Кіріспе
Американдық кино продюсер Эллиотт Кастнер (7 қаңтар 1930 жыл - 30 маусым 2010 жыл) Нью-Йорк қаласында дүниеге келді. Әкесі ерте қайтыс болғандықтан, оны Харлемде анасы тәрбиеледі. Кейін Кастнер Голдманға «Суық» атты жалғасын жазуды тапсырды, бірақ ол ешқашан іске аспады. Содан кейін Винкаст Питер Селлерс пен оның сол кездегі әйелі Бритт Экландтың қатысуымен «Бобо» (1968) және Сэнди Денниспен «Құрметті қараша» (1968) фильмдерін түсірді. Екеуі де Warners компаниясы арқылы шығарылды, бірақ «Сол Мадрид» (1968) MGM арқылы көрсетілді. «Сол Мадридті» режиссер Брайан Г. Хаттон түсірді, ол Кастнер мен Гершвиннің келесі фильмін – «Құбырлы қанатарда» (1968) түсірді. Продюсер Алистер Маклинды Ричард Бертонға арналған түпнұсқа сценарий жазуға көндірді (кейін ол романға айналдырылды). Фильм үлкен сәттілікке ие болды және Кастнерге бірнеше басқа Маклиннің туындыларын бейімдеуге, сондай-ақ Бертонмен бірнеше рет жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Басқа Маклиннің бейімделулері: «Сегіз қоңырау соққанда» (1971), «Қорқыныш – кілт» және «Жазықтың жолы» (1975). Марлон Брандоның «Ертеңгі күнінің түні» (1969) фильмі онша танымал болған жоқ. Бертон «Қараңғыдағы күлкі» (1969) фильмінде ойнауға тиіс еді, бірақ түсірілім кезінде жұмыстан босатылып, оның орнына Никол Уильямсон келді. Кастнер «Ат үстіндегі адам» (1969) фильміне де қатысты. 1960 жылдардың аяғында Кастнер рок-жұлдызы Джим Моррисонның Майкл МакКлюрдің «Сақал» ромасының бейімделуінде Билли Кид рөлін ойнауын қалады. Кастнер сонымен қатар белгілі продюсерлер Алан Ладд және Джей Кантермен серіктестік құрды, олар бірге «Жүргін таяқ», «Кесілген бас», «Там Лин», «Зұлым» (1971), «Түнгі келушілер» (1972) (режиссері Майкл Виннер, Марлон Брандомен), «X Y & Zee» (1972) (Бертонның сол кездегі әйелі Элизабет Тейлормен) және «Қорқыныш – кілт» (1972) (Алистер Маклиннің романынан) фильмдерін жасады. Кастнер сонымен қатар Реймонд Чандлердің үш романын бейімдегенімен де танымал, олар Чандлердің ең танымал кейіпкері Филип Марлоудың өміріне арналған: «Ұзақ қоштасу» (1973), «Қайырлы сау бол, сүйікті» (1975) және «Ұлы ұйқы» (1978). Бірінші фильмде Эллиот Гулд ойнады, режиссері Роберт Альтман болды, қаржыландыру United Artists компаниясынан түсті. Соңғы екеуінде Роберт Митчем Марлоу рөлінде ойнады және оларды Леу Грейдтің ITC компаниясы қаржыландырды; «Ұлы ұйқы» Майкл Виннердің режиссерлігімен Ұлыбританияда түсірілді. ITC келісімінің бір бөлігі ретінде Кастнер «Dogpound Shuffle» фильмін шығарды. Кастнер Альтманның «Ұзақ қоштасу» фильміндегі жұмысына қызығып, Том Макгуэйннің «92 in the Shade» фильмін онымен бірге жасағысы келді, бірақ екі адам келіспей қалды және фильмді Макгуэйн өзі режиссерлік етті. Бұл Макгуэйннің Кастнер өндірген үш жобасының бірі болды, қалғандары – «Ранчло Делюкс» және «Миссури Брейксі». Соңғысында Марлон Брандо мен Джек Николсон ойнады. Кастнер әрбір актерді өтірік айту арқылы, екіншісінің келісім бергенін айту арқылы рөлге келісім беруге көндірді. Әріптесі Джей Кантердің айтуынша, Кастнердің Голливудтағы беделі «Жақсы да, жаман да болды. Ол өзі қалаған нәрсені істеуде аяусыз болды. Оның ізденісінде табандылық танытты». Ол былай деді: «Егер Эллиот қандай да бір материалға сенсе, оны сатып алуға және сценарийді жазу үшін жазушыларды жалдауға өз ақшасын салудан тартынбады. Ол өз жұмысына құмар болды, сонымен қатар, өте жақсы сатушы да еді».
