Кіріспе

Тигр провинциясы, сондай-ақ Тигр (tigrē) деп те аталатын, қазіргі Афар және Тигр аймақтарымен шектесетін Солтүстік Эфиопияның тарихи провинциясы. Акеле Гузай Тигр провинциясымен көршілес. Ол Эфиопиядағы тигрин тілінде сөйлейтін халқының (және аз ғана топтардың) көп бөлігін қамтыды. Тигрэйді Мареб өзені солтүстік тигрин тілді аумақтардан бөліп тұрады, қазір ол Эритреямен (бұрынғы Эритрея провинциясы) мемлекеттік шекара болып табылады, ал оңтүстікте Амхара аймағымен шектеседі. 1994 жылы тұрғындардың басым көпшілігі – православие христиандары (95,5%), сондай-ақ шағын, бірақ маңызды мұсылмандық топ (жеберти) және аз ғана католиктер (көбінесе иробтар) болды. Протестантизм – қалаларда жақында ғана пайда болған құбылыс. Этникалық және мәдени біртектілік туралы жалпы түсінікке қарамастан, Тигрэйдің шекарасында, тигрин тілінде сөйлейтін топтарға жатпайтын бірнеше этникалық азшылықтар болды, мысалы, Эритреяның солтүстік-шығыс шекарасында сахо тілінде сөйлейтін иробтар, оңтүстік-шығыста рая халқы, Вагтың солтүстігіндегі Абергеледе агау тілінде сөйлейтін хамта, Хумераның шығысындағы Хабаша Кунама ауылында бірнеше кунамалар, және текезеден батысқа қарайғы жазықтарда шашыраңқы шеткі топтар, мысалы, Селимнің (гумузбен байланысты) чарелері және Хумера аймағындағы түкрирлер. Тигрэй тарихы барысында көптеген әкімшілік өзгерістерге ұшырады. 1991 жылы Тигрэй түбірінен өзгертілді. Хайле Селассие I билік еткен кезде және одан кейінгі Дерг кезеңінде Тигрэй әлі Вулкайтты қамтыған жоқ (1991 жылға дейін Бегемдердің бір бөлігі болған), ал шығыс Тигрэйдегі Эндерта үлкен Афар аумақтарына дейін созылды, оның ішінде Афар аймағына берілген тұзды далалар да бар. Дегенмен, 1930 жылдары Эндертаның оңтүстігіндегі Уаджарат және Ангот аймақтары "Оңтүстік Тигрэй" деп аталған жеке губернаторлық құрды. Тигрэй – әртүрлі тарихи солтүстік провинциялардың (тигрин және агау тілдерінде сөйлейтін халықтармен) бірігуінің нәтижесі, олар көбінесе бір-бірінен тәуелсіз болды.

