күмәнді етеді деп сенді. Бұл екеуі сондай-ақ дәстүрлі тарихшыларды сынап, күмән ортасын жасады». Германияның кінәсіздігін дәлелдеу үшін Бардеше Гитлердің қылмыстарының ерекшелігін жоққа шығарып, советтік және нацистік концлагерь жүйелерінің моральдық теңдестігін келтірді. Бардеше нацистердің еврейлер мен цығандарды жүйелі түрде жоюға тырысқанын жоққа шығарса да, орыстардың үгіт-насихат және өз қылмыстарын жасыруда одан да шебер болғанына сенді. Нацистердің құрту лагерлері де еврей «техниктерінің» (Холокостты «табыстырудың» архитекторлері ретінде бейнеленген) кейіннен жасалған мұқият құрылысы ретінде ұсынылды және тарихи маскировканың жаһандық құпия жоспары арқылы әлемді бақылауға алу үшін құрылған. Бардеше нацистердің еврейлерге қатысты саясатын «орташа» және «ақылға қонымды» деп сипаттады және Холокост еврей халқының Шығыс Еуропаға қоныс аудару арқылы «қорықта» «жиналуынан» басқа ештеңе емес деп санады (1940 жылы тоқтатылған Ниско жоспарына сілтеме жасап). Оның басқа да аргументтері Холокостты жоққа шығаруға арналған көптеген жұмыстардың негізін құрады: «куәліктерге сенуге болмайды, олар негізінен еврейлер мен коммунистердің аузынан шыққан», «лагерьлерде жасалған қатыгездіктер депортацияланғандардың [негізінен каполардың] ісі», «нацистік лагерьлерде алғашқы неміс жеңілістерінен кейін ұйымдаспаушылық болды», «өлім-жұлымның жоғары деңгейі тұтқындардың «әлсіреуіне» және эпидемияларға байланысты», «Аушвицте тек бітелер газбен өлтірілді» және т.б. 1980 жылдардың соңында Бардеше Ұлттық майданның еврей мәселесі бойынша бұрыштап белгіленбеген бағдарламасынан басқа, Бардеше шешуші деп санайтын «барлығына келісетінін» мәлімдеді. Люсьен Ребате және Луи Фердинанд Селин сияқты жазушылардың «аса жіті» антисемитизміне қарамастан, Бардеше өзінің анти-еврейлік ұстанымын рационалдауға тырысты. 1986 жылы тарихшы Элис Капланмен сұхбаттасқанда ол былай деді: «Роберттің [Брасиллахтың, және де өзінің] және көптеген француздың антисемитизмі – бұл ақылға қонымды антисемитизм, ол Францияда еврейлердің ықпалын шектеуді қалады».
Америкаға қарсылық
1951 жылы жарық көрген "Кристоф Колумбтың жұмыр жұмырты" атты кітабында Бардеше АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғыста "бұрыс шошқаны өлтіргенін" айтты, және антифашизмнің Еуропаны большевиктердің билеуі үшін қолданылған амал ғана екенін түсіндірді. Оның жазбаларында коммунизмге қарсы тек ұлтшылдар ғана күрескені айтылады, сондықтан олар ғана шынайы антикоммунистік Еуропаны құра алады, Америка мен Израильге қарсы араб әлемінің ұлтшыл елдерімен табиғи одақтастықта.