Elliott Kastner (January 7, 1930 – June 30, 2010) in New York City. His father died when he was young, and he was raised by his mother in Harlem. Kastner then got Goldman to write a sequel The Chill, but it was never made. Winkast then made The Bobo (1968), starring Peter Sellers and his then wife Britt Ekland, and Sweet November (1968), with Sandy Dennis. Both were released through Warners, but Sol Madrid (1968) was released through MGM. Sol Madrid was directed by Brian G. Hutton who helmed Kastner and Gershwin's next film, Where Eagles Dare (1968). The producer had managed to persuade Alistair MacLean to write an original screenplay as a vehicle for Richard Burton (it was later turned into a novel). The movie was a big hit and led to Kastner adapting several other MacLean stories and working with Burton a number of other times. Other MacLean adaptations included When Eight Bells Toll (1971), Fear is the Key and Breakheart Pass (1975). Less popular was The Night of the Following Day (1969) with Marlon Brando. Burton was meant to star in Laughter in the Dark (1969) but was fired during filming and replaced by Nicol Williamson. Kastner had involvement in Man on Horseback (1969). In the late 1960s Kastner wanted rock star Jim Morrison to play Billy the Kid in a movie adaption of Michael McClure's The Beard. Kastner also partnered up with noted producers Alan Ladd, Jr. and Jay Kanter and together they produced the films The Walking Stick, The Severed Head, Tam Lin, Villain (1971), The Nightcomers (1972) (directed by Michael Winner, with Marlon Brando), X Y & Zee (1972) (with Burton's then wife Elizbaeth Taylor) and Fear Is the Key (1972) (from a novel by Alistair MacLean). Kastner is also famous for his film adaptations of three Raymond Chandler's novels based on the exploits of one of Chandler's most famous creations, Philip Marlowe: The Long Goodbye (1973), Farewell, My Lovely (1975) and The Big Sleep (1978). The first starred Elliot Gould and was directed by Robert Altman, with finance from United Artists. The latter two both starred Robert Mitchum as Marlowe and were financed by Lew Grade's ITC; The Big Sleep was shot un Britain under the direction of Michael Winner. As part of the ITC deal, Kastner produced Dogpound Shuffle. Kastner admired Altman's work on The Long Goodbye and wanted to collaborate with him in a production of 92 in the Shade by Tom McGuane, however the two men had a disagreement and the film was directed by McGuane himself. It was one of three McGuane projects produced by Kastner, the others being Ranchlo Deluxe and The Missouri Breaks. The latter starred Marlon Brando and Jack Nicholson. Kastner famously got each star to commit by lying and telling them the other one had already signed. Colleague Jay Kanter said Kastner's reputation in Hollywood was "Some good, some bad. He was relentless in pursuing what he wanted. I mean dogged in his pursuit." He added "If Elliott believed in some material, he'd never hesitate to put his own money into buying it and hiring writers to develop a screenplay. He was passionate about what he did, and he was a terrific salesman as well."
