Батыс Вирджинияның Азамат Соғысы кезеңіндегі пайда болуы

Кіріспе

Батыс Вирджинияның шығу тегі; АҚШ Азамат соғысы кезінде

АҚШ-тың Батыс Вирджиния штаты батыс Вирджиниядан құрылды және Америка Азамат соғысының тікелей нәтижесі ретінде Одаққа қосылды (Батыс Вирджиния тарихына қараңыз), ол Конфедерациядан тәуелсіздігін жариялаған жалғыз заманауи штат болды. 1861 жылдың жазында генерал Джордж Макклеллан басқаратын, құрамында жаңадан құрылған Батыс Вирджиния полктері бар Одақ әскерлері Барбур округіндегі Филиппи шайқасында генерал Роберт Ли басқаратын Конфедерация әскерлерін жеңіске ұшыратты. Бұл Вирджинияның солтүстік-батыс округтеріндегі Одақшылдарға Уилинг конвенциясының нәтижесінде өздерінің жұмыс істейтін үкіметін құруға мүмкіндік берді. Батыс Вирджиния штат ретінде қабылданар алдында, Уилингтегі үкімет бүкіл Вирджинияға билік ету құқығын ресми түрде жариялады, бірақ ол құрылған сәттен бастап жеке штат құруға бекінді. Ли кеткеннен кейін батыс Вирджиния Конфедерация шабуылдарының нысаны болды. Конфедерация және Ричмондтағы штат үкіметтері 1863 жылы жаңа штат құрылғандығын мойындаудан бас тартты, сондықтан соғыс кезінде Конфедерация Батыс Вирджиниядағы әскери шабуылдарын басып алу емес, Уилингтегі заңсыз үкімет басқаратын жау басып алған аймақты азат ету әрекеті деп қарады. Алайда, оның әскери жағдайы нашарлағандықтан және ресурстардың жетіспеушілігіне байланысты, Конфедерацияның "батыс Вирджиния" деп санаған әскери әрекеттері Конфедерация армиясын азық-түлікпен қамтамасыз етуге және солтүстік-шығысты Орта Батыспен байланыстыратын маңызды Балтимор және Огайо темір жолына шабуыл жасауға көбірек бағытталды. Партизандық соғыс жаңа штатты, әсіресе Аллегей тауларындағы округтерді қамтыды, онда Одақшылдарға қарағанда Конфедерацияға көбірек адал болды. Осыған қарамастан, Конфедерация Батыс Вирджиниядағы Одақшылдардың бақылауын күрт бұзуға ешқашан қол жеткізе алмады.

The U. S. state of West Virginia was formed out of western Virginia and added to the Union as a direct result of the American Civil War (see History of West Virginia), in which it became the only modern state to have declared its independence from the Confederacy. In the summer of 1861, Union troops, which included a number of newly formed Western Virginia regiments, under General George McClellan drove off Confederate troops under General Robert E. Lee at the Battle of Philippi in Barbour County. This essentially freed Unionists in the northwestern counties of Virginia to form a functioning government of their own as a result of the Wheeling Convention. Before the admission of West Virginia as a state, the government in Wheeling formally claimed jurisdiction over all of Virginia, although from its creation it was firmly committed to the formation of a separate state. After Lee's departure, western Virginia continued to be a target of Confederate raids. Both the Confederate and state governments in Richmond refused to recognize the creation of the new state in 1863, and thus for the duration of the war the Confederacy regarded its own military offensives within West Virginia not as invasion but rather as an effort to liberate what it considered to be enemy occupied territory administered by an illegitimate government in Wheeling. Nevertheless, due to its increasingly precarious military position and desperate shortage of resources, Confederate military actions in what it continued to regard as "western Virginia" focused less on reconquest as opposed to both on supplying the Confederate Army with provisions as well as attacking the vital Baltimore and Ohio Railroad that linked the northeast with the Midwest, as exemplified in the Jones Imboden Raid. Guerrilla warfare also gripped the new state, especially in the Allegheny Mountain counties to the east, where loyalties were much more divided than in the solidly Unionist northwest part of the state. Despite this, the Confederacy was never able to seriously threaten the Unionists' overall control of West Virginia.