Тарих

Бүгінгі таңда Мереб өзенінің оңтүстігіндегі Тиграй аумақтарының бірігуі – жаңа құбылыс. Көптеген солтүстік провинциялар өз билеушілерімен басқарылды, олар көбінесе жергілікті әулеттерден шыққан және империя ішінде жоғары дәрежеде автономияны сақтады, мысалы, заң және сот мәселелерінде, салық салуда және т.б. Бұл аумақтар сирек жағдайларда ғана бір билеушінің билігіне біріктірілді. Қазіргі Тиграйдың ядросы солтүстік провинцияның ең маңызды бөлігі болды және «Тиграй» деп аталды. Әдетте ол көршілес аумақтарды бақылап тұрды, сондықтан «Тиграй» термині көбінесе Адва, Аксум және Йеханы ғана қамтыды, және Хаузен (Амба Энда Сейонмен) және Энтичоға дейін созылды. Кейде Шире және Тембиен сияқты кеңірек аумақтар да кіретін, бірақ олар өздерінің жеке ерекшеліктерін және көбінесе жергілікті билеушілерін сақтап қалды. Хаузен, көрінеу, Аксум дәуірінен бастап маңызды провинция болды (ерте кезеңдегі тасқа қашалған шіркеулермен); 13 ғасырда Хаузен қазіргі Хаузеннен шығыстағы Афар тұзды жазығына дейінгі кең аумақты қамтыды. Осылайша, ғасырлар бойы Тиграй аймағы осы аумақтардың барлығын қамтыды. Тембиен 17 ғасырда және тіпті одан бұрын да Тиграйға қосылған. Тиграйдың оңтүстігіндегі ежелгі тұрақты шекара – Текезе, көне дереккөздерде Ніл өзенімен теңестірілген. Сондықтан Тиграй және оның қарастырылатын аумақтары кейде «Текезеден тыс» деп аталды. Ұзақ жылдар бойы Тиграйдың астанасы Харамат провинциясының Хаузен қаласы болды. 17 ғасырда бұл қала билеушілердің резиденциясы болды. 19 ғасырда ол қайтадан астана ретінде қызмет етті, мысалы, Вубе Хайле Мариам және негус Негус үшін. Адва 18 ғасырда Амде Хайманот тұсында және кейіннен (1880 жылдардан бастап, жаңа астана Мекелемен бәсекелесе отырып) астана рөлін атқарды. Тиграй стратегиялық маңызы бар болды, символикалық тұрғыдан, өйткені ол қасиетті Аксум қаласын қамтыды, және экономикалық тұрғыдан, шығыстан (Агаме және Эндерта) және солтүстіктен маңызды сауда жолдары болғандықтан. Онда құнарлы жазықтар (мысалы, Аксумның батысында) және стратегиялық маңызды таулар бар. 1869 жылы Маркхам айтқандай, абиссиниялықтар: «Кім Амба Ционды ұстаса, Тиграй да сонда болады» дейді. 20 ғасырда Тиграй өз алдына, Тиграй деп аталатын кеңірек аймақ құрамында жеке провинция болды. Егер 20 ғасырдан бұрын «Тиграй» термині Тиграйдың шегінен тыс аумақтарды қамтыса да, жергілікті тілде ескі провинциялық атаулар сақталды, ал «Тиграй» термині Тиграйдың ауыл тұрғындарымен әлі күнге дейін тек Адва аураджасына қатысты қолданылады, ал қазіргі Тиграйдың басқа аймақтары ақсақалдар мен ауыл тұрғындары тарапынан әлі де «Тиграйден тыс» деп есептеледі. Қазіргі Тиграйдағы солтүстік провинциялардың бірнеше атаулары өте көне (мысалы, Агаме Monumentum Adulitanum-да айтылған), және ежелгі жазуларда немесе ортағасырлық құжаттарда алғашқы айтылуларынан бастап қазіргі заманға дейін сақталған, ал басқалары уақытша ғана болған, жаңа тағайындалған билеушілердің қажеттіліктеріне сәйкес қалыптасқан. Тарихи провинциялар: Шире, Адьябо, Харамат (Хаузенмен), Геральта, Тембиен (немесе Вэри малаш, оның шекаралық өзені Вэри оны Тиграйдан бөліп тұрады), Агаме (Ироб тауларын қоса алғанда), Сира (20 ғасырда Келетте Авело аураджамен алмастырылды), Вемберта (Асби және Дарамен), Эндерта (тарихи түрде Афар жазығының Архо тұзды жазықтарын қоса алғанда, тұз саудасын бақылайтын Балгадамен), Сехарт, Селева, Вейджарат, Райя Азебо (тек 19 ғасырда Ац Йоханнес IV тапсырысымен), және батыста Селлемт және Велқайт (алғашқыда тек Батыс Тиграй жоталарын қамтыды), сондай-ақ, бұрынғы мұсылман сұлтандығын қамтитын Мезега жазықтары Велқайттың ықпал аймағына кезең-кезеңімен қосылды. Кейбір кішігірім аумақтар осы үлкен провинциялардың билеушілерінен уақытында тәуелсіз болды; олардың нақты шекаралары билеушілерінің саяси (және әскери) жағдайына байланысты жылдам өзгерді. Тиграйдың рухани ортасы – және болып табылады – Аксум. Формальды түрде орталық провинцияның (Тиграйдің өзі) билігінде болғанымен, қала өзін-өзі басқару құқығына ие еркін қала ретінде ерекше мәртебеге ие болды. Оның әкімшілері болды – эфиопиялық билеуші тағайындаған губернатор, және – Аксумның жеті «аксумит тайпасының» еркек мүшелері сайлаған мэр, , , , , , Бұл қаланың барлық жергілікті тұрғындарын қамтыды, олар ешқандай салық төлеуге міндетті емес еді. Ол эфиопиялық мемлекеттің сферасын білдірді және көбінесе жергілікті жетекші отбасылардан шықты; егер ол дінсіз болса, шіркеу мәселелерін басқару үшін а (сөйлеуші) тағайындады. Аксум Таурат Тақталарының сақшысы (сонымен қатар Сандық деп те аталады; Одақ Шығанағы) «шіркеу» ретінде қарастырылды. Осы себепті, оның дін қызметкерлері Ац Йоханнес IV-тің онда тұрақты түрде орналасуына жол бермеді, сондықтан ол Мекеленің астанасы ретінде пайдаланды. Қала тұрғындары өздерінің дәстүрлі өзін-өзі басқару құқығын, тіпті Ац Хайле Селасси I-нің 20 ғасырдағы орталықтандыру саясаты кезеңінде де сақтап қалды.

