Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сақдалист қозғалысын 1930 жылы жазушы Бениньо Рамос құрды. Қозғалыстың атауы тагал тіліндегі "Sakdal" сөзінен шыққан, ол "айыптау" деген мағынаны білдіреді және француз жазушысы Эмиль Золаның "J'Accuse !" атты редакциялық мақаласына сілтеме жасайды. Қозғалыстың бағдарламасы жедел тәуелсіздік, жерді қайта бөлу, салықтарды төмендету және үкіметтің есеп берушілігін арттыру секілді мәселелерге негізделген. Қозғалыс 1935 жылға дейін сақталды, одан кейін Сақдалист басшылары белсенді көтеріліс ұйымдастырды, бірақ ол тез жеңіліске ұшырап, партия таратылды. 1930 жылдардың басында жүздеген мың филиппиндіктерге ықпал еткен бұл қозғалыста 20 000 ресми мүше болған деп есептеледі.
The Sakdalista movement was founded by the writer Benigno Ramos in 1930. The name of the movement is derived from the Tagalog word "Sakdal", which means "to accuse" and a nod to the J'Accuse ! editorial of the French novelist Émile Zola. The movement's platform was centered upon immediate independence, estate redistribution, taxation reductions, and greater governmental transparency. The movement lasted until 1935, when the Sakdalista leaders organized an active uprising that quickly failed, causing the party to dissolve. The movement is estimated to have had 20,000 formal members that influenced hundreds of thousands of Filipinos in the early 1930s.
Қозғалыстың сәйкестігі
Сақдалистердің басты мақсаты қарапайым болды: олар АҚШ-тан толық және дереу тәуелсіздік алуды қалады, оны салық жүйесін жеңілдетудің ең тиімді жолы деп есептеді. Бұл қозғалыс жемқорлық пен теңсіздікке наразылық тудырды. Бениньо Рамос 1930 жылдың желтоқсан айындағы редакциондық мақаласында осы сезімдерді былай сипаттады: «Манила қаласында біздің басшыларымыз деп аталатындардың кедейлерден жиналған салық есебінен байып, тойғанын көріп отырмыз. Олардың әсем көліктері мен үйлері бар, бірақ бізге тек әсем әрі мәнсіз уәделер ғана жеткізіледі. Олар америкалықтар сияқты көп уәде беруге және оны орындауға азырақ үйренді». Адамдар түрлі себептермен Сақдалист қозғалысына қосылды. Партия саяси қайраткерлердің бұрыс істерін қорқынышсыз жария етті, кедейлер мен қудаланғандарға шынайы көңіл бөлді, тәуелсіздікке қатысты ұстанымында келісімсіздік танытты және халықтың ақшасына құмар болмауымен өзінің адалдығын сақтады. Мүшелері бұл қозғалысты өте адал деп санады, өйткені оны шағын, қарапайым орта тап азаматтары құрған. Партияның болашаққа деген үміті зор болды. Сақдалистер тәуелсіздік алған жағдайда, үкімет жерді жерсіздерге қайтарып, жұмысшылардың әл-ауқатын жақсарту, өнеркәсіптерді мемлекеттік меншікке алу, жастарға шынайы филиппин білімін беру, халыққа бағытталған сот жүйесін құру және саясаткерлердің қызметін қатаң бақылау арқылы өткен қателіктерін түзете алады деп сенді. Жалпы пікір бойынша, бұл азаматтардың қылмыс жасауына жол бермейді, өйткені жаңа тәуелсіз өмір салтында әркім бай, бақытты және жайлы болады.