Саяси оқиғалар

1861 жылдың 17 сәуірінде Вирджиния штатының Ричмондтағы конвенті бөлінуді жариялады. Батыс Вирджинияға айналған 50 округтің 49 делегаты болды. 17 сәуірде олар 32 дауыспен жарлыққа қарсы, 13 дауыспен қолдады, 4 делегат қатыспады немесе дауыс беруден бас тартты. Конвент 1 мамырда жұмысын тоқтатты, маусым айында қайта жиналатын болды. 49 делегаттың көпшілігі маусым айында Ричмондқа оралды және көпшілігі сецессия туралы жарлыққа қол қойды. 49 делегаттың 29-ы жарлыққа қол қойды. 15 мамырда Батыс Вирджиниядағы одақтастар Уиллинг конвентінің бірінші сессиясын шақырды. 436 делегаттың көпшілігі бейресми түрде таңдалды немесе өздігінен тағайындалды, олардың 1/3-і солтүстік панхенделдің 4 округінен келді. Конвент сецессияны айыптады және делегаттарды ресми түрде таңдауға шақырды. Делегаттарды округтік сайлаулар өткізілмеді, өйткені көптеген округ шенеуніктері әлі де Ричмонд үкіметін қолдады. Вирджинияның сецессия туралы жарлығы бойынша халықтың дауыс беруі 1861 жылдың 23 мамырында өтті. Батыс Вирджинияға айналған округтерде дауыс беру нәтижелері келіспеді немесе жалпы саны емес, көпшілік берген сандар көрсетілді. Тарихшы Ричард О. Карри жиынтық дауыс беруде 34 677 адам жарлыққа қарсы, 19 121 адам қолдаған, ал округтердің жартысына жуығы сецессияны қолдады деп есептеді. Екінші Уиллинг конвенті 11 маусымда өтті. 20 маусымда конвент штат үкіметінің Ричмондтағы лауазым иелері сецессияға қосылғандықтан өз қызметтерін жоғалтқанын, конвент оларды бос деп жариялағанын мәлімдеді. Содан кейін конвент осы мемлекеттік лауазымдарға жаңа адамдарды тағайындады, Вирджинияның қалпына келтірілген үкіметін құрды. "Қалпына келтірілген" үкіметті әдетте солтүстік панхенделдің округтері және B&O теміржолының бойындағы округтер қолдады. Уиллинг конвентіндегі кейбір делегаттар бірден жеке штат құруды ұсынды. Алайда, басқа делегаттар жаңа штат құру үшін Конституцияның IV бабына сәйкес Вирджинияның келісімі қажет екенін көрсетті. Осылайша, Вирджинияның қалпына келтірілген үкіметін құру қажет болды, ол 1861 жылдың 20 тамызында келісім берді. 1861 жылдың қазанында өткен референдумда штаттық құрылым бекітілді, конституциялық конвент шақырылды және оның жұмысы 1862 жылдың сәуірінде референдумда мақұлданды. Конгресс сол жылдың желтоқсан айында жаңа штатта құлдықты біртіндеп жою шартымен штаттық мәртебені бекітті. Бұл шарт жаңа конституциялық конвент пен референдумды қажет етті, ол мақұлданды. 1863 жылдың 20 маусымында жаңа құрылған Батыс Вирджиния штаты Одаққа қабылданды, оның құрамына барлық батыс округтер және төменгі (солтүстік) Шенандоа "панхенделі" кірді. Соғыстан бұрын барлық солтүстік штаттарда тегін мемлекеттік мектептер болды, бірақ шекаралық штаттарда болған жоқ. Батыс Вирджиния 1863 жылы өз жүйесін құрды. Бұл қарсылыққа қарамастан, қара балаларға, олардың көпшілігі бұрынғы құлдар болғандықтан, шамамен тең білім беруді қамтамасыз етті. Одақ әскерлері Александрия және Норфолк сияқты Шығыс Вирджинияның кейбір бөліктерін басып алған кезде, бұл аймақтар номиналды түрде қалпына келтірілген үкіметтің бақылауына өтті. Олар Батыс Вирджинияның құрамына кірген жоқ. Батыс Вирджиния штат болғаннан кейін, қалпына келтірілген үкімет Александрияға көшті. Ричмондтағы Конфедерация штатының үкіметі Комонвеллдің соғысқа дейінгі шекараларына өз талаптарын сақтап, 1851 жылғы конституцияға сәйкес Конфедерацияның қолында болған Комонвеллдің аймақтарын басқарды. Батыс Вирджиния штаты құрылған кезде, бұл жаңадан қабылданған штат талап еткен шамамен 13 округте маңызды бақылау деңгейін қамтыды. Көптеген жергілікті жерлер (әсіресе штаттың оңтүстік-шығыс бөлігінде) Уиллинг және Ричмонд штаттық заң шығарушы органдарына өкілдер жіберді. Конфедерация талап еткен, бірақ бақылауға алмаған барлық аймақтардағыдай, Конфедерациялық штаттар конгресі Вирджинияның соғысқа дейінгі шекараларын қамтитын округтерден өкілдерді тарағанша отырғызды. Конфедерация дәстүрлі сайлау өткізе алмаған округтерде Конфедерация Конгресі армия мен босқындар лагерлерінен алынған Конгресс нәтижелерін тұрғындардың көпшілігінің өкілі ретінде қабылдады. Конфедерация Конгресінің сайлауы партиялық емес болған кезде, әсіресе Одақ оккупациясы астындағы Вирджиния округтерінде президент Джефферсон Дэвис әкімшілігі сайлау процесін басқаруға қарсы кандидаттарды сайлауға қарсы тұру үшін, әкімшілік өкілдерінің сайлануын қамтамасыз ету үшін манипуляциялады. Батыс Вирджинияға қатысты Конфедерацияның бақылау деңгейі соғыс барысында төмендегенімен, Ричмондтағы биліктер соғыстың соңына дейін Батыс Вирджинияның оңтүстік-шығыс шекаралық аймақтарына кемінде шартты бақылауды сақтай алды.

