Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс Францияның теміржол компаниясы (1855–1909)
Railway company in western France (1855–1909)
Compagnie des chemins de fer de l'Ouest (CF de l'Ouest) компаниясы, көбінесе L'Ouest немесе Ouest деп аталатын, 1855 жылдан 1909 жылға дейін қызмет еткен ерте француз теміржол компаниясы болды.
The Compagnie des chemins de fer de l'Ouest (CF de l'Ouest), often referred to simply as L'Ouest or Ouest, was an early French railway company which operated from the years 1855 through 1909.
Париж Сен-Жермен
Батыс аймағының ең көне желісі (қазірге дейін ашық) – Парижден Ле Пекке дейінгі желі, оны Эмиль Перейрдің Compagnie du chemin de fer de Paris à Saint Germain компаниясы салған және 1837 жылғы 24 тамызда король Луи Филипптің әйелі Мари Амелия ашқан. Жол ұзын болды, саяхатқа 30 минут уақыт кетті. Бастапқыда қорқыныш пен қызығушылықсыз күтілген темір жол, басқа жаңа темір жолдардың құрылысына, мысалы Руанға салынған жолға негіз салды. 1847 жылы Ле Пекке дейінгі желі Сен-Жермен-ан-Лейге дейін ұзартылды. Сен-Жермен-ан-Лей мен Нантер – Университет арасындағы бөлігі қазір RER A желісінің бір бөлігі. Париж Сен-Лазар мен Нантер арасындағы бөлігі Руан мен Канға бағытталған негізгі желілердің бөлігі болып табылады.
The Ouest's oldest line (still open to this day) is the line from Paris to Le Pecq, built by Émile Péreire's Compagnie du chemin de fer de Paris à Saint Germain and inaugurated on 24 August 1837 by Marie Amélie, wife of King Louis Philippe. The line was long and the trip took 30 minutes. Initially greeted with fear and lack of interest, the railway was a success that paved the way for other new railways, for instance to Rouen. In 1847, the line to Le Pecq was extended to Saint Germain en Laye. The section between Saint Germain en Laye and Nanterre – Université is now part of the RER line A. The section between Paris Saint Lazare and Nanterre is part of the main lines to Rouen and Caen.
Ескі батыс
Сен-Жермен-ан-Ле желісі салынып жатқанда, тағы бір танымал демалыс орны – Версальге желі салу жоспарланды. Екі желі салынды: біреуі Сен-Лазар станциясынан Версаль Рив-Друэт терминалына, екіншісі Монпарнас станциясынан (Барьер-дю-Мэн) Версаль Рив-Гош терминалына дейін. Джеймс Майер де Ротшильд 1837 жылы құрылған Chemin de Fer de Versailles rive Droite компаниясымен бірлесіп, осы желілерді пайдалану құқығын алды. 1839 жылдың 4 тамызында ашылған және бүгінге дейін Transilien L желісі ретінде қолданылып келе жатқан Версаль Рив-Друэт желісі ұзын, ол Аньер-сюр-Сенде Сен-Жермен желісінен бөлінеді. Версаль Рив-Гош желісі де қазірге дейін пайдаланылуда. Монпарнас пен Вирофлай арасындағы бөлігі Парижден Шартр және Бретаньға бағытталатын пойыздармен қатар Transilien N желісі де пайдаланады. Вирофлай мен Версаль арасындағы бөлігі RER C аймақтық пойыздарының қозғалысына арналған.
While the line to Saint Germain en Laye was being built, a line to Versailles, another popular Sunday destination, was projected. Two lines were built, one from Gare Saint Lazare to the terminus Versailles Rive Droite, the other from Gare Montparnasse (Barrière du Maine) to the terminus Versailles Rive Gauche. James Mayer de Rothschild in conjunction with the Chemin de Fer de Versailles rive Droite, created in 1837, were given the concession to operate the lines. The line to Versailles Rive Droite, opened on 4 August 1839 and still in use today as Transilien line L, is long, branching off the line to Saint Germain at Asnières sur Seine. The line to Versailles Rive Gauche is also still in use today. The part between Montparnasse and Viroflay is used by trains from Paris to Chartres and Brittany as well as Transilien line N. The part between Viroflay and Versailles is used by RER C local trains.
Париж - Руан
Нормандиядағы Руанға екі теміржол желісі жобаланды: біреуі Ла Гарен Коломб арқылы өтіп, Пуассиден бастап Сена өзенінің сол жағалауымен жалғасатын, екіншісі Понтуаз арқылы өтіп, Сена өзенінің оң жағалауындағы жоталармен жүретін. Екінші жобаға сенімсіздік болғандықтан, бірінші жобаға рұқсат берілді және Шарль Лаффитт пен Эдуард Блоунтқа концессия берілді. Құрылыс 1841 жылы инженер Джозеф Локктің басшылығымен және британдық жұмысшылардың көмегімен басталды. Желі 1843 жылдың 9 мамырында салтанатты түрде ашылды. Бұл желі бірден үлкен сәттілікке ие болды, тіпті Сен-Жермен теміржолымен Сен-Лазар станциясында платформа бөлуге қатысты мәселелер туындады.
Two lines to Rouen in Normandy were projected: one passing through La Garenne Colombes and following the left Seine bank from Poissy, the other passing through Pontoise and following the high plateaux on the right Seine bank. Due to the lack of confidence in the second project, the first one was granted and the concession given to Charles Laffitte and Edouard Blount. Construction began in 1841 under the orders of engineer Joseph Locke and with the help of British workers. Inauguration of the line was on 9 May 1843. It was an immediate success, so much so that issues with the Chemin de Fer de Saint Germain with platform allocation at Gare Saint Lazare occurred.