Ежелгі дереккөздерде Тигрэйдің алғашқы аталуы

Ақсуми патшалығы мен оның көршілес мемлекеттерінің халқына қатысты ең көне жазулар мен мәтіндер әлі Тигрэй терминін білмейді; олар қазіргі кезде ішінара жоғалған этникалық әртүрлілікті көрсетеді. Тигрэй терминінің бір түрі алғаш рет 10-шы ғасырдағы Косма Индикоплеусттың түсіндірмесінде кездеседі, яғни Ақсуми кезеңінен кейін; осы дереккөзге сәйкес аймақтың маңызды топтары «» және «» (яғни Аг’ази) болған, соңғылары – ақсумиттер. Тигрэй топонимі, бәлкім, бастапқыда этникалық мағынаға ие, ал «» дегені «Адулиске жақын тайпалар» дегенді білдіреді. Бұл қазіргі Тигрэй, Эритрея тайпалары Тигр және Бихер Тигриньяның ежелгі ата-бабалары деп саналады. Тигрэй терминін «геез» («бағындырылған») арқылы түсіндіруге ешқандай негіз жоқ, бұл «бағындырылғандар» мағынасын білдіреді (Ақсум билеушілерімен байланысты «еркін» Агазияндарға қарама-қарсы), өйткені бұл Ақсум қаласының өзі орналасқан аймақтың Тигрэй атауын неге алғанын түсіндіре алмайды. Бұл термин тіпті Эфиосемиттік емес болуы мүмкін және Эфиопияда сабейлердің келуінен бұрын пайда болған. Б.з.д. 15 ғасырда Фараондық Египет бағындырған деген болжам бойынша оңтүстік халықтар мен елдердің тізіміндегі «Текару» термині Тигрэй терминімен байланысты болуы мүмкін; бұл жағдайда ол Пунт аймағындағы немесе оның жанындағы аймақты білдіруі керек.

Халықтың тарихы

Тигрэй ежелгі заманнан бері тығыз қоныстанған; Ашенге көлінің шөгінділерін зерттеу экологиялық өзгерістердің алғашқы тығыз қоныстармен қатар жүргенін көрсетеді, шамамен 4000 жыл бұрын. Бүгінгі Тигр аймағы – ішкі көші-қондар, мәдени ассимиляция, сондай-ақ (Тигрдің батыс бөлігінде) кеңею, әртүрлі тигрин субтоптарының бірігуі, бөлінуі және қайта бірігуінің күрделі процесінің нәтижесі. Тигр ерте заманнан бастап кушит тілінде сөйлейтін топтармен (демек, Тигрдің ең ежелгі халқы) және семит тілінде сөйлейтін халықтардың арасындағы өзара әрекеттесу динамикасымен ерекшеленді, олардың тілі мен саяси мәдениеті Тигрді қалыптастырды. Жер-су атаулары көбінесе кушит және семит тілдерінен шыққан; соңғыларының кейбіреулері Оңтүстік Арабиядағы топонимдермен байланысты болуы мүмкін. Аксумиттен бұрынғы жазбалар Тигрде жергілікті мәдениетпен біріккен Сабалық мәдениеттің ықпалымен құрылған патшалық (Д'мт) болғанын көрсетеді. Кейінгі Аксумит дәуірінде көші-қондар Қызыл теңіздің екі жағын байланыстырды, Аксумит қоныстары Арабия жағында да болды. Топонимдер Тигр таулы аймағында ежелгі заманда маңызды (алдын ала) Агау халқының болғанын көрсетеді (Агау топонимдері бар аймақтағы Аксумға дейін жететін Агау аймақтарына тән үйлердің стилі); Тигрдің солтүстігінде Аксум құлағаннан кейін Бежа тайпасы қоныс аударды, содан кейін бірнеше Агау топтары көшіп келді. Халықтың тым көп болуы Тигрді ғасырлар бойы көші-қонның бастауына айналдырды, мысалы, оңтүстікке қарай, көптеген оңтүстік топтары Тигрден шыққандарын мәлімдейді. Тигрден әртүрлі уақытта көшіп келген топтардың көптеген мысалдары бар. Мысалы, Конти Россини жинаған ауызша дәстүрлер осындай көші-қондар туралы айтады. Маңызды кіші топ Тигр мен Акеле Гузайда кездеседі. Тигрден соңғы маңызды көші-қон 19 ғасырда болды, ол кезде Ацве Йоханнес IV Тигр ақсүйектерін Мереб Меллашқа (яғни, негізінен Эритреяның жоталарына) губернаторлар етіп тағайындады, мысалы, Тембиеннен Алула Энде. Көптеген тембиенайлар, әсіресе Асмара аймағына қоныстанды, жергілікті тұрғындармен араласты. Италияның Эритрея колониясын құру Тигрден келген мигранттарды тартты. Тигр халқы ежелгі өзін-өзі атауларын сақтап келді, олар көбінесе тарихи провинцияларының аттарымен байланысты (кем дегенде, олардың кейбіреулері бастапқыда этнонимдер болған болуы мүмкін); этимологиялық тұрғыдан алғанда, кейбіреулерін Этио-Саба дәуірімен байланыстыруға болады (мысалы, Səra), бірақ көпшілігінің этимологиясы белгісіз. Тигр тұрғындары өздерін (тигрениялық жекеше; амхар тіліндегі көпше [Геэзден алынған жаңа сөз]). Басқа ежелгі провинциялардың атаулары мен өзін-өзі атауларының мысалдары: Агаме, Рая, Сара (Саба Сара; Ацби аймағында Сәрти – кіші топ үшін), Тембиен және т.б. Ауызша дәстүрде Тигрдің тұрғындары мен Агамды атау үшін «Агаин» және «Сабавиян» терминдері әлі де қолданылады. Басқа да ежелгі этнонимдер әлі де ауылдардың немесе шағын аудандардың аттарында сақталған (мысалы, 8-9 ғасырлардағы Гамбела, қазір Мекеленің оңтүстігіндегі ауыл; Мәриям Анзаның стелаларынан белгілі «патшалық» Агабо, шығыс Тигрдегі ауылдардың аттарында).