The central goal of the Sakdalistas was simple: they wanted complete and immediate independence from the United States, which they believed would be the most effective means towards the alleviation of crippling taxation. The movement was born out of frustrations with corruption and inequality. Benigno Ramos described these sentiments in a December 1930 editorial: "In Manila we see our so called leaders growing fat and rich on money amassed from taxing the poor. They have fine automobiles and fine homes for themselves, but for us they have only fine and empty words. They have learned to promise as much as the Americans and to deliver as little." People joined the Sakdalista movement for a variety of reasons. The party fearlessly exposed the wrongdoings of politicians, was truly compassionate about the poor and oppressed, was uncompromising in its stand on independence, and possessed integrity in terms of living up to its record of not being after the people’s money. Its members perceived the movement as being very honest, as it was founded by a small group of modest middle class citizens. The party had a truly hopeful vision of the future. The Sakdalistas believed that, if independence were gained, the government would be able to right all of its past wrongs by giving land back to the landless, looking after the workers' welfare, nationalizing industries, providing youths with truly Filipino educations, setting up a pro people judiciary, and keeping a close watch on the performance of politicians. The consensus was that this would all result in citizens not committing crimes because of a new independent standard of life where everybody would be rich, happy, and comfortable.
Бениньо Рамос
Бениньо Рамос (1893–1946) өмірінің жастық шағы мен қалыптасу кезеңін ақын, мектеп мұғалімі, мемлекеттік қызметкер және газет редакторы болып жұмыс істеумен өткізді. 1917 жылы Мануэль Кесон оны Сенатқа толық уақытты аудармашы қызметіне алғанға дейін. Ол он үш жыл ықпалды сөз жазушы және шешен ретінде жұмыс істеді, осы процесте Манила мен Булакан қалаларындағы партиялық шараларда Кесонның атынан сөйлеу арқылы саяси жақтастарының шағын, бірақ берік тобын құрды. 1930 жылдың маусымында Кесонмен туған келіспеушілік Рамосты Сенат Төрағасының өтініші бойынша үкіметтегі лауазымдарынан кетуге мәжбүр етті. Рамос «Сакдал» газетін шығара бастады, осылайша «Сакдалист» қозғалысын құрды. Төрт жыл газетті басқарғаннан кейін Рамос газет арқылы сын жазбаларын жариялаумен ғана шектеліп отырмай, «Сакдалистердің» үкіметтік лауазымдарға сайлануы үшін белсенді үгіт-насихат жүргізуге стратегиялық қадам жасады. «Сакдалистер» 1934 жылғы жалпы сайлауда бірнеше күтпеген жеңіске жетті, бұл Бениньоны бұрынғыдан да әйгілі етті. Рамос 1935 жылдың мамырындағы көтерілістің ауыр сәтсіздігін Токиодан бақылады. Ол жеңілісті мойындаудан бас тартып, «Біз Америка үкіметі аралдарда соншалықты күшті екенін білеміз, оған қарсы көтеріліс – өзіне-өзі қастық етумен тең. Бірақ біз не істей аламыз?» деді. Рамостың көтеріліске берген жауабы оның беделін түсірді, ал қоғамдық пікір оған қарсы бұрылды. Филиппин тәуелсіздігі үшін жұмысын жалғастыру мақсатында ол Жапонияға тұрақты түрде көшіп кетті, онда «Ганап» саяси партиясын құрды. Рамос 1939 жылдан 1942 жылға дейін заңсыз ақша жинағаны үшін түрмеде отырды, босатылғаннан кейін «Калибапи» және «Макапили» саяси ұйымдарын құруға көмектесті. Ол 1946 жылы ұшақ апатында қаза тапқан болуы мүмкін, бірақ оның өлімі туралы толық мәліметтер әлі белгісіз.
