Pink Mountain, Британдық Колумбиядағы шағын елді мекен. Аляска тас жолында орналасқан, 100-ге жуық тұрғыны бар. Тау және аң аулау аймағы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ Колумбиясы, Канададағы елді мекен.
Settlement in British Columbia, Canada
Пинк-Маунтин Аляска тас жолындағы тіркелмеген ауылдық елді мекенге, жақын орналасқан тауға немесе таудың батысындағы аңшылықты ұйымдастыру аумағына қатысты болуы мүмкін.
Pink Mountain may refer to an unincorporated community on the Alaska Highway, a nearby mountain, or the hunting guiding territory west of the mountain.
Қоғам
Пинк Маунтин – Канаданың Британ Колумбия провинциясында орналасқан, әкімшілік бөлініс құрамына кірмейтін елді мекен. Роки тауларының алдындағы төбелерде жатқан бұл қала, Форт-Сент-Джоннан солтүстік-батысқа қарай 180 шақырым (113 миль), ал Доусон-Криктен солтүстік-батысқа қарай 224 шақырым (140 миль) жерде, Аляска тас жолының 143-ші шақырымында орналасқан. Бұл елді мекенде шамамен 100 адам тұрады.
Pink Mountain is an unincorporated community in British Columbia, Canada. Nestled in the Rocky Mountain foothills, the town is located 113 miles (180 km) NW of Fort St. John and 140 miles (224 km) NW of Dawson Creek, on Mile 143 of the Alaska Highway. Approximately 100 people inhabit the community.
Тау
Пинк-Маунтиннің өзі – шамамен 1600 метрлік оқшау тау, ол 1030 метр биіктіктегі сорлы орманды жазықтан көтеріледі. Ол батысындағы Солтүстік Роки тауларының негізгі сілемдерінен Квартер Крик (бұрынғы "Two Bit Creek", Блюберри тайпасының басшысының атына қойылған) арқылы бөлінген. Таудың шаңырағы – альпілік тундра. Бұл аймақ альпілік флорасымен әйгілі, оның кейбір түрлері Арктика тундрасынан тыс жерлерде сирек кездеседі. Пинк-Маунтин провинциялық паркі 147-ші шақырымнан оңтүстік-батысқа қарай 10 миль (16 км) қашықтықта орналасқан. Таудың бір бөлігі провинциялық парк мәртебесіне иеленген. Парктің басты міндеті – мезозой дәуіріне жататын ірі теңіз жануарларының қазба қалдықтарын қамтитын маңызды палеонтологиялық орынды қорғау, соның ішінде ең ірі ихтиозаврдың табылу орны. Аймақтың жануарлар дүниесіне арналған белгіленген аймақтарының бірі болып табылатын парктің көп бөлігі тік беткейде жатыр. Өсімдік жамылғысы тым сирек болғандықтан, көбелектерге қолайлы орта емес. Сирек арктикалық көбелектердің өмір сүру ортасы, олардың таралу аймағының ең оңтүстік бөлігінде, үлкен бетон негізі бар жел электр стансасының салынуымен қауіп төндіріліп отыр.
Pink Mountain itself is an isolated mountain of about 1,600 m that rises from a boreal forest plain at about 1,030 m. It is separated from the main ranges of the northern Rocky Mountains to the west by Quarter Creek (formerly "Two Bit Creek", named after English name for a chief of the Blueberry First Nation). The top is alpine tundra. It is known for its alpine flora, some species of which are otherwise rare outside of the Arctic tundra. Pink Mountain Provincial Park is 10 miles (16 km) south west of Mile 147. Named after the pinkish burnt rock seams, part of the mountain has been designated provincial park status. The park's primary role is to protect a significant palaeontological site containing examples of large marine fossils from the Mesozoic Era, including the largest ichthyosaur ever discovered. One of the region's designated areas for wildlife, much of the park area is on a fairly steep slope. It is only sparsely covered with vegetation and is not suitable butterfly habitat. Prime butterfly habitat for the rare arctic butterflies in the southernmost part of their range is threatened by the proposed development of a wind farm with its large concrete footprint.