On April 17, 1861, the Virginia state convention in Richmond declared secession. There were 49 delegates representing the 50 counties that became West Virginia. On April 17 they voted 32 against the ordinance, 13 in favor, and 4 absent or abstained. The convention adjourned on May 1, to be reconvened in June. Most of the 49 delegates returned to Richmond in June and a majority signed the ordinance of secession. Of the 49 delegates 29 signed the ordinance. On May 15, western Virginia Unionists convened the first session of the Wheeling Convention. Most of the 436 delegates were informally selected or self appointed, over 1/3 were from the 4 counties of the northern panhandle. The convention denounced secession and called for a more formal selection of delegates. No official county elections for delegates were held though as most county officials were still supportive of the Richmond government. The public vote on Virginia's secession ordinance was held on May 23, 1861. In the counties that became West Virginia vote returns were conflicting or numbers given by majorities rather than total returns. Historian Richard O. Curry estimated that the combined vote ran approximately 34,677 against the ordinance and 19,121 in favor, with nearly half the counties voting for secession. The Second Wheeling Convention met on 11 June. On 20 June the convention declared that by acceding to secession the officials of the state government in Richmond had forfeited their offices, which the convention declared vacant. The convention then selected replacements for these state offices, creating the Restored Government of Virginia. The "Restored" government was generally supported by the counties of the northern panhandle and those counties along the B&O railroad line. At the Wheeling Convention, some delegates proposed the immediate establishment of a separate state. However, other delegates pointed out that the creation of a new state would require the consent of Virginia, under Article IV of the Constitution. Thus it was necessary to establish the Restored Government of Virginia to give that consent, which was granted 20 August 1861. A referendum in October 1861 approved statehood; a constitutional convention met, and its work was approved by referendum in April 1862. Congress approved statehood that December, with the condition that slavery must gradually be abolished in the new state. This condition required a new constitutional convention and referendum, which was approved. On 20 June 1863, the newly proclaimed state of West Virginia was admitted to the Union, including all the western counties and the lower (northern) Shenandoah "panhandle". All the northern states had free public school systems before the war, but not the border states. West Virginia set up its system in 1863. Over bitter opposition it established an almost equal education for black children, most of whom were ex slaves. When Union troops occupied parts of eastern Virginia such as Alexandria and Norfolk, these areas came under the nominal control of the Restored Government. They were not included in West Virginia. With West Virginia statehood, the Restored government moved to Alexandria. The pro Confederate state government in Richmond maintained its claim to the Commonwealth's antebellum borders and, under the auspices of the state's 1851 constitution, administered the regions of the Commonwealth still held under Confederate arms; at the time of West Virginia's statehood, this included meaningful levels of control in about 13 counties claimed by the newly admitted state. Many localities (especially in the southeastern part of the state) sent representatives to both the Wheeling and Richmond state legislatures. As was the case with all regions the Confederacy claimed but did not control, the Confederate States Congress seated Representatives from districts encompassing the whole of Virginia's antebellum borders until its dissolution. In House districts where the Confederates could not hold conventional elections, the Confederate Congress accepted the fragmentary Congressional results from army and refugee camps as representative of the majority of residents. While Confederate Congressional elections were nonpartisan, especially in Virginia districts under Union occupation the administration of President Jefferson Davis manipulated the electoral process to ensure the election of pro administration representatives, in large part to counteract the increasing tendency of House districts still under Confederate control to elect anti administration candidates. While the level of effective Confederate control over West Virginia diminished as the war progressed, authorities in Richmond were able to maintain at least a tenuous control over West Virginia's southeastern border regions until the end of the war.

Құлдық

Азамат соғысы кезінде Вирджиния штатының Уилинг қаласындағы одақтас үкімет Конгреске штат құру туралы заң жобасын ұсынды, мақсаты Батыс Вирджинияның 48 округінен жаңа штат құру болатын. Жаңа штат ақырында 50 округты қамтитын еді. Жаңа штаттағы құлдық мәселесі заң жобасын бекітуді кешіктірді. Сенатта Чарльз Самнер жаңа құл мемлекетін қабылдауға қарсылық білдірді, ал Бенджамин Уэйд жаңа штат конституциясына біртіндеп азат ету туралы бап енгізілгенше штат болуын қорғады. Вирджинияның одақтас үкіметінен екі сенатор қатысты: Джон С. Карлиль және Уайтман Т. Уилли. Сенатор Карлиль Конгрестің Батыс Вирджинияға азат етуді таңуға құқығы жоқ екенін айтты, ал Уилли штат конституциясына біртіндеп жою туралы келісімшартты түзетуді ұсынды. Самнер заң жобасына өз түзетуін қосуға тырысты, бірақ ол жеңіліске ұшырады, және штат құру туралы заң жобасы Конгрестің екі палатасында да Уилли түзетуі деп аталған қосымшамен қабылданды. Президент Линкольн 1862 жылдың 31 желтоқсанында заң жобасына қол қойды. Батыс Вирджиниядағы сайлаушылар 1863 жылдың 26 наурызында Уилли түзетуін мақұлдады. Президент Линкольн 1863 жылдың 1 қаңтарында Азат ету туралы жарлық шығарды, ол Одаққа адал төрт құл мемлекеті және Конфедерация мемлекеттеріндегі Одақ әскерлері басып алған кейбір аумақтарды азат етуден босатып жіберді. 1863 жылдың соңында Батыс Вирджинияға Беркли және Джефферсон деген тағы екі округ қосылды. Берклидегі құлдар да босатылған, бірақ Джефферсон округіндегі құлдар босатылмады. 1860 жылғы халық санауы бойынша, 49 босатылған округте 21 жастан асқан 6000-қа жуық құл болды, олар азат етілмес еді, бұл құлдардың жалпы санының шамамен 40% құрады. Уилли түзетуінің шарттары тек балаларды туған кезде немесе ересек болғанда ғана азат етуді көздейтін және құлдарды әкелуге тыйым салды. Батыс Вирджиния 1863 жылдың 20 маусымында 35-ші штат болып, Одаққа қабылданған соңғы құл мемлекеті атанды. Он сегіз айдан кейін Батыс Вирджиния заң шығарушы органы құлдықты толығымен жойды және 1865 жылдың 3 ақпанында 13-ші түзетуді ратификациялады.

During the Civil War, a Unionist government in Wheeling, Virginia, presented a statehood bill to Congress in order to create a new state from 48 counties in western Virginia. The new state would eventually incorporate 50 counties. The issue of slavery in the new state delayed approval of the bill. In the Senate Charles Sumner objected to the admission of a new slave state, while Benjamin Wade defended statehood as long as a gradual emancipation clause would be included in the new state constitution. Two senators represented the Unionist Virginia government, John S. Carlile and Waitman T. Willey. Senator Carlile objected that Congress had no right to impose emancipation on West Virginia, while Willey proposed a compromise amendment to the state constitution for gradual abolition. Sumner attempted to add his own amendment to the bill, which was defeated, and the statehood bill passed both houses of Congress with the addition of what became known as the Willey Amendment. President Lincoln signed the bill on December 31, 1862. Voters in western Virginia approved the Willey Amendment on March 26, 1863. President Lincoln had issued the Emancipation Proclamation on January 1, 1863, which exempted from emancipation the border states (four slave states loyal to the Union) as well as some territories occupied by Union forces within Confederate states. Two additional counties were added to West Virginia in late 1863, Berkeley and Jefferson. The slaves in Berkeley were also under exemption but not those in Jefferson County. As of the census of 1860, the 49 exempted counties held some 6000 slaves over 21 years of age who would not have been emancipated, about 40% of the total slave population. The terms of the Willey Amendment only freed children, at birth or as they came of age, and prohibited the importation of slaves. West Virginia became the 35th state on June 20, 1863, and the last slave state admitted to the Union. Eighteen months later, the West Virginia legislature completely abolished slavery, and also ratified the 13th Amendment on February 3, 1865.

