Америка Азамат Соғысының Жас Генералы: Юрайя Пеннипакер
Galusha Pennypacker
Урия Галуша Пеннипакер – АҚШ Азамат соғысының батыры, ең жас бригада генералы. Форт Фишер шайқасындағы ерлігі үшін медальмен марапатталған. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1916 жылы қайтыс болған) Урия Галуша Пеннипакер (1 маусым 1841/1842/1844 – 1 қазан 1916 жыл) – Америка Азамат соғысы кезіндегі Одақ армиясының генералы. Ол АҚШ армиясында бригадир генерал шеніне ие болған ең жас адам болуы мүмкін және оны тағайындаған президентке дауыс беруге құқығы болмаған жалғыз генерал болып қала береді. Азамат соғысы кезіндегі Форт-Фишердің екінші шайқасындағы басшылығы үшін оған Құрмет медалі табысталды.
US Army general (d. 1916)
Uriah Galusha Pennypacker (June 1, 1841/1842/1844 – October 1, 1916) was a Union general during the American Civil War. He may be the youngest person to hold the rank of brigadier general in the US Army and remains the only general too young to vote for the president who appointed him. He was awarded the Medal of Honor for his leadership at the Second Battle of Fort Fisher during the Civil War.
Ерте өмір
Галуша Пеннипакер, шамамен 1844 жылдың 1 маусымында дүниеге келген, бірақ нақты жылы белгісіз. Халық санағы және басқа да құжаттар оның 1840-41 жылдары туғанын көрсетеді, ал өлім туралы куәлігінде 1842 жылдың 1 маусымы көрсетілген. Ол ата-анасы – Джозеф Джадсон Пеннипакер (1814–1880?) және Тамсон А. Уоркхайзер туралы ешқандай естелік сақтамаған. Оның анасы оның нәресте кезінде қайтыс болды, ал әкесі, Мексика-Америка соғысына қатысқаннан кейін Калифорнияда авантюрист болып кетті.
Galusha Pennypacker was born supposedly June 1, 1844, but the year is uncertain. Census and other records indicate an earlier year of birth, perhaps 1840–41; his death record cites June 1, 1842. He was raised without having any memory of his parents, Joseph Judson Pennypacker (1814–1880?) and Tamson A. Workheiser. His mother died when he was still a baby, and his father, who had taken part in the Mexican–American War, later became an adventurer in California,
Әскери мансап
16 жасында Пеннипакер Пенсильвания штатының Вест-Честер қаласынан 9-шы Пенсильвания жаяу әскерінің кварталмейстер-сержанты болып әскери қызметке қабылданды. 1861 жылдың тамызында ол 97-ші Пенсильвания жаяу әскері үшін ерлерден рота жинауға көмектесті және олардың капитаны болып тағайындалды. Одан кейін келесі қазанда майор болып жоғарылатылды. Пеннипакер және оның полкі Джорджиядағы Форт-Пуласкиде және Чарльстон маңындағы шайқастарда қатысты. 1864 жылы оның полкі Вирджиния штатына ауыстырылды, онда ол генерал-майор Бенджамин Батлер басқаратын Бермуда жүздік науқанында болды, сол шайқаста Уэр-Боттом шіркеуі түбінде жараланды. Колд-Харбор шайқасынан кейін және Петерсбергті қоршау кезінде ол өз полкінің полковнигі болып тағайындалды, 15 тамыз 1864 жылы. Ол Джеймс армиясының X корпусының 2-ші дивизиясының 2-ші бригадасына қолбасшылық етті. Ол бригадасын Нью-Маркет-Хайтс шайқасына бастап барды және Форт Гилмер маңында жарақат алды. Оның бригадасы Альфред Терри басқаратын Форт-Фишер экспедициясына қосылды. Пеннипакер үшін соғыстағы ең маңызды сәт 1865 жылдың 15 қаңтарында Форт-Фишердің екінші шайқасында болды, онда ол қайтадан ауыр жарақат алды. Оның жарақаты өлімге әкелуі мүмкін еді, сондықтан генерал Терри жас офицерге сол күні көрсеткен ерлігі үшін жоғарылау алатынын уәде етті. Терри Пеннипакерді "Форт-Фишердің нағыз батыры" деп атады және оның батылдығы болмаса, фортты алу мүмкін болмас еді деді. Кейін ол "Құрмет медалімен" марапатталды, марапаттамасында былай делінген: "Батылдықпен шабуылға жетекшілік етіп, өзінің бірінен түсті жолға туды орнатты, ауыр жарақат алды". Ол 1865 жылдың 15 қаңтарында бригадир генерал шеніне көтерілді. 10 ай ауруханада емделгеннен кейін жарақатынан сақаталанып, 1865 жылдың 28 сәуірінде 20 жасында еріктілердің бригадир генералына толық шен алды (18 ақпанға дейін), бұл оны АҚШ армиясында генерал шеніне ие болған ең жас офицер етті (бірақ Маркиз де Лафайетт 1777 жылдың 31 шілдесінде Континентальдық армияда генерал-майор болып тағайындалғанда 19 жаста болған). 1865 жылдың 13 наурызында еріктілердің генерал-майоры болып тағайындалды. Пеннипакер Азамат соғысынан кейін армияда қызметін жалғастырып, 1866 жылдың шілдесінде 34-ші АҚШ жаяу әскерінің полковнигі болып тағайындалды. 1867 жылдың 2 наурызында тұрақты армияда генерал-майор болып жоғарылатылды. Оның полкі 1869 жылы 11-ші АҚШ жаяу әскерімен бірігіп, 16-шы АҚШ жаяу әскеріне айналды, оның құрамында 1883 жылдың шілдесіне дейін, 39 жасқа дейін командирлік етті. 1889 жылы Пеннипакер Пенсильвания штатының Цинциннати қоғамының құрметті мүшесі болды. Ол сондай-ақ АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің Пенсильвания бөлімінің бірінші сыныпты серігі болды. 1904 жылы полковник шенімен зейнеткерлікке шыққан Пеннипакер зейнеткерлер тізімінде бригадир генерал шеніне көтерілді.