Benigno Ramos (1893–1946) spent his youth and formative years working as a poet, schoolmaster, government clerk, and newspaper editor before he was hired by Manuel Quezon to become a full time translator for the Senate in 1917. He spent thirteen years as an influential speechwriter and orator, and in the process he amassed a small but solid following of political admirers by speaking for Quezon at party functions in Manila and Bulacan. A falling out with Quezon in June 1930 caused Ramos to resign from his government positions at the request of the Senate President. Ramos began publishing the Sakdal newspaper, thus founding the Sakdalista movement. After managing the paper for four years, Ramos made the strategic shift towards actively campaigning for Sakdalistas to get seats in government positions rather than simply pushing critical writings through the newspaper. The Sakdalistas had several unexpected electoral victories throughout the 1934 general election, making Benigno more famous than ever. Ramos observed the massive failure of the May 1935 uprising from Tokyo. He refused to acknowledge the loss, and countered, "we know the American Government in the Islands is so strong that revolt against it means suicide. But what else can we do?" Ramos' response to the uprising cut his power, and public opinion quickly shifted against him. He permanently moved to Japan in order to continue his work on Filipino independence by forming the Ganap political party. Ramos spent the years 1939 to 1942 in jail for illegal solicitation of money, and after his release he helped found the Kalibapi and Makapili political organizations. He possibly died in a plane crash in 1946, but the details of his death remain unknown.
Шығу тегі
1930 жылдың ақпан айында Филиппинде жұмыс істейтін американдық мұғалім Мейбл Браммитт бірнеше орта мектеп оқушыларын расистік сөздермен қорлады, оларды "тәтті картоп жеушілер" және "маймылдар" деп атады. Мұғалімнің нәсілшілдік айқын сөздеріне жауап ретінде студенттер жоғары деңгейдегі наразылық акцияларын ұйымдастырды. Бениньо Рамос студенттердің мүддесіне көңіл білдірген соң, наразылыққа қатысуға шешім қабылдады. Рамос – сөзді шешен, жоғары деңгейдегі мемлекеттік қызметкер болды, ал оның ашық қарсылығы болашақ филиппин президенті Мануэль Кесонның көзқарастарына түбегейлі қайшы келді. Кесон сол кезде сенатор болып жұмыс істеген, сонымен қатар Рамостың жұмыс берушісі және ұстазы болды. Ол Рамостың наразылыққа қатысқаны туралы естігеннен кейін, үкіметтегі лауазымдарынан кетуін талап етті, ал 18 маусымда Рамос оған бойын бұрды. Үкіметтің наразылыққа берген жауабынан ашуланған Рамос қазіргі филиппин үкіметін сынау үшін платформа ретінде газет шығаруды жөн көрді. Жеке қаржысын, сондай-ақ достары мен жанкүйерлерінен алған қаржылық көмекті пайдалана отырып, оның екі апта сайын жарық көретін "Сакдал" газетінің алғашқы саны 1930 жылдың 28 маусымында жарық көрді. Осы алғашқы санының таралымы "Сакдалист" қозғалысының ресми басталуын білдірді.
In February 1930, an American teacher working in the Philippines, Mabel Brummitt, made racist insults toward several high school students, referring to them as "a bunch of sweet potato eaters" and "monkeys". In retaliation to the teacher's racist comments, the students staged high profile walkout protests. Benigno Ramos found that he was sympathetic to the students' cause, so he decided to participate in the protests. Ramos was an eloquent high level government employee, and his vocal dissent was at odds with the beliefs of future Filipino president Manuel Quezon. Quezon was a senator at the time, and also served as Ramos' employer and mentor. He insisted that Ramos resign from his government positions upon hearing about his participation in the protest, and on June 18, Ramos acquiesced. Angered by the government's response to the protest, Ramos decided to establish a newspaper that would serve as a pulpit to air his criticisms of the current Filipino regime. Using personal funds as well as donations from friends and admirers, the first issue of his fortnightly newspaper, Sakdal, was published on June 28, 1930. The distribution of this first issue signaled the formal beginning of the Sakdalista movement.