Әскери оқиғалар

1861 жылдың сәуірінде Вирджиния әскерлері, Томас Дж. "Стоунволл" Джексон басшылығымен, Харперс-Ферриді және Батыс Вирджинияға қарайтын Балтимор және Огайо темір жолының бір бөлігін басып алды. 23 мамырда олар көптеген B&O локомотивтері мен вагондарын тартып алды. 1861 жылдың мамыр және маусым айларында Конфедерация күштері Ричмонд үкіметі мен Конфедерацияның билігін орнату мақсатымен Батыс Вирджинияға ілгеріледі. Жағдай нашар болғандықтан, олар Филиппиден әрі жылжуға мүмкіндік таппады. Шілде айында Макклеллан басқаратын Одақ әскерлері оларды кері шегіндірді. Оңтүстікке қарай, Гринбриер округі Конфедерацияға көзқарасы жағынан жақын болғандықтан, Конфедерация әскерлері батыстан Николас округіне енуге мүмкіндік алды. 1861 жылдың қыркүйегінде Одақ әскерлері Конфедерация әскерлерін Николас округінен ығыстырып, Чит-Маунтиндегі қарсы шабуылдарын жеңді. Осыдан кейін, Оңтүстік және Шығыс округтерден басқа, Allegheny аймағының барлығы Одақтың қатаң бақылауында болды. Гринбриер округі 1862 жылдың мамыр айында басып алынды. Конфедерация жақтастары кейбір аймақтарды өртеп, тонады, және соғыс аяқталғанға дейін олардың тоқтатылуы толыққанды болған жоқ. Кейінірек, Батыстың Солтүстік-Шығыс бөлігіне қарсы екі шағын Конфедерациялық экспедициясы жасалды: Джексонның Ромни экспедициясы 1862 жылдың қаңтарында және Джонс Имбоденнің рейді 1863 жылдың мамыр-маусым айларында. Аймақтағы Одақтың стратегиясы маңызды B&O темір жолын қорғау және Шенноа аңғарына, сондай-ақ Оңтүстік-Батыс Вирджинияға шабуыл жасау болды. Алайда, таулы жерлердегі жолдардың нашарлығына байланысты бұл мақсатқа қол жеткізу мүмкін болмады. B&O темір жолы Шенандоаның төменгі (солтүстік) бөлігінен, Allegheny тауларының шығысынан өтті. Осы себепті, бұл аймақ соғыстың басым бөлігінде Одақ әскерлерінің бақылауында болды және жиі шайқастардың ошағы болды. Харперс-Ферри АҚШ армиясының ірі арсеналы болды және соғыстың басында, сондай-ақ 1862 жылғы Мэриленд науқаны кезінде Конфедерация әскерлерімен басылып алынды. Мэриленд науқаны кезінде ол Солтүстік Вирджиния армиясы үшін басып кіру және шегіну жолы болды, ал науқан Шепердстаундағы шайқаспен аяқталды. Батыс Вирджиниядан келген көптеген сарбаздар соғыстың екі тарапында да қызмет етті. Конфедерация әскерлері "Вирджиния" полктеріне кірді, ал Одақ әскерлері де "Вирджиния" полктерінде болды, бірақ штат құрылғаннан кейін бірнеше Одақтық "Вирджиния" полктері "Батыс Вирджиния" полктері болып қайта аталды. Олардың ішінде Антиетам және Геттисбург шайқастарындағы ерлігімен танымал 7-ші Батыс Вирджиния жаяу әскері және Геттисбургте де шайқасқан 3-ші Батыс Вирджиния кавалериясы бар еді. Конфедерация тарапынан, бұрынғы АҚШ өкілі Альберт Г. Дженкинс Батыс Вирджинияда кавалерия бригадасын құрып, 1864 жылдың мамырында қаза болғанға дейін оған басшылық етті. Басқа Батыс Вирджиниялықтар Бриг. Генерал Джон Имбоденнің және Бриг. Генерал Джеймс А. Уокердің басшылығымен Stonewall бригадасында қызмет етті.