At the age of 16, Pennypacker enlisted as a quartermaster sergeant in the 9th Pennsylvania Infantry from West Chester, Pennsylvania. In August 1861, he helped recruit a company of men for the 97th Pennsylvania Infantry, and was appointed as their Captain. He was promoted to major the following October. Pennypacker and his regiment saw action in Georgia at Fort Pulaski and in the battles around Charleston. In 1864, his regiment was transferred to Virginia, where he was engaged in the Bermuda Hundred Campaign under Maj. Gen. Benjamin Butler, in which he was wounded at the Battle of Ware Bottom Church. After the Battle of Cold Harbor and during the siege of Petersburg, he was appointed Colonel of his regiment, August 15, 1864. He assumed command of the 2nd Brigade, 2nd Division, X Corps of the Army of the James. He led his brigade into action at the Battle of New Market Heights and was wounded near Fort Gilmer. His brigade was attached to the Fort Fisher Expedition under Alfred Terry. Pennypacker's greatest moment of the war came at the Second Battle of Fort Fisher, January 15, 1865, where he was again severely wounded. His wound was considered fatal and General Terry promised the young officer that he would receive a brevet promotion for his conduct that day. Terry called Pennypacker "the real hero of Fort Fisher" and remarked that without his bravery the fort would not have been taken. He was much later awarded the Medal of Honor, with a citation reading, "Gallantly led the charge over a traverse and planted the colors of one of his regiments thereon, was severely wounded." He received a brevet promotion to brigadier general dated January 15, 1865. He survived his wounds after 10 months in the hospital and on April 28, 1865, he received a full promotion to brigadier general of volunteers at age 20 (backdated to February 18), making him the youngest officer to hold the rank of general to this day in the United States Army (though Marquis de LaFayette was just 19 when he received his commission as major general in the Continental Army on 31 July 1777). He was appointed a brevet major general of volunteers on March 13, 1865. Pennypacker stayed in the Army after the Civil War, being commissioned as Colonel of the 34th U. S. Infantry in July 1866. He received a brevet promotion to major general in the regular army on March 2, 1867. His regiment merged with the 11th U. S. Infantry in 1869 to become the 16th U. S. Infantry, which he commanded until his retirement in July 1883 at the age of 39. In 1889, Pennypacker became an honorary member of the Pennsylvania Society of the Cincinnati. He also was a first class companion of the Pennsylvania Commandery of the Military Order of the Loyal Legion of the United States. In 1904, Pennypacker, having retired with the regular rank of colonel, was promoted to brigadier general on the retired list.
Өлім
Азамат соғысы аяқталғанына шамамен елу екі жыл өткен соң, Пеннипакер Азамат соғысы кезінде алған жарақаттарының салдарынан қайтыс болды. Ол 1916 жылғы 1 қазанда Филадельфияда дүниеден өтті. Филадельфия ұлттық зиратына жерленген. Ол әйгілі туысы, Пенсильвания штатының бұрынғы губернаторы Сэмюэл У. Пеннипакер қайтыс болғаннан кейін бір айдың ішінде қайтыс болды.
Nearly fifty two years after the Civil War, Pennypacker died from complications of his Civil War injuries. He died in Philadelphia, on October 1, 1916. He is buried in Philadelphia National Cemetery. He died less than a month after the death of his noted cousin, former Pennsylvania Governor Samuel W. Pennypacker.