Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хосе Мария Кано Андрес (21 ақпан 1959 жылы туған) – испандық суретші, музыкант, композитор және жазбалар продюсері. 1982 жылдан 1998 жылға дейін ол испандық Mecano поп-рок тобының мүшесі және бас композиторы болды. 1998 жылдан бері ол негізінен бейнелеу өнері саласында жұмыс істейді.
José María Cano Andrés (born 21 February 1959) is a Spanish visual artist, musician, composer, and record producer. From 1982 to 1998, he was a member and principal composer of the Spanish pop rock band Mecano. Since 1998, he works primarily in the visual arts.
Музыкант
Хосе Мария Кано Мадридте дүниеге келді және алғашқы концерттерін сол жерде университет студенті ретінде берді. Сол жерде ол Ана Торрохамен танысты, ол олардың Mecano поп-тобының жетекші әншісі болды. Олардың алғашқы альбомы, Mecano (1981) деп аталды, және оның әкесі қаржылық қолдау көрсетті. Альбомның ішінде "Hoy No Me Puedo Levantar" хиті бар еді. Хосе және оның інісі Начо екеуі де барлық альбомдары үшін әндер жазды. 1984 жылы Хосе фортепианода ойнай бастады және композициялау әдісін өзгертті. Ол басқа әншілер үшін де әндер жаза бастады, мысалы, Шаян, Ана Белен, Амая Уранга, Сара Монтиел, Хулио Иглесиас, Мигель Бозе, Аляска, Франсуаза Харди, Сара Брайтман, Симона, Марио Франгулис және т.б. Ол испан тілінде сөйлейтін әлемде кеңінен танымал болған әндерді жазды, мысалы, Hijo de la Luna, Lia, Mujer contra mujer, Me cuesta tanto olvidarte, Aire, Tiempo de vals, Cruz de navajas, Naturaleza muerta, Una rosa es una rosa және тағы да басқалары, оларды испан және испан тілін білмейтін әншілер де орындады. 1992 жылы Mecano тобы тарағаннан кейін, ол "Луна" (опера) операсын жазды, ол Пласидо Домингоның басты рөлде орындауымен жазылды. 2002 жылы ол "Реал Мадрид" гимнін жазды, оны да Пласидо Доминго орындады. 2006 жылы ол "Біздің Әкеміз" әнін жазды, оны Монсеррат Кабалье Папа Бенедикт XVI Валенсияға келген кезде шырқады. Алты жыл өткен соң, ол Мадридте Кабальедің соңғы концертінде оркестрді дирижерлік етті.
José María Cano was born in Madrid, and gave his first concerts as a university student there. There he met Ana Torroja, who would become the lead singer in their pop band Mecano. Their first album, also called Mecano (1981) and produced with the financial backing of his father, included the hit "Hoy No Me Puedo Levantar". Both José and his brother Nacho composed songs for all their albums. In 1984, José began to play piano and changed his method of composition. He began to compose for other singers, such as Chayanne, Ana Belén, Amaya Uranga, Sara Montiel, Julio Iglesias, Miguel Bosé, Alaska, Françoise Hardy, Sarah Brightman, Simone, Mario Frangoulis etc. He composed songs that would become well known in the Spanish speaking world, such as Hijo de la Luna, Lia, Mujer contra mujer, Me cuesta tanto olvidarte, Aire, Tiempo de vals, Cruz de navajas, Naturaleza muerta, Una rosa es una rosa and several others, which were covered both by Spanish and non Spanish speaking singers. After Mecano separated in 1992, he composed an opera, Luna (opera), which was recorded with Plácido Domingo in the leading role. In 2002 he composed the anthem for Real Madrid also sung by Plácido Domingo. In 2006, he composed an "Our Father" that was sung by Montserrat Caballé during the visit of Pope Benedict XVI to Valencia. Six years later, he conducted the orchestra at Caballé's last concert in Madrid.