In April 1861, Virginia troops under Thomas J. "Stonewall" Jackson occupied Harpers Ferry and part of the Baltimore and Ohio Railroad leading into western Virginia. They seized many B&O locomotives and railcars on May 23. In May and June 1861, Confederate forces advanced into western Virginia to impose control by the Richmond government and the Confederacy. They got no further than Philippi, due to bad roads. Then Union troops under McClellan drove them back in July. There was additional campaigning further south, where Greenbrier County was pro Confederate, enabling Confederate troops to enter Nicholas County to the west. In September 1861, Union troops drove the Confederates out of Nicholas County and defeated their counterattack at Cheat Mountain. Thereafter all of the trans Allegheny region was under firm Union control except for the southern and eastern counties. Greenbrier County was occupied in May 1862. Pro Confederate guerrillas burned and plundered in some sections, and were not entirely suppressed until after the war was ended. There were two minor Confederate expeditions against the northeastern corner of the west later on: Jackson's Romney Expedition in January 1862; and the Jones Imboden Raid in May–June 1863. Union strategy for the region was to protect the vital B&O Railroad and also attack eastward into the Shenandoah Valley and southwestern Virginia. This latter goal proved impossible, due to the poor roads across mountainous terrain. The B&O passed across the lower (northern) end of the Shenandoah, east of the Alleghenies. This area was therefore occupied by Union troops for nearly all of the war, and was a scene of frequent combat. Harpers Ferry was the site of a major U. S. Army arsenal, and was taken by Confederates in the opening days of the war, and again during the Maryland Campaign of 1862. During the Maryland Campaign it was a route of invasion and retreat for the Army of Northern Virginia; the campaign concluded there with the Battle of Shepherdstown. Many soldiers from West Virginia served on both sides in the war. Those in Confederate service were in "Virginia" regiments. Those in Union service were also in "Virginia" regiments until statehood, when several Unionist "Virginia" regiments were redesignated "West Virginia" regiments. Among these were the 7th West Virginia Infantry, famed for actions at Antietam and Gettysburg, and the 3rd West Virginia Cavalry, which also fought at Gettysburg. On the Confederate side, Albert G. Jenkins, a former U. S. Representative, recruited a brigade of cavalry in western Virginia, which he led until his death in May 1864. Other western Virginians served under Brig. Gen. John Imboden and in the Stonewall Brigade under Brig. Gen. James A. Walker.

Партизандық соғыс

1861 жылдың 28 мамырында Паркерсбургте (Вирджиния штаты) азаматтық соғыстың саботажға қарсы алғашқы сот процестерінің бірі өтті. Бір топ адам B&O теміржол көпірінің астында карта ойнап отырған күйде табылғаннан кейін федералдық билік өкілдерімен тұтқындалды. Сот отырысын судья Уильям Лоутер Джексон (кейін генерал В. Л. Джексон, К. С. А.) жүргізді. Адамдар ақталды, себебі қандай да бір қылмыс жасалмаған еді, бірақ Паркерсбургтегі халық сот шешіміне қатысты бөлінді, ал судья Джексон полковник Портерфилдке қосылу үшін кетіп қалды. Конфедерация күштерінің Филиппи шайқасында және Чит-Маунтин шайқасында жеңіліске ұшырағаннан кейін, олар батыс Вирджинияның кейбір бөліктерін сирек басып алатын. Ричмондты қолдаушылар өз күштерімен қалды. Көптеген партизандық бөлімдер соғысқа дейінгі милициядан құрылды, олар Вирджиния штатының рейнджерлері деп аталды, ал 1962 жылдың маусымынан бастап Вирджиния штатының желілік полктеріне қосылды. Бірақ 1863 жылдың наурызына қарай олардың көпшілігі Конфедерация армиясына қабылданып алынды. Дегенмен, Ричмонд үкіметінің санкциясысыз жұмыс істейтіндер де болды, кейбіреулері Конфедерация атынан соғысты, ал басқалары Одақ пен Конфедерацияға қарсы қарақшылар еді. Соғыстың басында тұтқынға алынған партизандар Огайодағы Чейс лагеріне немесе Джонсон аралына, Делавэрдегі Форт Делавэрге және Уилингтегі Афинеумға жіберілді. Кейбіреулері ант бергеннен кейін босатылды, бірақ көптегендері партизандық қызметіне оралды. Одақ билігі өз партизандық топтарын құруды бастады, олардың ең танымалдары капитан Багс басқаратын «Жылан аулаушылар» еді. Олар 1861-62 жылдарының қысында Уерт және Калхун округтерінде патрульдік табельге тұрып, көптеген Мокасин рейнджерлерін тұтқынға алып, оларды Уилингке тұтқын ретінде жіберді. Көтерілісші партизандармен күрес генерал Джон С. Фремонт пен полковник Джордж Круктың басшылығымен жаңа кезеңге енді, ол соғысқа дейінгі мансабын Тынық мұхитының солтүстік-батысында «үндістермен күрескен» адам ретінде өткізді. Полковник Крук Николас округіне қарасты Саммерсвилл маңында орналасқан 36-Огайо жәй ауыстырылған әскерлерінің басшылығын алды. Ол оларды партизандық тактикамен оқытып, «тұтқын алуға болмайды» деген қағиданы қабылдады. 1862 жылдың 1 қаңтарында Крук өз әскерлерін солтүстікке қарай Бракстон округіне, Саттонға экспедицияға алып барды, онда Конфедерация күштерінің орналасқандығы туралы сенді. Бірде-бір адам табылмады, бірақ оның әскерлері партизандардың қатты қарсылығына тап болды және жауабында жүріс бағытындағы үйлер мен қалаларды өртеп жіберді. Бірақ 1862 жылдың тамызына қарай одақтастардың күш-жігері шығыс Вирджинияға әскерлерді қайтарумен қиындыққа тап болды. Осы жағдайда генерал Уильям В. Лоринг, К.С.А., Канава аңғарын қайта басып алды, генерал Альберт Галлатин Дженкинс, К.С.А., өз әскерлерін Батыс Вирджинияның орталық бөлігіне көшіріп, көптеген жабдықтар мен тұтқындарды қолға түсірді. Конфедерация әскеріне қабылдау көбейді, генерал Лоринг Риплиге дейін солтүстікке қарай қабылдау кеңселерін ашты. Көтерілісшілердің шабуылдарына жауап ретінде генерал Роберт Х. Милрой ақшалай өтемақы төлеуді талап ететін бұйрық шығарды және кінәлі немесе кінәсіз Текер округінің азаматтарына айыппұл салып, оларды өлім жазасына кесумен немесе үйлерін өртеп жіберумен қорқытты. Джефферсон Дэвис және Конфедерация билігі Вашингтондағы генерал Генри Уэгер Халлекке ресми шағым түсірді, ол генерал Милройды айыптады. Алайда Милрой өзінің саясатын қорғап, оған жалғастыруға рұқсат берілді. 1863 жылдың басында Батыс Вирджиниядағы Одақтың күш-жігері нашарлады. Юнионисттер Уилинг үкіметінің оларды қорғауына деген сенімін жоғалтып жатты, ал Вирджинияның екі штатқа бөлінуіне жақын арада партизандық қызмет күшейіп, округтік үкіметтерді құруға бөгет жасай бастады. 1864 жылы кейбір орталық округтерде тұрақтылыққа қол жеткізілді, бірақ партизандық қызметке тиімді қарсылық көрсетілмеді. Одақ әскерлері басқа жерлерде қажет болды, ал соғыстың артта қалған бөлігі деп саналатын аймақта тұрып қалды. Бірақ федералдық күштер бүлікшілердің аумағын, әсіресе Огайо өзеніне жақын аумақты елемеуге болмады. 1865 жылдың қаңтарында губернатор Артур И. Бореман Харрисон және Марион округтеріне дейін солтүстікке қарай кең ауқымды партизандық қызметтер туралы шағымданып айтты. Уилинг үкіметі жаңа штаттағы 20-дан 25-ке дейінгі округтерді бақылауға алмай қалды. Партизандық соғыстың соңғы, батыл әрекеті ретінде Харди округының Макнил рейнджерлері генералдар Джордж Крук пен Бенджамин Ф. Келлиді Одақ желісінен тыс жерден ұрлап алып, оларды тұтқын ретінде Ричмондқа жеткізді. Конфедерацияның Аппоматтокстағы капитуляциясы Батыс Вирджиниядағы партизандық соғысқа соңғы нүкте қойды.