19311932 жылдар
Бұл газет Филиппиндегі әлсіз, кедей және қанауға ұшыраған азаматтарды қорғауға арналған еді. Ағымдағы үкіметті сынаған кез келген адам газетке редакциялық мақалалар жазуға мүмкіндік алды, және 1931 жылдың соңына қарай газеттің таралымы 18 494 жазылушыға жетті. Газет үкіметтік бекітілген почталық жеңілдіктерге тәуелді болды, сондықтан жазушылар кейде өз дауыстарын толығымен жою қаупімен, керістік туған сәттерде сезімтал тақырыптардан қашуға мәжбүр болды. "Сақдал" жақтастары шенеуніктерді үнемі сынап, елден қуылған қолдаушыларына қайырымдылық жинап, шетелдік тауарларды бойкоттап, Пампангадан Замбалес және Мариндюкке дейінгі аймақтардағы әртүрлі ұйымдардың шақыруымен лекциялар оқыды. 1932 жылы ұйым баспа процесін жеңілдету үшін баспахана сатып алуға жететін қаржыны қайырымдылық арқылы жинады. Жыл соңында "Сақдал" жазылушылары Бениньо Рамосты АҚШ-қа дипломатиялық сапарға жіберу үшін, Конгресс алдында "Харе-Хавес-Каттинг" заңына наразылық білдіру мақсатында бірнеше мың песо жинады. Рамос өз мақсатына қолдау білдіру үшін шетелдік жақтастарды тарту үшін "Сақдал" газетінің көшірмелерін өзімен алып жүріп таратып, сапарға шықты.
The paper consisted of defenses of weak, impoverished, and exploited citizens in the Philippines. Any critic of the current regime was able to contribute editorials to the paper, and circulation grew to 18,494 subscribers by the end of 1931. The paper depended upon government sanctioned mailing privileges, and so thus the writers were sometimes forced to avoid sensitive topics at certain tense moments at the risk of having their voices silenced completely. In addition to regularly printing criticism of officials, Sakdalistas collected donations for exiled sympathizers, boycotted foreign goods, and gave speeches at the request of various organizations in locations ranging from Pampanga to Zambales to Marinduque. In 1932, the organization raised enough funds through donations in order to buy their own printing press, which streamlined the publication process. Near the end of the year, Sakdal subscribers raised several thousand pesos to send Benigno Ramos on a diplomatic trip to the United States in order to protest the Hare–Hawes–Cutting Act in front of Congress. Ramos would bring copies of Sakdal with him to disperse along the way in order to rally foreign sympathizers to his cause.
Арық-шайырды кесу туралы заң
Hare–Hawes–Cutting Act американдық ауыл шаруаларының саяси әрекет комитеттерінің бастамасы болды. Американдық PAC-тер Ұлы депрессия кезінде филиппиннен импортталатын тауарлар олардың экономикалық тұрақтылығына үлкен қауіп келтіреді деп санады. Бұл заң филиппиншілдерді ресми американдық тарифтерге бағынуға міндеттейді және тәуелсіздікке қарай он жылдық кезеңді бастайды. Сақдалистер он жылдық күту мерзімін тым ұзақ деп есептегендіктен, бұл заң жобасына қарсы шықты. Филиппин Ұлттық партиясы актіні қолдады, ол президент Герберт Гувердің ветосын күштен шығарғаннан кейін 1933 жылдың басында АҚШ Конгресімен бекітілді.
The Hare–Hawes–Cutting Act originated with rural American farmer political action committees. The American PACs believed that Filipino imports posed great dangers to their economic welfare during the Great Depression. The law would subject Filipinos to official American tariffs and commence a ten year transition towards independence. The Sakdalistas believed that ten years was an excessively long waiting period, and thus vehemently disapproved of the bill. The Filipino Nacionalista Party was in favor of the act, which was eventually approved by the United States Congress in early 1933 after a veto from President Herbert Hoover was overturned.