Суретші
Хосе Мария Кано сурет салуды өте ерте жасынан бастады. 10 жасынан бастап Рафаэль Идальго де Кавиедес академиясына, содан кейін Артакио академиясына барып, сәулет мансабына дайындалу үшін сурет салу және бояу өнерін үйренді. Архитектура факультетінің бірінші курсында оқығанда, формаларды талдау профессоры – суретші, оған енкаустиканы меңгерді. 2002 жылы кәсіби суретші ретінде жұмыс істеуге кірісті, бірақ алғашқы көрмесі 2004 жылы Амбра Медданың тапсырысымен Крейг Робинстің жеке кеңістігінде өтті. Мексикалық галерея иесі Рамис Барке бұл көрмені көріп, оның алғашқы коммерциялық көрмесін ұйымдастыруды тапсырды. "Бұл тек бизнес" деп аталған көрмеде оның ажырасу туралы хаттарының суреттері мен ұлының шығармалары үйлесім тапқан. Әйелінің адвокаттарынан келген ең қатыгез хаттарды ол шөл немесе мұзды ландшафттарға ұқсас фонға түсірді. Бұл хаттар ұлының суреттерімен біріктірілгенде, заңгерлердің ажырасу процесінде Каноның беделін түсіру мақсатымен жазылған хаттарын жаңаша қарастыруға тырысты. Ол мұқият салған және қабырғаға ілген бұл суреттер, сол хаттардың күшін әлсіретуге бағытталған. Яғни, оның үстелінде тұрған хат оны жаман адам ретінде көрсетуі мүмкін, ал асхана қабырғасына ілінген суреті, оны жазған адамның жамандығын ойлануға жетелеуі мүмкін, Каноның өзі емес. Оның ажырасуы Ирак соғысымен бір уақытта болғандықтан, ажырасу туралы хаттарды суреттегенде ол соғысқа қатысты суреттер де салған. Ол екі оқиғаның арасында уақыт бойынша сәйкес келетін және экономикалық себептерге толы жауға қарсы күрес сияқты, бейкүнә адамдар, әсіресе балалар зардап шеккен ырғақты параллельділікті байқады. Оның ұлының суреттері бар суреттері де осы кезеңге жатады. Қағазға салынған монохромды суреттер. Қарапайым, бірақ идеялық тұрғыдан өте қызықты. Сонымен қатар, Кано Аспергер синдромы бар ұлы Дэниел салған суреттер сериясімен айналыса бастады. Кано оларды үлкен форматта мұқият көшіріп алды, бұл жұмысты әкенің ұлынан үйренуі керек екенін түсінген кішіпейілділік жаттығуы ретінде қарастырды. Кейін ол газет беттеріндегі мақалалар мен тақырыптарды суреттеуге кірісті, шындықтың тек біреу айтқанға дейін ғана шындық екендігі туралы көзқарасын зерттей берді. Мысалы, оның "Иммиграция қылмысты арттырады" деген тақырыпта суреттері бар, онда нақты фактілердің білдірілуі ағылшын баспасөзінің кейбір басшыларының ксенофобиялық көзқарасын жасырады.
José María Cano began drawing at a very young age. From the age of 10, he attended the Rafael Hidalgo de Caviedes academy, followed by the Artaquio academy, in order to learn how to draw and paint in preparation for an architectural career. During his first year architecture studies he learned to master encaustic with his shape analysis professor, who was a painter. He began to work professionally in 2002, although his first exhibition came in 2004 in Craig Robins’ Private Space, commissioned by Ambra Medda. Mexican gallery owner Ramis Barquet saw this exhibition and commissioned his first commercial exhibition. That exhibit, entitled, "This Is Just Business", appropriated its imagery from the letters of his divorce and mixed with drawings of his son. He painted the most aggressive letters from his wife's lawyers on backgrounds, which resemble desert or icy landscapes, that, when combined with drawings of his son, attempted to re contextualize the lawyer's letters, the purpose of which were to damage Cano's reputation in the midst of a contentious divorce. This work, painted meticulously by him and hung on the wall took, attempted to undermine the power of those letters. In other words, a letter on his desk which might make you think he was a despicable person, when painted and hung on his dining room wall might made you consider whether the person who wrote it who was despicable, rather Cano himself. Because his divorce took place at the same time as the Iraq war while he painted the letters of his divorce he also painted pictures about the war. He saw a rhythmic parallelism between the two events which coincided in time, namely a confrontation with economic undertones against a so called enemy and where innocent people suffered the consequences, especially children. His paintings with drawings of his son are also from this era. Monochromatic drawings on a sheet of paper. Simple but conceptually very interesting. Around the same time Cano started on a series of work where he projected drawings done by his son Daniel, who has Asperger's syndrome. Cano copied them meticulously on a large scale, viewing these works as an exercise in humility, where the father understood that he had to copy the son as opposed to the son copying the father. Later he began to paint newspaper headlines and articles, continuing to explore his perspective that the truth is only true until someone tells it. He has pictures, for example, with titles such as "Immigration Brings More Crime", where the expression of what is most likely a verifiable fact hides a xenophobic attitude of some of the heads of the English press.