On May 28, 1861, one of the first trials of the Civil War for sabotage took place in Parkersburg, Virginia. A group of men were found playing cards under a B&O railroad bridge and arrested by Federal authorities. The trial was conducted by Judge William Lowther Jackson (later, Gen. W. L. Jackson, C. S. A.). The men were acquitted, since no actual crime had taken place, but Parkersburg was split over the verdict, and Judge Jackson left to join Col. Porterfield at Philippi. With the defeat of Confederate forces at the Battle of Philippi and the Battle of Cheat Mountain only occasionally would they occupy parts of western Virginia. Local supporters of Richmond were left to their own devices. Many guerrilla units originated in the pre war militia, and these were designated Virginia State Rangers and starting in June, 1862, these were incorporated into Virginia State Line regiments. By March, 1863, however, many were enlisted in the regular Confederate army. There were others though who operated without sanction of the Richmond government, some fighting on behalf of the Confederacy, while others were nothing more than bandits who preyed on Union and Confederate alike. Early in the war captured guerrillas were sent to Camp Chase or Johnson Island in Ohio, Fort Delaware in Delaware and also the Atheneum in Wheeling. Some were paroled after taking an oath, but many returned to their guerrilla activities. The Union authorities began to organize their own guerrilla bands, the most famous of which was the "Snake Hunters", headed by Capt. Baggs. They patrolled Wirt and Calhoun counties through the winter of 1861–62 and captured scores of Moccasin Rangers, which they sent as prisoners to Wheeling. The fight against the rebel guerrillas took a new turn under Gen. John C. Fremont and Col. George Crook, who had spent his pre war career as an "Indian fighter" in the Pacific Northwest. Col. Crook took command of the 36th Ohio Infantry, centered around Summersville, Nicholas County. He trained them in guerrilla tactics and adopted a "no prisoners" policy. On January 1, 1862, Crook led his men on an expedition north to Sutton, Braxton County, where he believed Confederate forces were located. None were found, but his troops encountered heavy guerrilla resistance and responded by burning houses and towns along the line of march. But by August, 1862, Unionist efforts were severely hampered with the withdrawal of troops to eastern Virginia. In this vacuum Gen. William W. Loring, C. S. A, recaptured the Kanawha valley, Gen. Albert Gallatin Jenkins, C. S. A., moved his forces through central West Virginia, capturing many supplies and prisoners. Confederate recruitment increased, Gen. Loring opening recruitment offices as far north as Ripley. In response to rebel raids, Gen. Robert H. Milroy issued a command demanding reparations to be paid in cash and proceeded to assess fines against Tucker county citizens, guilty or not, and threatened them with the gallows or house burning. Jefferson Davis and Confederate authorities lodged formal complaints with Gen. Henry Wager Halleck in Washington, who censured Gen. Milroy. However, Milroy argued in defense of his policy and was allowed to proceed. By early 1863 Union efforts in West Virginia were going badly. Unionists were losing confidence in the Wheeling government to protect them, and with the approaching dismemberment of Virginia into two states guerrilla activity increased in an effort to prevent organization of county governments. By 1864 some stability had been achieved in some central counties, but guerrilla activity was never effectively countered. Union forces that were needed elsewhere were tied down in what many soldiers considered a backwater of the war. But Federal forces could not afford to ignore any rebel territory, particularly one so close to the Ohio River. As late as January, 1865, Gov. Arthur I. Boreman complained of large scale guerrilla activity as far north as Harrison and Marion counties. The Wheeling government was unable to control more than 20 to 25 counties in the new state. In one last, brazen act of the guerrilla war, McNeill's Rangers of Hardy County kidnapped Generals George Crook and Benjamin F. Kelley from behind Union lines and delivered them as prisoners of war to Richmond. The Confederate surrender at Appomattox finally brought an end to guerrilla war in West Virginia.