1933 жыл
Рамос 10 сәуірде АҚШ-қа кетті, ал «Сакдал» газетінің редакторы Целерино Тьонько оның болмаған кезінде газеттің міндетін атқарушы басқарушысы болды. Рамос бірнеше ай бойы Калифорния, Юта және Денвер қалаларымен саяхаттап, шілде айында Вашингтонға жетті. «Сакдалистердің» көңіліне сыймағандай, Рамос батыс аймақтарын шарлағаннан кейін «Арық-шаян» заңының қабылдануын тоқтатуға үлкермеді. Ол шаралар қолдану үшін елордаға тым кеш келді. Рамостың тиімсіз саяхаты «Сакдалист» партиясында үлкен наразылық тудырды. Басшылық, олардың саяси демонстрациялар мен сыншыл баспасөздің дәстүрлі әдістері тәуелсіздікке жету жолында жеткіліксіз екеніне келісті. Сонымен қатар, Филиппиндегі заң шығарушылар бұл мәселеде өз пікірлерін өзгертуге дайын емес еді. Елде келесі жылы жалпы сайлау өтетінін ескере отырып, олар өздерінің саяси партиясын құрып, конгресте ресми өкілдік алатыны ғана дұрыс шешім деп санады. Осылайша, 1933 жылдың қазан айының ортасында ресми «Сакдалист» саяси партиясы құрылды.
Ramos left for the United States on April 10, and Sakdal editor Celerino Tiongco became the acting manager of the newspaper in his absence. Ramos toured through California, Utah, and Denver over several months, finally arriving in Washington D. C. in July. To the Sakdalistas' dismay, Ramos was unable to stop the passage of the Hare–Hawes–Cutting Act because of his leisurely pace through the west. He had arrived to the capital too late to act. Ramos' ineffective tour caused a great sense of frustration within the Sakdalista party. The management concluded that their standard methods of political demonstration and critical press were not going to be effective in advancing towards independence. Furthermore, the incumbent legislators in the Philippines were certainly not going to change their minds on the subject. Considering the fact that the country's general election was set to occur the next year, they decided that the only way forward was to form their own political party and gain official seats in congress. Thus, the official Sakdalista political party was formed in mid October, 1933.
1934 жыл
Қозғалыстың бөлімдері маусым айындағы Сенат және Өкілдер палатасы сайлауларына дайындық үшін Филиппиннің барлық аймақтарында құрылды. Сақдалистер сенімді көрсетіп, Өкілдер палатасында үміткер болған үш орынның барлығын жеңіп алды. Бір сақдалист Мариндуке провинциясының губернаторы болды. Сонымен қатар, "Лагуна, Булакан, Ризал және Кавитеде партияның муниципалитет лауазымдарына кандидаттары ерекше нәтижелер көрсетіп, маңызды лауазымдардың жиырмадан астамын жеңіп алды". Бұл көптеген жеңістер, әрине, Nacionalista партиясының Tydings–McDuffie Act (Hare–Hawes–Cutting Act) заңын қолдауын күшейтуге жеткіліксіз болды, бірақ Сақдалист қозғалысын танымал етуге және Филиппиндегі ауылдық наразылықтың деңгейін көрсетуге жететіндей болды. Ұлттық партия Сақдалист қозғалысының шынайы күшін тез түсінді. Олар бірден партия ішіндегі ұсақ-түйек дауларды шешіп, бірігіп, Сақдалистерді саяси аренадан шығарып тастауға кірісті. Осы саяси кедергіге қарсы тұру үшін Рамос қараша айында Жапонияға сапар шекті, АҚШ-тағы сәтсіз саяхатынан кейін сыртқы қолдау алуға тырысты.
