Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық феминисттік ұйым (1968–1973)
Defunct American feminist group (1968–1973)
радикалды феминисттік ұйым
the radical feminist group
"Феминисттер" (кейде "Феминисттер – Жыныс ролін жоюға бағытталған саяси ұйым" деп те аталады, бұрын "17 қазан қозғалысы" деп белгілі болған) – 1968 жылдан 1973 жылға дейін Нью-Йорк қаласында белсенділік танытқан екінші толқын радикалды феминисттік ұйым.
The Feminists (also known as Feminists—A Political Organization to Annihilate Sex Roles, formerly as October 17th Movement) was a second wave radical feminist group active in New York City from 1968 to 1973.
Тарих
1968 жылы Нью-Йорк қаласының Ұлттық әйелдер ұйымының (NOW) бөлігінен NOW радикалды жеткіліксіз деп ойлаған мүшелер тобы құрылды. Бастапқыда құрылған күнімен аталған, бірақ жақын арада "Феминисттер" деп өзгертілді. Ти Грейс Аткинсон 1971 жылы топтан кеткенге дейін топтың басты тұлғасы және бейресми жетекшісі болды; басқа да белгілі мүшелеріне Анн Коэдт (1969 жылы Нью-Йорк радикалды феминистерін құруға қатысқан), Шейла Майклс, Барбара Мехрхоф, Памела Кирон және Шейла Кронан кірді. "Феминисттердің" ең танымал әрекеті 1969 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорк қаласының Некеге тіркеу бюросы алдында пикет ұйымдастырып, неке шартына қарсы үнқатысулар таратқан кезде болды: "Әйелдерге қатысты барлық кемсітушіліктер осы құлдық сияқты тәжірибемен байланысты және онымен ақталады. Біз некелерді жоймайынша ерлер мен әйелдер арасындағы теңсіздікті жоя алмаймыз".
The group was founded in 1968 as a split from the New York City chapter of National Organization for Women (NOW) by members who felt NOW was not radical enough. It was originally called the after the date that it was founded, but soon changed its name to The Feminists. Ti Grace Atkinson was the group's central figure and informal leader until she left the group in 1971; other prominent members included Anne Koedt (who left in 1969 to co found New York Radical Feminists), Sheila Michaels, Barbara Mehrhof, Pamela Kearon, and Sheila Cronan. The Feminists' best known action may have been in September 1969, when members picketed the New York City Marriage License Bureau, distributing pamphlets protesting the marriage contract: "All the discriminatory practices against women are patterned and rationalized by this slavery like practice. We can't destroy the inequities between men and women until we destroy marriage."
Идеология
Гермейн Грирдің "Әйел евнух" (1970) еңбегінде феминисттер қоғамда көшбасшылықты жоққа шығарды, "еркектерді жау ретінде бейнеледі", "Махаббатты" "жәбірленушінің зорлаушыға жауабы" деп сипаттады және "некеге қатысты меншік құқығы" мен жатырдағы жүктілік "енді болмайды" деп сенді. Феминисттер әйелдердің патриархалдық жыныстық ролдерді бойға сіңіру арқылы қысымға ұшырап, нәтижесінде жалған санадан зардап шегеді деп санайтын. Осы қысымды ролдерден азат болу үшін феминисттер феминистік қозғалыстың еркектерден толығымен тәуелсіз болуы керек екенін айтты және соңында әйелдердің жеке өмірінде де еркектерден азат болуы керек деген тұжырымға келді. Бұл топ жыныстық революцияға қарсы күресті, оны еркектерге әйелдердің денелеріне оңай қол жеткізуге мүмкіндік беретін жай ғана құрал деп есептеді. Ти Грейс Аткинсон порнографияны ерекше сынға алған алғашқы радикалды феминисттердің бірі болды. Олар бастапқыда әйелдердің бойдақ болуын жақтады, кейіннен саяси лесбияндықты қолдады. Феминисттердің сепаратистік идеялары олардың мүшелік квотасында көрінді, онда еркектермен бірге тұратын әйелдердің саны мүшелердің үштен бірінен аспауы шектелді, ал 1971 жылы үйленген әйелдер мүлдем қабылдамады. Аткинсонның кеткенінен кейін Феминисттер матриархатты қолдау және "әйелдер дінін" дамытуға көшті, бұл идеялар кейіннен мәдени феминизм ретінде танылды. Феминисттер 1973 жылы таратылғанымен, мәдени феминизмнің, сепаратистік феминизмнің және порнографияға қарсы феминизмнің дамуында маңызды рөл атқарды (Барбара Мехрхоф кейін Порнографияға қарсы әйелдер ұйымының ұйымдастырушысы болды), бұл бағыттар 1970-ші жылдардың соңында радикалды феминизмде басымдық алды.
According to Germaine Greer in The Female Eunuch (1970), The Feminists promoted not having leaders in society, "characterized men as the enemy", described "Love" as "the response of the victim to the rapist", and believed that "the proprietary relationship of marriage" and uterine pregnancy would "no longer prevail". The Feminists held that women were oppressed by their internalization of patriarchal sex roles, and hence suffered from a kind of false consciousness. To liberate themselves from such oppressive roles, The Feminists held that the feminist movement must be entirely autonomous from men and eventually came to hold that women should be free of men in their personal lives as well. The group was strongly opposed to the sexual revolution, holding that it was simply a way for men to get easier access to women's bodies. Ti Grace Atkinson was one of the first radical feminists to be specifically critical of pornography. They at first advocated that women practice celibacy, and later came to advocate political lesbianism. The separatist ideas of The Feminists were reflected in their membership quota, restricting women who lived with men to one third of its members, and excluding married women entirely in 1971. After Atkinson's departure, The Feminists moved in the direction of advocating matriarchy and developing a "woman's religion", ideas that later came to be known as cultural feminism. Although The Feminists disbanded in 1973, they played an important role in the development of cultural feminism, separatist feminism, and anti pornography feminism (Barbara Mehrhof later became an organizer for Women Against Pornography), tendencies that were predominant in radical feminism by the late 1970s.