Әскери қызмет

1861 жылдың 30 мамырында Цинциннатидегі бригада генерал Джордж Б. Макклеллан президент Линкольнге: «Батыс Вирджинияда көптеген еріктілерді жинауға толық сенімдімін» деп хат жазды. Батыс Вирджинияда екіге жуық ай болған соң, ол бұрынғыдай көңілді болмады. Вирджинияның қалпына келтірілген үкіметінің губернаторы Фрэнсис Харрисон Пирпонтқа хат жазып, өзінің және әскерінің жаңа үкіметке көмектесуге асық екенін, бірақ соңында олар басқа жерде қажет болатынын және «халықтан» әскер жинауды ұсынғанын айтты. «Графтоннан кеткенше, Вирджинияның 10 мың сарбазына қару-жарақ, киім-кешек және т.б. сатып алдым. Менің бағалауым тым жоғары болды деп қорқамын». 1861 жылдың 3 тамызында Уэллсбург «Геральд» газеті былай деп жазды: «Солтүстік-Батыс Вирджиния жеке штат ретінде құрылу үшін қандай жағдайға келді. Жеке штат туралы барлық дүрбін мен әңгімелерден кейін, ол іс жүзінде далада төрт толық емес полк сарбаздарды ұйымдастырды, ал олардың бірі Panhandle-ден келді». Соғыстың басында Конфедерация билігі де ұқсас қиындықтарға тап болды. 1861 жылдың 14 мамырында полковник Джордж А. Портерфилд еріктілерді жинау үшін Графтонға келді және жалдаудың баяу екенін хабарлады. Алайда, полковник Портерфилдтің қиындығы Ричмонд үкіметінің қолдауының болмауы болды, ол жеткілікті қару, шатырлар және басқа да жабдықтарды жібермеді. Ол жабдықтың жетіспеуіне байланысты жүздеген еріктілерді қабылдамады. Генерал Генри А. Уайз да Канава аңғарында әскер жинау туралы шағымданып, бірақ ақырында 2500 жаяу әскер, 700 атты әскер және үш артиллерия батальонын, барлығы 4000 адамды жинады, бұл «Уайз легионы» деп аталды. Уайз легионының бір полкі, 3-ші жаяу әскер (кейіннен 60-шы Вирджиния жаяу әскері ретінде қайта ұйымдастырылды) 1862 жылы Оңтүстік Каролинаға жіберілді, ал 3-ші жаяу әскердің майоры Томас Брауннан генерал Роберт Э. Ли өзінің әйгілі Traveller атты сатып алды. 1862 жылдың сәуір айында Конфедерация үкіметі әскери шақыруды енгізді, ал бір жылдан кейін АҚШ үкіметі де солай істеді. Конфедерацияның шақыруы Батыс Вирджинияда тиімді болмады, себебі батыс округтерде Вирджиния штатының үкіметі ыдырады және солтүстік округтер Одақ әскерлерімен басылып алынды, бірақ оңтүстік округтерде әскери шақыру болды. Батыс Вирджинияның оңтүстік және шығыс округтерінде Конфедерация әскеріне қабылдау кем дегенде 1865 жылдың басына дейін жалғасты. Уилинг үкіметі бұрынғы шақырулар бойынша квотасын асып кеткенін айтып, Федералды шақырудан босатуды сұрады. 1864 жылы босату берілді, бірақ 1865 жылы әскерлерге жаңа талап қойылды, оны губернатор Бореман орындау үшін күресті. Кейбір округтерде бұрынғы Конфедерация сарбаздары кенеттен АҚШ армиясына тіркелгенін көрді. Соғыстың басында кейбір Одақ әскерлерінің адалдығы күмән тудырды. Батыс Вирджинияның солтүстік бөлігін жылдам басып алу Оңтүстік жақтастарының бірқатарын Одақ шебінің артына қақты. Чарльстондағы Архивтер мен тарих департаментіндегі генерал Сэмюэлс пен губернатор Пирпойнтқа жолданған хаттардың сериясы, көбінесе 1862 жылғы, Одақ офицерлерінің алаңдаушылығын көрсетеді. 1862 жылдың 27 наурызында 10-шы ротаның полковнигі Харрис губернатор Пирпойнтқа: «Гилмер округінің компаниясында офицерлерді сайлау фарс болды. Сайланғандар көтерілісшілер мен бұтақшылар болды. Бұл адамдардың сайлануы, әрине, милицияны қайта ұйымдастыруға арналған пароди ретінде қарастырылды». Ричмондтағы үкімет болашақта Батыс Вирджиния болар аймандар үшін жеке әскери тіркемелерді сақтамағандықтан, Батыс Вирджинияда Конфедерация қызметінің ресми саны ешқашан есептелген жоқ. Алғашқы бағалаулар өте төмен болды, 1901 жылы тарихшылар Фаст пен Максвелл бұл санды шамамен 7000 деп белгіледі. Төмен бағалауларға ерекшелік «Неге Оңтүстік мықты?» кітабында кездеседі, оның авторлары Конфедерация саны Одақ санын асып түсетініне сенді. Кейінгі тарихтарда бұл сандар көтерілді, Отис К. Райс бұл санды 10 000 – 12 000 деп белгіледі. Ричард О. Карри 1964 жылы бұл санды 15 000 деп белгіледі. Конфедерация әскерлерінің алғашқы егжей-тегжейлі зерттеуі олардың санын 18 000 деп есептейді, бұл 1864 жылы Конфедерация Батыс Вирджиния департаменті мәлімдеген 18 642 адамға жақын. 1989 жылы Джеймс Картер Лингердің зерттеуінде олардың саны 22 000-ға жуық деп есептелді. Батыс Вирджиниядан келген Одақ сарбаздарының ресми саны 31 884, бұл туралы АҚШ-тың Провост-маршал генералы мәлімдеді. Бұл сандарға, алайда, қайта әскери қызметке шақырылғандар мен Батыс Вирджиния полктеріне басқа штаттардан келген сарбаздар да кіреді. 1905 жылы Чарльз Х. Эмблер туған Одақ сарбаздарының санын шамамен 20 000 деп есептеді. Ричард Каррент туған Одақ санын 29 000 деп есептеді. Оның есептеулерінде, алайда, Батыс Вирджиния полктеріндегі басқа штаттардан келген 2000 сарбазды ғана ескерді. Огайо шамамен 5000 сарбаз, ал Пенсильвания және басқа штаттардан шамамен 2000 сарбаз берді. 1995 жылы Джордж Тайлер Мур азамат соғысын зерттеу орталығы Батыс Вирджиниялықтарды, Одақ және Конфедерацияны қамтитын барлық полктердің сарбаздарын санауды бастады. Олар Батыс Вирджинияның екі үкіметке де шамамен 20 000 – 22 000 сарбаз бергенін анықтады.