Роза таудан тыс
Рокки тауларының батысында орналасқан Рокки таулары – бұл провинцияда жабайы дала бизондарының мекендейтін жалғыз жер. Мыңнан астам (бір кезде шамамен 3500 болғаннан төмендеген) бизондар табиғи түрде кездеспейді, ал 1971 жылы жергілікті гид және жабдықтаушы Р. Линн Росс әкелген 50 бизоннан қашқан үйірдің ұрпақтары. 1969 жылы Росс Альберта провинциясының Елк аралы ұлттық паркінен 50 бизонды сатып алуға тырысты, себебі паркте олардың саны артық болды. Бірақ оның ұсынысы қабылданбады. 1970 жылы ол қайтадан сауда жасап, 50 бас бизон сатып алды және 1971 жылы оларды қоршалған ранчосында босатты. Росс, гидтік қызметпен айналысатын адам, батысындағы ранчосынан солтүстік Рокки тауларының шыңына дейін, соның ішінде Маунт Райт, Маунт Робб, Маунт Маккаскер, Маунт Сикани Шеф, Маунт Кенни, Марион көлі, Halfway өзенінің және Сикани Шеф өзенінің бастауларына дейін кеңейген гидтік аумаққа ие болды. Оның клиенттері арасында еуропалық аңшылар (әсіресе немістер, олар елендер тұқымының ең ірі өкілі – моос аңын іздеді, оның мүйіздері көбінесе 2 метрден асатын) және Америка Құрама Штаттары мен Мексикадан келгендер болды. Америкалық және мексикалық аңшылар "үлкен дублет" жинағын аяқтау үшін қажетті төрт түрдің бірі – тас қойдың трофейін іздеді (қалғандары – Далл қойы, Рокки тауларының бигхорн қойы және шөл бигхорн қойы). Росске тиесілі аумақ үлкен трофейлік тас қойларын өсірумен танымал болды. Таулы карибу мен таулы ешкінің трофейін алу мүмкіндігі оның клиенттері үшін қосымша бонус болды. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Росс көршілес фермерге, Halfway өзенінен оңтүстік-шығысқа қарай, шамамен 35 шотландтық таулы сиырдың үйірі үшін тегін жайылым ұсынды. Бұл әдемі, ұзын жүнді, кең мүйізді тұқым суық климатта жақсы өседі. Оның мақсаты – осы ұзын мүйізді сиырлар клиенттеріне Америка Құрама Штаттарының Ескі Батысын еске түсіру болды. Осы мақсатта ол 1971 жылы як және бизонды да сатып алды. Оның идеясы – яктар мен бизондарды будандастырып, клиенттеріне көрсетуге және, мүмкін, аңғаруға арналған экзотикалық гибридтерді өсіру еді. Росс және оның жұмысшылары шақырымдармен берік ағаш қоршаулар салды, бірақ олар бизондарға қарсы тұра алмады, олар тез арада қашып кетті. Росс пен оның әкесі осы ферманы шамамен 20 жыл бұрын иеленген. Halfway өзені мен Quarter Creek (бұрынғы Two Bit Creek, Blueberry First Nations тайпасының белгілі басшысының құрметіне аталған) сағасында орналасқан, жабайы жануарларға толы табиғи шалғындықтар мен бұқа форелі және сұр балыққа толы өзендер бұл жер алғашқы халықтар үшін дәстүрлі көктемгі бобёр аңшылығы және жазғы лагерь мен кездесу орны болған, Росстер оны иеленгенге дейін. Росс сондай-ақ траппен айналысу құқығына ие болды және жыл сайын өзінің құқығын сақтау үшін жеткілікті бобёр терілерін сатты. Росс үшін рұқсатсыз аңды жабайы табиғатқа жіберу заңсыз болды. Ол бұрын Корольдік жерлерде өрт қойғаны үшін орман шаруашылығы қызметімен (қарғалы орманды қажет ететін карибудың есебінен моос мекенін жақсартады) және Корольдік жерлерге рұқсатынан артық жылқы жайылғаны үшін ауыл шаруашылығы органдарымен қиындыққа тап болған. Бизондармен болған оқиға Жабайы табиғат бөліміне ұшырады, және 1996 жылы Росс ақыры өзінің гидтік лицензиясынан және құқығынан айырылды. Қазір бұл аумақты Блюберри алғашқы халықтары иеленеді.
