Жоао Убалдо Рибейро: Бразилиялық жазушының өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Бразилиялық жазушы, журналист, сценарист және профессор

Жоао Убалдо Рибейро (23 қаңтар 1941 – 18 шілде 2014) – бразилиялық жазушы, журналист, сценарист және профессор. Оның көптеген кітаптары мен әңгімелері Бразилияда фильмдер мен телесериалдарға бейімделді. Рибейро 1994 жылы Бразилия әдебиет академиясының мүшесі болып сайланды. Қайтыс болған кезде көптеген адамдар оны Бразилияның ең көрнекті заманауи романисі деп есептеді.

Өмірбаян

Рибейро Маноэль Рибейро мен Мария Фелипа Осиорио Пиментальдің үш баласының ағасы болды. Рибейро екі айлық болғанда отбасы Сергипе штатының солтүстік-шығысындағы Аракажу қаласына көшіп келді. Ол ерте жасынан әдебиетке қызығушылық танытты. 1955 жылы ол Глаубер Рошамен бірге Колежио да Баияға оқуға түсті, 1956 жылы олар дос болып қатарласты. 1957 жылы Рибейро жергілікті газеттерде журналист болып жұмыс істеді. Келесі жылы ол заң факультетіне Баия Федералды Университетіне оқуға түсті. Осы кезеңде ол Рошамен бірнеше журналдар мен басылымдар шығарды. 1959 жылы оның Баиядан шыққан әңгімелер жинағы Lugar e circunstancia (Орын мен жағдай) жарық көрді. 1960 жылы ол өзімен бірге оқитын Мария Беатрис Морейра Кальдасқа үйленді. Тоғыз жылдан кейін олар ажырасып кетті. 1963 жылы ол өзінің алғашқы романын – Setembro não faz sentido жазды. 1964 жылы Рибейро саяси себептермен елден шығып, экономиканы оқу үшін АҚШ-қа кетті, келесі жылы Баия Федералды Университетінде саяси ғылымнан дәріс берді. Алты жылдан кейін ол академиялық қызметіне оралып, журналистикамен айналысты. 1969 жылы ол тарихшы Моника Мария Ротерске үйленді, олардың екі қызы болды: Эмилия (1970 жылы туған) және Мануэла (1972 жылы туған). 1971 жылы оның танымал романы Sargento Getúlio жарық көрді, үш жылдан кейін Vencecavalo e o outro povo басылды. 1980 жылы Рибейро үшінші рет Беринеси Бателламен үйленді, олардан екі бала дүниеге келді: Бенто (1981 жылы туған) және Франсиска (1983 жылы туған). 1981 жылы ол отбасымен Лиссабонға Caretta журналы үшін жазуға барды. Бразилияға оралғаннан бастап өмірінің соңына дейін Рио-де-Жанейрода тұрды. Рибейро 1990/91 жылдары Германияның академиялық алмасу бағдарламасы (Deutscher Akademischer Austauschdienst, немесе DAAD) аясында Берлиндегі суретшілер бағдарламасына қатысты. Ол бірнеше газет мақалалары жазды, олардың кейбіреулері қаладағы өмірінен алынған тәжірибелерді баяндады, кейіннен олар оның Um brasileiro em Berlim (Берлиндегі бразилиялық) кітабының негізін құрады. 1994 жылы Рибейро Бразилия әдебиет академиясына (Academia Brasileira de Letras) қабылданды, 34-орынды иеленді. 2008 жылы Рибейро португал тіліндегі әдебиеттің ең маңызды сыйлығы – Камоэс сыйлығына ие болды. 2014 жылдың 18 шілдесінде Рио-де-Жанейроның Леблон ауданындағы үйінде 73 жасында қайтыс болды. Убалдо өкпе тамырларының бітелуінен қайтыс болды. 19 шілдеде оның денесі өртелді.

Ribeiro was the first of three children of Manoel Ribeiro and Maria Felipa Osório Pimental. When Ribeiro was two months old, the family moved to Aracaju, in the northeastern state of Sergipe. Early on, he showed an interest in literature. In 1955, he began attending the Colégio da Bahia, along with Glauber Rocha, with whom he became friends in 1956. In 1957, Ribeiro began working for local newspapers as a journalist. The following year, he entered the Federal University of Bahia to study law. During this time, he published several magazines and journals with Rocha. In 1959, his anthology of stories from Bahia, Lugar e circunstancia (Place and Circumstance), was published. He married his first wife, Maria Beatriz Moreira Caldas, a fellow student, in 1960. They divorced nine years later. In 1963, he wrote his first novel, Setembro não faz sentido. In 1964, Ribeiro left the country for political reasons and went to the United States to study economics, returning the following year to lecture in political science at the Universidade Federal da Bahia. After six years, he was back on his academic career and returned to journalism. In 1969, he married the historian Monica Maria Roters, with whom he had two daughters: Emilia (born 1970) and Manuela (born 1972). In 1971, his breakthrough novel Sargento Getúlio was published, followed three years later by Vencecavalo e o outro povo. In 1980, Ribeiro had his third marriage with Berenice Batella, with whom he had two children, Bento (born 1981) and Francisca (born 1983). In 1981, he took his family to Lisbon so he could write for the magazine Caretta. From his return to Brazil until his death, he lived in Rio de Janeiro. Ribeiro lived in Berlin between 1990/91 as a participant of the Berlin Artists Program of the German Academic Exchange Service (Deutscher Akademischer Austauschdienst, or DAAD). He wrote several newspaper articles, some of which recounted his experiences in the city and which later formed the basis of his book Um brasileiro em Berlim (A Brazilian in Berlin). In 1994, Ribeiro was inducted to the Academia Brasileira de Letras (Brazilian Academy of Letters), occupying seat 34. In 2008, Ribeiro received the Prémio Camões, the most important Portuguese speaking literary prize. He died at the age of 73 on July 18, 2014, at his home in the Leblon neighborhood of Rio de Janeiro. Ubaldo suffered a pulmonary embolism. On July 19, his body was cremated.