Голландтық Ост-Индия гильдері: Тарихы мен айналымы

Кіріспе

Голландиялық Шығыс Үндістанның есептік бірлігі

Голландиялық Үндістан гильдері (голланд тілінде: Nederlands Indische gulden, малай тілінде Van Ophuijsen орфографиясы бойынша: Roepiah Hindia Belanda) 1602 жылдан бастап Біріккен Шығыс Үндістан компаниясы (Vereenigde Oost Indische Compagnie; VOC) тұсында Голландиялық Шығыс Үндістанның есептік бірлігі болды, бұл Голландияның 15 ғасырда қабылданған дәстүріне сәйкес келеді (гильдер монеталары 1558 мен 1681 жылдар аралығында Голландияда соқпаған, ал бір ғасырдан кейін ғана Үндістанда айналымға түскен). Голландия, Испания және Азия монеталарының түрлі-түрлері ресми және кеңінен қолданылған. 18 ғасырдың соңында VOC құлағаннан кейін аралдарды басқару Голландия үкіметіне қайта өтті, ол 1945 жылы Индонезия тәуелсіздігіне дейін күміс «Нидерландтық Үндістан» гильдерін және күміс пен мыс монеталарын шығарды.

Еуропалық байланысқа дейін

Еуропалықтар келгенге дейін архипелагтың түгелдейінде төлемнің түрлі тәсілдері болған. 9 ғасырдан бастап алтын және күміс маза мен купангтар қолданылған, бірақ кейіннен монеталардың құны төмендеді, 13 ғасырдағы күміс мазалар тек мыстан жасалса, алтын монеталар өте жеңіл болды. Мүмкін, бұл күнделікті сауда-саттықтарда төмен құнды монеталарды пайдалануға көшуді білдірген шығар. 13 ғасырдан бастап Маджапахит империясының күшеюімен маза қолданыстан мүлдем шығып, орнына 14 ғасырда Қытайда көптеп өндірілген, 100 немесе 1000 данадан тізбектелген «пици» немесе мыс қытай монеталары пайда болды. 14 ғасырғы деректерде бұл монеталардың кеңінен қолданылғаны көрсетілген, олар Суматра сияқты жақын аралдарға да тарады (бірақ мұсылмандық Ачех емес, ол өзінің араб тіліндегі алтын масы монеталарын шығарды). Қытаймен сауда келесі екі ғасырдың көп бөлігінде тыйым салынды, сондықтан жергілікті қытай саудагерлері оның жеңіл көшірмелерін жасады (көбірек қажетті мыс емес, Қытайдан әкелуге болатын қорғасын немесе қалайыдан). Палембанг ислам сұлтандығында бұл монеталар ақырында (17 ғасырдан бастап) араб жазуы бар тесік салынған «питис» монеталарына айналды.

XVI ғасыр

Еуропаның Үндістанмен саудасы 16 ғасырда басталды, онда испандық сегіз реалдық монета, немесе испан доллары – әлемдік сауданың басым монетасы ретінде Португалия экспедицияларында Шығысқа бағалы дәмдеуіштерді Еуропаға әкелу үшін қолданылды. Қытай және басқа Азия саудагерлері де күміс монеталарды пайдаланды, оның ішінде үнді рупиясы мен сегіз реалды. Аз қымбат пицидің құны өте өзгергіш болды, бірақ 17 ғасырдың басында сегіздіктің бір бөлігіне шамамен 10 000 қорғасын пици тең болды. Нақты қытай мыс пицилерінің жетіспеуіне байланысты, олар сол кезде қорғасын монетадан алты есе қымбат болды.