The Rocky Mountains to the west of Pink Mountain is the only place in the province where wild Plains bison roam. The 1,000+ (down from a high of about 3,500 some years ago) bison are not naturally occurring, but descendants of an escaped herd of 50 from those imported by local guide and outfitter R. Lynn Ross in 1971. In 1969, Ross had bid on 50 bison for sale from Elk Island National Park, Alberta, where they were for sale because of overpopulation in the park. His bid was unsuccessful. In 1970 he bid again and bought 50 head, which he released on his fenced ranch in 1971. Ross, a guide outfitter, owned an extensive guiding tenure stretching from his ranch west to the summit of the northern Rocky Mountains and encompassing Mt. Wright, Mt. Robb, Mt. McCusker, Mt. Sikani Chief, Mt. Kenny, Marion Lake and the headwaters of Halfway River and the Sikani Chief River. His clients included hunters from Europe (especially Germans, who sought a trophy moose, the largest member of the deer family and whose antlers often surpass 2 meters in width), the United States of America and Mexico. American and Mexican hunters sought a Stone's Sheep trophy, one of four types (as the hunters counted them) needed to complete a "grand slam", i. e., one of each (the others being Dall's sheep, Rocky Mountain bighorn sheep and Desert Bighorn Sheep). Ross's tenure area had a reputation for producing large trophy Stone's sheep. The chance to bag a mountain caribou and mountain goat trophy was a bonus for his hunters. In the late 1960s and early 1970s, Ross offered free grazing to a neighbouring rancher to the southeast, across Halfway River, for a herd of about 35 Scottish Highland cattle, a picturesque, long haired breed with wide horns that do well in cold climates. His idea was to have these long horned cattle evoke a feeling of the Old West of the United States for his clients. To this end, he also bought a Yak stud and the bison in 1971. His idea was to let the yak interbreed with the bison and produce exotic hybrid offspring for his clients to see, and perhaps to hunt. Ross and his ranch hands had built miles of sturdy log fence, but they were no match for the bison, which soon escaped. Ross and his father had homestead the ranch some 20 years previously. Situated at the confluence of the Halfway River and Quarter Creek (formerly Two Bit Creek, named for a famous chief of the Blueberry First Nations), the natural meadows filled with wildlife and rivers with bull trout and grayling had been a traditional spring beaver hunting and summer camping and rendezvous site for First Nations, until the Rosses homesteaded it. Ross also held the trapline tenure and annually sold just enough beaver pelts to keep his tenure. It was illegal for Ross to release a game animal into the wild without a permit. He had been in trouble previously with the Forest Service for setting wild fires (which improve moose habitat at the expense of caribou, which require intact mature forest in winter) on Crown land and with agricultural authorities for grazing more horses on Crown Land than his permit allowed. The bison escapade ran afoul of the Wildlife Branch and in 1996 Ross finally lost his guiding license and tenure over it. The tenure is now owned by the Blueberry First Nations.
Полиция жолы
Росс іздерінің бірі, 1897 жылы инспектор Дж. Д. Муди мен Солтүстік-Батыс атты полициясының тобы Кипресс өзенінен (Хальвэй өзенінің саласы), Лауриер өтегі арқылы және Оспика өзенімен Форт Грэмға дейін салып өткен ежелгі Полиция жолымен (немесе Полиция іздерімен) жүрді. 1970 жылы Росс, оның гидтері мен клиенттері осы жолды әлі де қолданып жүрген.
One of Ross's trails followed the old Police Road (or Police Trail) that had been cut by Inspector J. D. Moodie and crew of the Northwest Mounted Police in 1897 up Cypress Creek (tributary to Halfway River), over Laurier Pass and down the Ospika River to Fort Graham. In 1970, this trail was still in use by Ross and his guides and clients.