On May 30, 1861, Brig. Gen. George B. McClellan in Cincinnati wrote to President Lincoln: "I am confidently assured that very considerable numbers of volunteers can be raised in Western Virginia ". After nearly two months in the field in West Virginia he was less optimistic. He wrote to Gov. Francis Harrison Pierpont of the Restored Government of Virginia in Wheeling that he and his army were anxious to assist the new government, but that eventually they would be needed elsewhere, and that he urged that troops be raised "among the population". "Before I left Grafton I made requisitions for arms clothing etc for 10,000 Virginia troops – I fear that my estimate was much too large." On August 3, 1861, the Wellsburg "Herald" editorialized "A pretty condition Northwestern Virginia is in to establish herself as a separate state after all the drumming and all the gas about a separate state she has actually organized in the field four not entire regiments of soldiers and one of these hails almost entirely from the Panhandle." Similar difficulties were experienced by Confederate authorities at the beginning of the war. On May 14, 1861, Col. George A. Porterfield arrived in Grafton to secure volunteers, and reported slow enlistment. Col. Porterfield's difficulty ultimately, however, was lack of support by the Richmond government, which did not send enough guns, tents and other supplies. He eventually turned away hundreds of volunteers due to lack of equipment. Gen. Henry A. Wise also complained of recruitment in the Kanawha valley, though he eventually assembled 2,500 infantry, 700 cavalry, three battalions of artillery for a total of 4,000 men which became known as "Wise's Legion". One regiment from the Wise legion, the 3rd Infantry (later reorganized as the 60th Virginia Infantry) was sent to South Carolina in 1862, and it was from Maj. Thomas Broun of the 3rd Infantry that Gen. Robert E. Lee bought his famous horse Traveller. In April 1862 the Confederate government instituted a military draft, and nearly a year later the U. S. government did the same. The Confederate draft was not generally effective in West Virginia due to the breakdown of Virginia state government in the western counties and Union occupation of the northern counties, although conscription did occur in the southern counties. In the southern and eastern counties of West Virginia Confederate recruitment continued at least until the beginning of 1865. The Wheeling government asked for an exemption to the Federal draft, saying that they had exceeded their quota under previous calls. An exemption was granted for 1864, but in 1865 a new demand was made for troops, which Gov. Boreman struggled to fill. In some counties, ex Confederates suddenly found themselves enrolled in the U. S. Army. The loyalty of some Federal troops had been questioned early in the war. The rapid conquest of northern West Virginia had caught a number of Southern sympathizers behind Union lines. A series of letters to Gen. Samuels and Gov. Pierpoint in the Dept. of Archives and History in Charleston, most dated 1862, reveal the concern of Union officers. Col. Harris, 10th Company, March 27, 1862, to Gov. Pierpoint: "The election of officers in the Gilmer County Company was a farce. The men elected were rebels and bushwhackers. The election of these men was intended, no doubt, as a burlesque on the reorganization of the militia." Because the government in Richmond did not keep separate military records for what would become West Virginia, there has never been an official count of Confederate service in West Virginia. Early estimates were very low, in 1901 historians Fast & Maxwell placed the figure at about 7,000. An exception to the low estimates is found in Why The Solid South?, whose authors believed the Confederate numbers exceeded Union numbers. In subsequent histories the estimates rose, Otis K. Rice placed the number at 10,000 12,000. Richard O. Curry in 1964 placed the figure at 15,000. The first detailed study of Confederate soldiery estimates the number at 18,000, which is close to the 18,642 figure stated by the Confederate Dept. of Western Virginia in 1864. In 1989 a study by James Carter Linger estimated the number at nearly 22,000. The official number of Union soldiers from West Virginia is 31,884 as stated by the Provost Marshal General of the United States. These numbers include, however, re enlistment figures as well as out of state soldiers who enlisted in West Virginia regiments. In 1905 Charles H. Ambler estimated the number of native Union soldiers to be about 20,000. Richard Current estimated native Union numbers at 29,000. In his calculations, however, he only allowed for a deduction of 2,000 out of state soldiers in West Virginia regiments. Ohio contributed nearly 5,000, with about 2,000 from Pennsylvania and other states. In 1995 the George Tyler Moore Center for the Study of the Civil War began a soldier by soldier count of all regiments that would include West Virginians, both Union and Confederate. They concluded that West Virginia contributed approximately 20,000 22,000 men each to both the Union and Confederate governments.

Азамат соғысы кезіндегі медбикелік қызмет

Қасиетті Жүсіптің әпкелері, сол қалада Уилинг ауруханасын басқарған, соғыс кезінде медбике болған. Олар ауруханаға әкелінген сарбаздарды және Уилинг қаласының орталығындағы Афинеумдағы тұтқындарды емдеген. 1864 жылы Одақ әскері аурухананы бақылауға алды, ал әпкелер сол жаздан бастап матроналар мен медбикелер ретінде федералдық жалақы ала бастады. Кейін олардың бірнешеуі қызметтерінің еңбегі үшін зейнетақы алды.