Қазіргі Тигрэй

Қазіргі Тигрэй біріккен провинция ретінде өзінің бастауын Иоганн IV және оның мұрагерлерінің (кіші) провинцияларды біріктіруінен алады. Алайда, бұл жергілікті басшылардың және бірнеше теңгерімді, феодалдық емес шаруалар қауымдастықтарының автономияға қатысты ежелгі талаптарын өзгертпеді. Йоханнес кезінде гүлденгеннен кейін Тигрэй күшті сынға ұшырады және Эфиопиядағы маңызы біртіндеп төмендеді, ал Тигрэйдегі сыртқы ықпал күшейді. Тигрдің ауызша дәстүрлері Тигр емес билеушілерге қарсы Тигр халқының қарсылығын баяндайтын көптеген өлеңдер мен аңыздарды сақтайды. Адва шайқасына дейін Тигрэй, Шева аймағымен бірге, Эфиопияның тәуелсіздігін сақтауда маңызды рөл атқарған екі аймақтың бірі ретінде сипатталды. 1896 жылғы Адва шайқасының аясында итальяндықтар Тигрдің көп бөлігін қысқа мерзімге басып алды. Тигрэй 1935-1936 жылдардағы Италия соғысының маңызды шайқас алаңы болды, эфиопиялықтардың 1936 жылғы қаңтардағы Тембиеннің бірінші шайқасындағы алғашқы табыстарынан кейін, бір айдан соң екінші шайқастағы күрт жеңіліске ұшырады. Тигрэйдің оңтүстігіндегі Майчев шайқасынан кейін (Хаиле Селассие әскеріне қарсы Рэйя шабуылдарынан соң) эфиопия үкіметі құлады. Италиялық оккупация кезінде Тигрэй Эритрея құрамына енді, ал 1941 жылдан кейін қайта қалпына келтірілген Эфиопиямен бірікті. Алайда, Хайле Селассие тарапынан орталық үкіметтің бақылауын орнатуға бағытталған қатал шаралар жергілікті қарсылыққа тез әкелді. Айта кетерлігі, Войон көтерілісі әсіресе теңгерімдік құрылымдармен ерекшеленген Веджрат провинциясында басталды. Көтерілісшілер астана Мекелені басып алғаннан кейін, 1943 жылы британдықтардың ауыр бомбалауы көтерілісті тоқтатты. Бұдан кейін Тигрэйдің шеттету процесі жалғасты, оған 1970 және 1980 жылдардағы ашаршылықтар қатты әсер етті (көбінесе қоныс аудару шараларының нәтижесінде). Хайле Селассие билігі кезінде Эфиопияда (және қазіргі Адди Аркай (woreda), Кобо (woreda) және Санжа (woreda) сияқты аудандарда) тигр халқының санының азаюы, оның Эфиопияның амара емес этностарына қарсы зор қысым мен жүйелі қуғын-сүргінге (әсіресе тигрлерге қарсы жүйелі қуғын-сүргінге) байланысты болуы мүмкін. Мысалы, 1958 жылғы Тигрэй ашаршылығы кезінде Хайле Селассие Тигрэй провинциясына азық-түлік көмегін жіберуден бас тартты, ақшасы болғанына қарамастан, нәтижесінде 100 000-нан астам адам аштықтан қайтыс болды (Тигрэй провинциясында). Кейіннен Мэнгисту Хайле Мариам басқарған әскери диктатура (Дерг) 1983-1985 жылдардағы Эфиопиядағы ашаршылықты үкімет саясаты ретінде (азық-түлікпен қамтамасыз етуді шектеу арқылы) қарсы көтеріліс стратегиясы үшін және көтерілісші емес аймақтардағы "әлеуметтік трансформация" үшін (Тигрэй провинциясының, Велло провинциясының және т.б. халқына қарсы) пайдаланды. Аштықтың әсерін әдейі күшейткен ұйымдасқан үкіметтік саясаттың нәтижесінде Эфиопияда осы ашаршылықтан 1,2 миллионға жуық адам қайтыс болды, ал қазалардың көп бөлігі Тигрэй провинциясынан (және Эфиопияның солтүстігіндегі басқа аймақтардан) болды.