Chapters of the movement were established all across the Philippines in preparation for the June Senate and House elections. The Sakdalistas made a credible showing, winning all three seats that they ran for in the House of Representatives. A Sakdalista became governor of the Marinduque province. Additionally, "[i]n Laguna, Bulacan, Rizal, and Cavite, the party's candidates for municipal offices made remarkable showings and won more than a score of important posts." These numerous victories were certainly not strong enough to truly challenge the Nacionalista's support of the Tydings–McDuffie Act (a successor to the Hare–Hawes–Cutting Act), but they were enough to move the Sakdalista movement into the limelight and illustrate the extent of rural discontent in the Philippines. The Nacionalista party quickly realized the true power of the Sakdalista movement. They immediately resolved petty intra party differences in order to close ranks and politically exclude the Sakdalistas. To counter this political obstacle, Ramos traveled to Japan in November in an attempt to gain foreign support after his failed tour through the United States.
Тайдингс-МакДаффи заңы
1934 жылы 24 наурызда қабылданған бұл заң, бір жыл бұрын қабылданған Hare-Hawes-Cutting заңының тікелей жалғасы болды. Ол да, Hare-Hawes-Cutting заңы сияқты, 10 жылдан кейін тәуелсіздікке уәде берді, соған жауап ретінде Рамос: «АҚШ үкіметінің тәуелсіздігімізді өлтіруіне және филиппиндіктердің барлық жерлерін тартып алуына қанша «он жыл» керек?» деді (Стуртевант кітабы, 231). Бұл заң Сақдалист партиясының наразылығының басты себептерінің бірі болды және Рамосқа наразылықтың неғұрлым қатаң тәсілдерін қолдануға түрткі болды.
This act, enacted March 24, 1934, was the direct successor of the Hare Hawes Cutting Act from the year before. It, like the Hare–Hawes–Cutting Act, also promised independence after 10 years, to which Ramos responded "[h]ow many 'Ten Years' does the U. S. Government need to kill our independence, and confiscate all the lands of the Filipinos?" (Sturtevant Book, 231). The act was one of the central motivating factors behind the continued frustrations of the Sakdalista party, and it inspired Ramos to embrace the idea of more drastic methods of protestation.
2 мамыр көтерілісі
Сақдалистер партиясы қысқа мерзім ішінде қарқынды өсті, ал сәуірдің басына қарай Маниланың төңірегіндегі провинциялардағы олардың әрекеттері үкіметтік ортада алаңдаушылық туғызды. Филиппин үкіметі халық арасындағы наразылықтың күшеюін күтіп, «Сақдал» газетінің пошта арқылы таратқысынан айырып, қоғамдық жиналыстарды тек үкіметтің рұқсатымен ғана өткізуге бұйырды. Бірақ бұл шаралар сәтсіз аяқталды, себебі Рамос Жапония сапары барысында жапондықтар демеушілік еткен «Бос филиппиндер» атты памфлеттің мыңдаған данасын басып, контрабанда арқылы елге әкелді. Бұл памфлет жапондықтардың Сақдал қозғалысын қолдайтындай сезім тудырды. Жапондықтардың күмәндануға орын беретін мақұлдауы, Сақдалистердің көптеген наразылықтарымен бірігіп, халық көтерілісі жоспарланды. 1935 жылдың 1 мамырының кешкісінде Сақдалистер белсенділері тәуелсіздікке қол жеткізуге бағытталған әрекеттердің тәулік ішінде басталатынын жариялады. Күдіктенген партия мүшелеріне егер американдық әскери шаралар қабылданса, Жапония Сақдалистерді қолдап араласатыны айтылды. Сонымен қатар, көптеген адамдарға констебльдердің Сақдалистердің жағына шығып, қаруларын тастап, көтеріліске көмектесетінін жеткізді. 2 мамырдың кешкісінде шамамен 68 мың Сақдалистер бірнеше муниципалитеттерге шеру үшін алдын ала белгіленген жерлерге жиналды. Олар констебльдердің одақтас ретінде қаруларын тастауын күтті, бірақ оларға тікелей оқ атылды. «The Washington Post» газеті 3 мамыр күні түске дейін 69 адамның қаза тапқанын және 1000-нан астам наразылық білдірушінің қамауға алынғанын хабарлады. Көтеріліс дереу басылып, оны ұйымдастырушылар жасырынған. Демонстрацияның масштабы әсерлі болды, бірақ 12 миллион халқы бар АҚШ территориясында үкіметті бірден өзгертуге жеткілікті үлкен де, тиімді де емес.