Ла Линь д'Отейль
L'Ouest компаниясы қала маңындағы көліктерді дамытуды бастаған алғашқы компания болды. 1931 жылға қарай Сен-Лазар станциясы жыл сайын 13,2 миллион жолаушыға қызмет көрсетті, ал Париждің басқа станцияларында бұл көрсеткіш орташа есеппен 3 миллионды құрады. 1854 жылы L'Ouest компаниясы типік париждік желіні ашты: 'La Ligne d'Auteuil'. Бұл желі Париж қаласының ішінде басталып, Париж қаласының ішінде аяқталады, негізінен париждік тұрғындардың жұмысқа бару қажеттіліктерін қамтамасыз етеді. Желінің ұзындығы 7 шақырымды (4.3 миль) құрайды және Сен-Лазар, Батиньоль, Курсель-Левалуа, Нойли-Порт-Майо, Булон авенюі, Анри Мартин авенюі, Буленвильер, Пасси және Аутейль қалаларына қызмет көрсетеді. Жол, өзінің түріндегі алғашқысы болып, деңгейлі өткелдердің қажеттілігін жойды, тік жарға құрылып салынды. Желіде Аутейл соңғы станциясы және Курсель-Левалуа станциясы сияқты әсем ғимараттар да бар. Барлық станциялар платформаларға қолжетімділігі бар, жолдың үстінде салынған. Бұл желі, жүк тасымалы үшін барлық париждік терминалдарды байланыстыратын Petite Ceinture айналма жолының бір бөлігі болды.
L'Ouest was the first company to pioneer suburban transport. St Lazare station was by 1931 dealing with 13.2 million passengers annually compared to merely 3 million in average in the other Parisian stations. In 1854 L'Ouest opened a typically Parisian line; 'La Ligne d'Auteuil'. This line started within Paris and ended in Paris, serving the Parisian inhabitants mainly for work purposes. The line was 7 kilometres long (4.3 mi) and served St Lazare, Bâtignoles, Courcelles Levallois, Neuilly Porte Maillot, Avenue du Bois de Boulogne, Avenue Henri Martin, Boulainvilliers, Passy and Auteuil. The line was built in a cutting, removing the need for any level crossing, which was the first line of its kind. The line also boasted elegant station buildings such as the Auteuil terminus and Courcelles Levallois station. All stations were built above the line with access to the platforms. The line was part of the Petite Ceinture circular line, which linked all Parisian termini for freight purposes.
Өзіндік сезім
Басқа көптеген теміржол компаниялары сияқты, «Уэст» компаниясы да өзінің сәулет стилін қабылдады. Ле-Хавр, Лизие, Довиль және Париж сияқты ірі қалалардағы станциялар ерекшеленеді. Ал кішкентай аялдамалар «типтік» ғимараттармен безендірілді, олар «Уэст типі» деп аталады, ең жақсы сақталған мысалдары Див-сюр-Мер және Ульгат қалаларында кездеседі. Станцияға арналған жерге жақын орналасқан қаланың немесе ауылдың мөлшеріне қарай, белгілі бір көлемде станция салынды. Станция ғимараттарының үш негізгі түрі бар: BV3, BV5 және BV7. BV – это Bâtiment Voyageur (жолаушылар ғимараты) деген сөз, ал нөмір – қол жетімді есіктердің саны. Қала неғұрлым үлкен болса, станция ғимараты да соғұрлым үлкен болады. Ақшаны үнемдеу үшін станциялардан басқа инфрақұрылым да ескерілді, сондықтан «Уэст» компаниясы деңгейлі өткелге күзетші үйінің үлгісін жасады (төменде қараңыз).
As with many other railway companies, the Ouest adopted its own architectural style. Stations in large cities such as Le Havre, Lisieux, Deauville and Paris are unique. More modest halts were graced with 'type' building, which are called 'type Ouest', the best preserved examples can be found in Dives sur Mer and Houlgate. According to the size of the town or village close to the proposed site for the station, a station of a certain size was built. There are three generic types of station buildings; the BV3, BV5 and BV7. BV stands for Bâtiment Voyageur (station building) and the number, the number of doors accessible. The larger the town, the larger the station building. As well as stations, infrastructure was also in mind when saving money so the Ouest created a level crossing guard house template (see below).
Heilmann локомотивтері
1893 жылы Жан Жак Хейльман Do Do доңғалақты бу-электрлік локомотивін құрастырды, ол CF de l'Ouest теміржолында сынақтан өтті. "La Fusée Electrique" деп аталған бұл локомотив жеткілікті деңгейде сәтті болғандықтан, 1897 жылы екі үлкен локомотив салынды. Олар 8001 және 8002 нөмірлерімен таңбаланды. Сәтті жоба деп есептелгенімен, оны дамыту тоқтатылды және үш локомотив те демонтаждалды.
In 1893, Jean Jacques Heilmann built a steam electric locomotive of Do Do wheel arrangement, which was trialled on the CF de l'Ouest. Named La Fusée Electrique , it was successful enough that two larger locomotives were constructed in 1897. These were numbered 8001 and 8002. Although considered successful, the design was not proceeded with and all three locomotives were dismantled.