Қаржыға әсер ететін жұмыс
Оның қаржы әлеміне арналған "The Wall Street 100" атты алғашқы көрмесі 2006 жылдың басында өтті. "Wall Street Journal" газетінен тікелей алынған газет кескіштеріне сүйене отырып, Кано әр кескіштегі кішкентай "hedcut" портреттерін және оларды қоршаған бағана мәтінін үлкен масштабта түсті балауыздар (энкаустикалық сурет) қолданып, мұқият қайта жасайды. Бұл жалпыға бірдей көрінетін, көптеп өндірілген портреттерді балауыздан қайта жасау – Каноның үш өлшемді эффектісі бар нағыз ескерткіштер жасауға тырысуы және осы адамдардың жаңа Венера Афродиталары екендігі туралы пікірін ирониялық түрде білдіруі болды. Сондықтан ол, суретші ретінде, осы сұлулықты бекітуге міндетті деп ойлады. "The Times" газетінің сурет бетінде жазған Хьюго Рифкинд: "Каноның суреттерінің беткі қабаты мөлдір тереңдікке ие, сондықтан олар суреттерден гөрі мүсінге көбірек ұқсайды". Қаржы әлемінің тұлғаларын суретке түсірумен қатар, ол қаржы нарықтарының және нақты компаниялардың акцияларының статистикасын да суретке түсірді. Ол осы статистикалық серияны "Таулар" деп атады, оларды суретшінің бояуы керек жаңа пейзаждар деп есептеді. Венера Афродиталары мен пейзаждардың орнына қаржы әлемінің тұлғаларын және статистиканы суретке салу оған дәстүрлі сурет өнерімен келісуге мүмкіндік берді, ол жұмысының концептуалды сипатына қарамастан, одан бас тартпайды. Шындығында, оның "La Tauromaquia" атты бұқа күресі гравюралары сериясы Ханойдағы Көркемсурет мұражайында және Малагадағы Пикассо қорында Гойя мен Пикассоның осы аттас серияларымен бірге "La Tauromaquia" көрмесінде көрсетілді.
His first exhibition on the world of finance, "The Wall Street 100"', took place in early 2006. Based on newspaper clippings taken directly from the Wall Street Journal, Cano painstakingly reproduced the small hedcuts portraits and surrounding column text in each clipping in large scale using colored waxes (encaustic painting). Reproducing these generic looking mass produced portraits in wax was Cano's attempt to create authentic monuments with a three dimensional effect and ironically express his opinion that these people were the new Venus Aphrodites, and therefore he as a painter was obliged to affirm this beauty. As Hugo Rifkind wrote in an article in The Times newspaper art pages, "Cano's pictures surface has a translucent depth so that they are more like sculptures than paintings". At the same time as painting characters from the financial world, he also painted statistics of the performance of the financial markets and the stocks of specific companies. He called this series of statistics "Mountains", considering them to be the new landscapes a painter should paint. Painting characters from the financial world and statistics instead of Venus Aphrodites and landscapes allowed him to reconcile himself with traditional painting, which he does not renounce in spite of the conceptual nature of his work. In fact his series of bullfight etchings called "La Tauromaquia" had been shown at the Fine Art Museum of Hanoi and at the Picasso Foundation in Málaga with the Goya and Picasso series of the same name, in the show "La Tauromaquia".