The Sakdalista party had grown quickly over a short period of time, and by early April, their activities in the provinces surrounding Manila were causing concern in government circles. The Filipino government, anticipating escalating acts of public unrest, stifled the Sakdal newspaper by revoking its mailing rights and by ordering that public meetings could only be held with government sponsored permits. These measures proved unsuccessful, however, because Ramos had succeeded in printing and smuggling thousands of copies of a Japanese sponsored pamphlet entitled "Free Filipinos" while on his tour of Japan. The pamphlet offered the illusion of popular Japanese support for the Sakdal cause. The alleged Japanese approval combined with the numerous frustrations of the Sakdalistas, and a popular uprising was planned. Late on May 1, 1935, Sakdalista activists spread the word that the endeavor to achieve independence would begin within twenty four hours. Hesitant party members were told that, in the event of retaliatory American military action, Japan would intervene with support on the side of the Sakdalistas. Additionally, many were told that the constables had become sympathetic to the Sakdalista cause, and would assist in the uprising by throwing down their weapons. During the evening of May 2, it is estimated that as many as 68,000 Sakdalistas convened at prearranged locations in order to march on several municipalities. They expected the constables to throw down their weapons as allies, but were instead greeted with intentional rifle fire. The Washington Post reported that there had been 69 deaths by noon on May 3, and more than 1,000 protesters had been arrested. The rebellion had been immediately crushed, and the organizers of the protest went into hiding. The scale of the demonstration was impressive, but not nearly large nor effective enough to force an immediate change in government in a US territory of 12 million people.
Қозғалыстың салдары мен мұрасы
Сакдалистердің көтеріліс талпынысы шешулі жеңіліске ұшырады, ал Бениньо Рамосқа қатысты халық пікірі ең төменгі деңгейге түсті. Дегенмен, партияның күш-жігері толығымен сәтсіздікке ұшырамады. Конгресс сакдалистердің көзқарасына көбірек бейімделді және осылайша үш жеңілдік берді. Әртүрлі меншіктерді сатып алу арқылы жерді қайта бөлу бағдарламасын бастау. Шағын шаруаларға сақтау мүмкіндігін ұсыну үшін Ұлттық Күріш және Жүгері Корпорациясын құру. Елдің ең кедей азаматтарының сот ісіндегі адвокаттарға қаржы бөлу. Осы парламенттік жетістіктерге қарамастан, Рамостың бағыт беруші харизмасының жоқтығынан диссиденттер бірте-бірте шашырап кетті. Ол Филиппинге сирек қайтып келді, ал "Сакдал" жариялануын тоқтатты. Орта тап өкілінің мұндай алуан азаматтарды бір тудың астына біріктіргені таң қалдырды, бірақ ресми қозғалыс аяқталды және ең кедей филиппин азаматтары үшін аз ғана үлкен жетістіктерге қол жеткізілді.
The Sakdalistas were decisively defeated in their attempted uprising, and the public opinion of Benigno Ramos quickly sank to an all time low. However, the party's efforts were not completely in vain. Congress assumed a more empathetic stance towards the Sakdalista mentality, and thus granted three concessions. Initiation of a program of land redistribution via various estate purchases. Formation of the National Rice and Corn Corporation to provide storage facilities for small farmers. Allocation of funds to pay public defenders in legal trials of the nations poorest citizens. Despite these parliamentary successes, dissidents became progressively more dispersed in the absence of Ramos' guiding charisma. He rarely returned to the Philippines, and Sakdal ceased to be published. It was impressive that such a diverse body of citizens had been brought under one banner by a middle class leader, but the formal movement had come to an end, and little progress had been made for the poorest Filipino citizens.