Кейінгі жылдар
Кастнер Ирвин Шоудың романынан Франк Перри режиссерлігімен «Түнгі жұмыс» фильмін түсіруді жоспарлаған, бірақ фильм түсірілмеді. Ол «Абсолютион» фильмін жасады. Кастнер MGM-ге сатқан «Оксфорд Блюз» фильмін тәуелсіз қаржыландырды. Сол кездегі MGM басшысы Питер Барт Кастнерді «өзгеріске ұшырайтын кинорежиссер, иілген, бүктеліп, қартая берген кішкентай адам» деп сипаттады, ол «индустрияда өзінің фильмдерінен гөрі қызықты келісімдер жасауымен танымал болды. Жылдар бойы ол бірнеше танымал фильмдер шығарғанмен, көрермен таба алмаған сирек фильмдерді қаржыландыруда да шебер екенін көрсетті». Барт фильмнің 1,8 миллион долларға түсірілгенін, бірақ Кастнер оны MGM-ге 6 миллион долларға, оның ішінде 1 миллион доллар сыйақымен сатты деп мәлімдеді. 1980 жылдардың ортасында Кастнер өгей ұлы Кассиан Элвеспен жиі жұмыс істеді. 1970 жылдары ол Арнон Милчанға насаят берді. Кастнер Уильям Голдманның романы бойынша, Бёрт Рейнольдстың басты рөлде ойнаған «Жылу» фильмін түсірді. Роберт Алтман режиссерлік жасауға тиіс еді, бірақ ол Кастнермен келіспей, жобадан шықты. Кастнер оның орнына Дик Ричардсты қойды, ол бұрын Кастнер үшін «Farewell My Lovely» фильмін түсірген еді, бірақ Ричардс Рейнольдспен келіспей, түсірілім кезінде жобадан кетіп қалды. 1987 жылы Кастнер мен Андре Блей «Cinema Group Home video» компаниясының 70% үлесін сатып алды. 1980 жылдардың соңында ол Марлон Брандомен бірге «Ерихо» фильмін түсіруді жоспарлаған, бірақ оның орнына Алан Паркермен «Ангел жүрек» фильмін жасады. Паркер Кастнерді «киноиндустриясындағы ашулы, мазасыз адам, Техниколордан да көп фильмдерге қатысып, елу студия басшысынан және одан да көп сот процестерінен аман қалған» деп атады. Ол Пайнвуд студиясының ресторанында ерлер бөлмесіне бара жатқанда үстелдерде отырып келісімдер жасағанын жиі көрдім. Ол әдетте сіздің салфеткаңызға мұрын шығу үшін, кино туралы өткір циник сөздерді айтып, кететіндей болар еді. Көп айтылатын әңгіме бойынша, Марлон Брандо «Миссури Брейкс» фильміне келіскен, себебі ол Элиотт Кастнердің алдында тағы бір рет тізе бүгіп, жылап отырғанын көре алмады. 1988 жылы ол банкротқа ұшырады. 1990 жылдардың соңында ол Роджер Корманның «Concorde New Horizons» компаниясын 100 миллион долларға сатып алды. Кастнер Майкл Виннердің режиссерлігімен түсірілген «Қаралаусыздық хоры» фильміне қаржылық үлес қосты. Кастнердің мансабы бірнеше сот процестерімен байланысты болды, оның ішінде Микки Рурк пен Дэвид МакКлинтикпен, сондай-ақ «Фрэнк пен Джесси» фильміне қатысты даулар болды. Кастнерді Марлон Брандо «Асыл қазына аралы» музыкалық фильмі туралы келісімге байланысты сотқа берді.
Отбасы
Ол екі рет үйленген және ажырасқан. 1960 жылы ол алғаш рет актриса Кэролин Хьюзге тұрмысқа шықты. Ол интерьер дизайнері Тесса Кеннедидің (1971 жылы үйленген) екінші күйеуі болды, екеуінің екі баласы болды – ұл Диллон және қызы Милика. Кеннедимен оны Уоррен Битти таныстырған. "Неке өте жақсы болды", - дейді Кеннеди. "Сегіз жыл бойы біз айына үш-төрт күн ғана бірге болатынбыз. Бірге тұрғанда бір жылдан артыққа соқпайтын едік, себебі біз өте әртүрліміз және шаршағышпыз". Кеннеди мен Кастнер 1995 жылы ажырасып кетті. Ол сондай-ақ Кеннедидің бұрынғы некеден туған үш ұлының әкесі болды: кино продюсері Кассиан Элвес, суретші Дамиан Элвес және актер Кэри Элвес.
Өлім
Эллиотт Кастнер 2010 жылғы 30 маусымда 80 жасында Лондонда қатерлі ісіктен қайтыс болды. Өмірінің соңында ол Дэвид Томсонға Кастнердің өмірбаянын жазуға қызығушылық танытты. Томсон еске алды: <blockquote>Ол продюсерлердің қалай болу керектігін көрсететін – көзге түсетіндей циник болғанмен, жобаларына терең берілген; продюсердің көптеген фильмдер түсіріп, олардың арасынан жақсыларын таңдау керектігін толық түсінген; талапкер, бірақ сезімтал, кейде тілі өткір; мақтанғақ және Кагней сияқты, бірақ көп оқыған; жазушыларды құрметтеген және балаларға жақын болған. Ол кейде алаяқ болғанын мойындады – солай болу керек еді – бірақ оның еңбегінің жемісі бар екенін білді. 2014 жылы оның барлық фильмдері DVD форматында шығарылатындығы туралы келісімге қол жеткізілді.</blockquote>
Теледидар
Жыл Атауы Ескертпелер 1969 Майкл Кольхаас Фантом Үндістаны деректі фильм 1979 Мистер Хорн Телевизиялық фильм