Тұжырымдамалық жұмыс
Техникалық дайындығына қарамастан, Каноның бүгінгі күнге дейінгі жұмысы негізінен тұжырымдамалық сипатта болып келді. Ол түрлі еңбекті қажет ететін өнер техникаларын пайдаланады, мысалы, картиналары үшін кенептегі энкаустика, суреттері үшін қағаздағы акварель немесе гравюралары үшін мыс табақтағы акватинт. "Архитектуралық дайджест" журналында Кристина Хименес оның жұмысы туралы былай деп жазды: "Көптеген суретшілердің сурет салмайтын кезінде, ол осы шеберлікті өзінің жұмысының басты қағидасына айналдырды: ақ фондағы қара сызықтар. Қағазға жазылған сия немесе кенепке жағылған энкаустика (пигментті байланыстыру үшін балауыз қолданылатын ежелгі техника) арқылы оның туындылары өте сапалы және әсері керемет". Газеттен алынған кескіндерге немесе фотосуреттерге сүйене отырып, ол заманауи иемдену әдістерін қолданады, бұл оған шындық пен ақиқат арасындағы кеңістікті зерттеуге мүмкіндік береді. Оның сүйікті сөзі – суретші Торрес Гарсияның: «Шындықтың үш өлшемі бар, ал ақиқаттың тек екі ғана». Оның көптеген жұмыстары қара-ақ түсті, және ол Торрес Гарсияның сөзін одан әрі дамытады, шындықтың көп түсті екенін, ал біз ақиқатты көбінесе қара-ақ түспен бейнелейтінімізді айтады. Ол үшін бұл – сұр түстің спектрі. Ол қара мен ақты екі түсті шындық ретінде емес, араласу және араласпау ретінде қарастырады. Ол балауызға жағылған жұмыстарының ақ фонын эфирге, ол араласатын немесе араласпайтын кеңістікке айналдырады, сондықтан үш өлшемді немесе көп түсті шындық оның жұмысына айналады, екі өлшемді шындықта ғана емес, сонымен қатар араласу немесе араласпаудан тұратын бір өлшемді шындықта да. Оның энкаустикалық техникасы – алхимилік және көп уақытты қажет ететін процесс. Өнер сыншысы Энтони Хаден Гесттің "Financial Times" газетінде жазғанынша, Кано суреттерді қайта жасайды, жеті қабат балауыз жағып, бұл процесс бір туындыға мың сағатқа дейін уақыт алады. Марко Ливингстонның Лондондағы Riflemaker галереясындағы Каноның каталогы үшін жазған эссесінде: «Каноның суреттері өзінің алхимилік процестері арқылы қалыптасады, олардың сызықтарының ағылшындығы жарық арқылы бетке күйдіріледі, бұл процесс сырттай кездейсоқ және физикалық күштерге тәуелді, сондай-ақ ғаламның пайда болуы сияқты құпия және түсініксіз». Хосе Мария Каноның өнері Пекиндегі Cafa өнер мұражайында Ван Хуаншенгтің кураторлығымен өткен көрмеде көрсетілді. 2018 жылы Хосе Мария Кано 2017 жылы Қытайдың ең бай адамдарының бірі Джек Маның портретімен алғаш рет Азия нарығын жарып шыққан заманауи суретшілердің қатарында болды. Бұл картина оның бұрынғы рекордтық бағасын 414 000 долларға төрт есе арттырды. "Sotheby's" аукциондық үйі 2018 жылы Стив Джобстың портретімен де осылай нәтижеге жетеді деп үміттенді.
In spite of his technical preparation, Cano's work up to the present day has basically been conceptual. He works academically with a variety of labour intensive art technics such as encaustic on canvas for his paintings, watercolor on paper for his drawings, or aquatint on copper plate for his etchings. Writing about him in the Architectural Digest, Cristina Giménez says: "At a time when almost no artists draw, he converts this discipline into the central tenet of his work: black lines on a white background: With ink on paper or encaustic on canvas (an ancient technique using wax as a pigment binder) his production is impeccable and the effects are spectacular." Based on images which are originally newspaper cut outs or photographs, he uses the contemporary techniques of appropriation as an aim to navigate the space between reality and truth. His favorite saying is by the painter Torres García, who said, "Reality has three dimensions, whilst truth has only two." The majority of his works are in black and white, and he extends Torres García's phrase in the sense that reality is multi coloured, whilst we tend to represent the truth in black and white. For him it is a scale of greys. He does not see black and white as a bi chromatic reality, but as intervention and non intervention. He converts the white background of his works on wax into an ether, a void on which he intervenes or does not intervene, in such a way that the three dimensional or multi coloured reality becomes his work, not just in the two dimensional reality, but in a one dimensional reality consisting of intervention or non intervention. His encaustic technique is in an alchemistic and time consuming process. As said by art critic Anthony Haden Guest in his Financial Times column, Cano recreates the images meticulously applying seven layers of wax, in a process that may take up to a thousand hours per work. As Marco Livingstone says in his essay for Cano's catalogue at Riflemaker in London:"Cano’s paintings take shape through an alchemical process of their own, the fluidity of their marks burnt into the surface by light in a process as apparently random and subject to physical forces, and as mysterious and inexplicable, as the formation of the universe itself." Jose Maria Cano's art was shown at Cafa Art Museum in Beijing in a retrospective exhibition curated by Wang Huangsheng and occupying two floors of the museum. In 2018 Jose Maria Cano was among the contemporary artists who had cracked the Asian market for the first time in 2017 with a portrait of one of China’s richest men, Jack Ma. The painting quadrupled his former existing record price at $414,000. Auction house Sotheby’s was hoping that that might do the same in 2018 with his portrait of Steve Jobs.