Мәдени мұра

Тигрдің мәдени мұрасы ерекше бай. Тиграйда ЮНЕСКО-ның дүниежүзілік мұрасы тізіміне енген Аксум стелалары паркі, көптеген ортағасырлық тастан қашалған шіркеулер орналасқан, олардың ерекше шоғырланған жері – шығыс Тигр аймағы. Сондай-ақ, ежелгі Аксум дәуірінен (мысалы, Дебре Дамо монастыры сияқты) қалған басқа да шіркеу ғимараттары бар, олар көбінесе әсем суреттермен безендірілген. Археологиялық зерттеулер тас дәуірінен бастап ортағасырға дейінгі мәдени ескерткіштердің жоғары тығыздығын анықтады. Ақсум империясының орталығы болған Тигр аймағы, аймақтың христиандығының ең ерте куәгерлеріне ие. 19 ғасырда де Якобис католицизмді азшылықтың арасында қайта орнатқаннан кейін, бірнеше жаңа шіркеулер салынды.

Тигрэй билеушілері

Тигр аймақтарындағы династиялар тым күшті болғандықтан, «тигр әулеті» ешқашан пайда болған жоқ. Кейде жергілікті билеушілер Тигр аймақтарының басым бөлігін өз билігіне алған. Уақытша, солтүстік провинциялар кем дегенде 14 ғасырдан бастап бір немесе екі билеушіге біріктірілді, негізінен, Хаузен немесе Адва аймағында (яғни Тигрдің өзінде) отырған Тәгре Мәкәннән және солтүстіктегі Мдре Бахри патшалығы (бахер нәғаш), Қызыл теңізге сауда жолдарын бақылаған. Тек сирек кезде оның аумақтары бір адамның қолында біріктірілді; 16 ғасырдың аяғында Дежазмах Кәфлә Вахэд, 17 ғасырдағы Хамассиеннің хакимі Дежазмах Габра Крестос, 18 ғасырда Дежазмах Амда Хайманот, одан әлдеқайда күшті Рас Микаэль Сәхул, және, ақыр соңында, 19 ғасырда Атсе Йоханнес IV және оның отбасы мүшелері. 18-ғасырдағы Эфиопия регенті Микаэль Сәхул ұлы Тигрэйді құрды, ол одан кейін дерлік жеке патшалыққа айналды. Оның орнын Тигрэйді Заман месафеті бойынша тәуелсіз басқарған Эндэртадан шыққан Рас Вольде Селассие және өз кезегінде Шум Агам әулетінен шыққан Дәггият Сабагадис басқарды. Оның орнын Амари тілінде сөйлейтін Семиеннің Убе есімді күйеу баласы басқарды. Тигр провинцияларының билеушілері әрқашан тигр тегінен болған; осы мағынада, Вубе билігі жаңа құбылыс болды және ауызша дәстүрде «сыртқы адамның қысымы» кезеңінде жиі көрінеді. Алайда, тіпті Тигр ханзадаларының билігі жергілікті тұрғындармен жиі танылатын, егер олар өздерінің жергілікті әулеттерінен шықпаса; бұл тұрақты түрде көптеген бәсекелес ханзадаларға халықтық қолдауды ынталандырады (мысалы, Каса Голжа Каса Мерчаға қарсы, кейінірек Йоханнес IV). «Пан-тигр» этносының мықты тұжырымдамасы болған жоқ, жергілікті өзіндік ерекшеліктер көбінесе күштірек болды. Кейбір аймақтар ешқашан немесе сирек қана тигр иелерінің билігіне бағынған, бірақ өздерінің автономды билеушілерімен бірге болған (мысалы, Хамассиен мен Серае, Ваджарат, Зебул және т.б.); бұл мәселе бір жағынан Атсе Йоханнес IV шешті, ол барлық маңызды тигр әулеттерінен шыққандықтан, тигр аймақтарының көпшілігін қолдауды жинауға мүмкіндік алды. Император тағына отырғаннан кейін Тигрэйді оның ағасы Арайя Селассие Демсу басқарды, ол Йоханнестен кейін көп ұзамай қайтыс болды. Араяның мұрагері, императордың ұлы Менгеша Йоханнес Тиграйды белгілі бір дәрежеде ғана өз бақылауында ұстай алды. Атсе Менелик II жағдайды бірнеше губернаторлар арасында бұрынғы шекаралар бойынша Тигрэйді қайта бөлу үшін пайдаланды, олар оның өлімінен кейін бірден бір-біріне қарсы соғысқа жіберілді (мысалы, Ақсумның Гебре Селассие Барья Габар және Агам әулетінің Себат Арегави). Кейіннен Тигрэй Йоханнестің басқа ұрпақтарына феодалды жер ретінде берілді. Осылайша алғашқы «тигр» әулеті құрылды, бірақ ол Шеванның қолдауына байланысты болды. Шиван билігіне тигрлердің наразылығын өз билік мүддесі үшін пайдалану үшін, Хайле Селассие Гугса 1935-1936 жылдардағы соғыста итальяндықтармен одақтасып, автономиялы Тигрэйдің билеушісі болды. Алайда бұл саяси қателік болып шықты. Тигр автономиялық княздікке айналудың орнына, Африка Ориенталь Италияның құрамына Эритреяға қосылды. Тек екінші дүниежүзілік соғыста итальяндық басқыншылардың тағдыры өзгерген кезде ғана олар Тигрэйге өздерінің губернаторы ретінде Негус Сейум Менгашаны қойды. Император жер аударылудан оралғаннан кейін, ол губернатор (ləul ras титулымен) болып бекітілді, бірақ негізінен номиналды. Оның ұлы, ləul ras Mengasha Seyoum, 1960 жылы оған билік басына келді және 1974 жылғы революцияда биліктен шығарылды. Бұдан кейін ол генерал Иясу Менгашамен бірге батыс жазықта қарулы Эфиопия демократиялық одағын құруға қатысты. Бұл «Тигр әулеті» христиандық символикаға қатты сүйенді және олардың заңдылығын Келісім сандығы бар Аксум Тсейон шіркеуінің үйі болған Аксумды басқарудан алды. «Христиандық сипаты басым болған Тигрэй тек эфиопиялық ұлттың тұрақты құрамдас бөлігі ғана емес, сонымен қатар эфиопиялық мемлекеттің арқауы болды». Сондай-ақ, Тигрдегі атақтар мен дәрежелердің тарихы қызықты ерекшеліктерді көрсетеді және күрделі жергілікті басқару жүйелерін көрсетеді. Тигрэйде көптеген көне мемлекеттік және мәдени атақтар, лауазымдар мен лауазымдардың атаулары бар. Олардың мағынасы көбінесе солтүстікке қарай (Амхара) орналасқан аумақтарда осы немесе ұқсас атақтар алған мағынадан ерекшеленетін. Кейбіреулері ежелгі әкімшілік жүйенің қалдықтары (бұл ескі атаулардың көбі бүгін жоғалып кетті, мысалы, Эндертаның хасгва және аккабе сенсені), бұлар жергілікті мәдени және әлеуметтік-саяси құрылымдардың көрінісі (мысалы, абба газ; ханта және т.б.).