17 ғасыр Одақталған Шығыс Үндістан компаниясы билікті қолға алады

Голландияның екі провинциясындағы сауда компаниялары 16 ғасырдың соңында Үндістанға сауда экспедицияларын бастады және осы экспедицияларда пайдалану үшін өз сауда монеталарын шығаруға уәкілеттік алды: 1601 жылы Біріккен Амстердам компаниясы және 1602 жылы Миддельбург компаниясы. Әрқайсысы 8 Реал монетасын шығарды, ал Біріккен Амстердам компаниясы 4, 2, 1, 1/2 және 1/4 Реал монеталарын шығарды. 1601 жылғы монета Шығыс Еуропаның кез келген державасы шығарған алғашқы сауда доллары болды, бірақ таныс емес монеталар Испания мен оның иеліктерінде шығарылған, бүкіл әлемде қабылданған 8 Реал монеталарының пайдасына қабылданбады. Испания монеталары 19 ғасырға дейін Үндістанда ең көп тараған күміс (сауда) монетасы болып қала берді. 1602 жылы Нидерландыда алты сауда компаниясынан Біріккен Шығыс Үндістан компаниясы (БШК) құрылды және оған Үндістан аралдарында сауда монополиясы берілді. 1619 жылы компания өзінің астанасын Джакартада құрды, оны Батавия деп атады. Ол біртіндеп Яваға ықпалын кеңейтіп, 1667 жылы келісім бойынша Суматраға бақылау орнатты. Амстердамда отырған компанияның директорлары есептік бірлік жүйесін қабылдады, ол 20 номиналды гульдерге бөлінген номиналды гульдерге негізделген. Бұл голландтық тәжірибеге сәйкес келді және монеталардың уақыт өте келе құнсыздану бейілігін көрсетті, сондықтан күмістің берілген салмағының номиналдық құны өсті. 1606 жылы 25,7 г нақты күміс салмағы бар риксдальдер Голландияның ұлттық монетасы деп жарияланды және оның құны 47 штивер болды, 1608 жылы бұл мөлшерлемені 48 штиверге дейін көбейтті. Бір және екі штивердің күміс салмағы осы айырбастау бағамымен салыстырғанда сәл төмен болды, бұл олардың шағын ақша ретінде пайдалылығын көрсетеді. Бір гульдер бірлігіне тең күмістің салмағы rijksdaalder монетасының салмағының штивердегі құнынан алынған. Бұл есептік практика уақыт өткен сайын инфляцияны дұрыс көрсетті. Алайда БШК-ның есептік гульдері 20 штивер болып, 1608 жылы 25,7 граммдық риксдальдердің 48 штиверінде бағаланды. Іс жүзінде риксдальдер 8 испандық монетасына қарағанда аз қажет деп танылды, ал риксдальдер күмісті көп болғандықтан, олар Грешем заңы бойынша айналымнан жоғалды. Нәтижесінде, БШК испан монетасын көп мөлшерде жөнелтті, және бұл Үндістанның стандартты үлкен монетасы болды, ресми мәмілелерде пайдаланылды және 48 штивер тең бағамен берілді. Жергілікті пайдалану үшін арналған кішкентай ақшалай қаражатты Үндістаннан тыс жерде қабылдаудың қажеті жоқ еді, сондықтан 1 штивер, 2 штивер (дуббелдже, "уанг" деп аталады) және 6 штивер (шиллинг) голландтық күміс монеталар импортталды. Бағасы төмен қорғасын пици ақшасы айналымда болды. Бұларға қажетті материалдарды голландтықтар ұсынды. Алайда олардың ресми айырбас құны болған жоқ. 1633 - 1640 жылдар аралығында 411 тонна қорғасын жеткізілген, тек сол кезеңде кем дегенде бір миллиард монета шығарылды (бірінің салмағы 0,7 г ғана, бастапқы қытай ақшасында 3,5 г мыс болған). Өнімнің артық болуына байланысты олардың өндірісі пайдасыз болды, бірақ кейін қайтадан жалғастырылды. Бұл монеталар 18-ші ғасырдың ортасына дейін сұраныста болды, ал өндіріс тек 1763 жылы ғана тоқтады. БШК қызметкерлері ірі күміс монеталардың айналыстан алынып, экспортталып жатқанын анықтады, бұл Азиядағы күмістің жоғары бағасын (20% -ға жуық) көрсетеді деп сенді. Нәтижесінде 1640 жылы риксдальдер (Нидерландыда 50 штивер) мен испандық 8 реалдың құны 60 штивер монетасына дейін көтерілді, осылайша кішкентай ақшаны үлкен монеталарға айырбастау пайдасыз болды. 1644 жылы БШК Батавияның қытай тұрғыны Коньокқа жарты және ширек штиверлік монеталарды жезден соғып, аз мөлшерде ақшаның жетіспеушілігін жоюды тапсырды. Нидерландыдағы БШК әкімшілері осы тығындауды бес аптадан кейін тоқтатуды бұйырды, сондықтан көптеген монеталар шығарылмады. Алғашқы БШК күміс монеталарын 1645 жылы голландтық алтын шебері Ян Ферман мен Коньок 48, 24 және 12 штивер номиналымен шығарды, басқаша айтқанда Батавиялық тәж, жарты және төрттен бір тәж деп аталады. Бұл үлкен күміс монеталардың жетіспеушілігін жою үшін жергілікті тұрғындар пайда үшін қытай саудагерлеріне үлкен голланд күміс монеталарын сату үшін жапон күміс тақташаларынан жасалған. Коронаның салмағы голландтық арыстан талерының 7/8-і болатын, ол сол кезде 48 штиверге тең болатын. Жалған ақшаның пайда болуына байланысты монеталар екі жылдан кейін, 1647 жылы шығарылды. Бұл монеталар БШК монограммасын алғаш рет және 1724 жылға дейін соңғы болып саналған, қазір өте сирек кездеседі. Амстердамдағы БШК директорлары риксдальдер мен 8 Реал монеталарының құнының жоғарылатылуына наразылық білдірді, және ол 1651 жылы тоқтатылды. Батавиялық әкімшіліктер оны қорғауды жалғастырды, және 1655 жылы 25% девальвация қайта орнатылды. Алайда Амстердам кішкентай монеталарды 25%, ал үлкен монеталарды 20% девальвациялауды бұйырды (Нидерландыда 8 Реал 50 штиверге тең болған жағдайда). Үндістанда голландтық штивер монетасы осылайша 1,25 штиверге тең болды, ал риксдальдер мен Сегіз Реал 60 штиверге тең болды. Үндістан штиверін бөлу үшін 1658 жылы ларидің ресми шығарылымы, Таңс деп белгілі – Оңтүстік Азияда қолданылатын ақшаға негізделген, мыстан жасалған «балық тырнағы» монеталарына тырысты. Таңс «Үнді штиверінің» төрттен біріне тең болды, бесеуі голландтық штивер монетасына тең болды. Таңстарды қырқуды болдырмау үшін ресми түрде мөрлеуге тиіс болды, бірақ мыс өңдеуге тым қатты болғандықтан бұл сәтсіз аяқталды. 1660 жылы қалайыдан өндіріс рұқсаты берілді. Тек бір дана сақталғандықтан, бұл сәтті шығарылым болмаған сияқты көрінеді. Батавиялық шенеуніктер 1658 жылы штивер монетасы мен Сегіз Реал монетасы арасындағы 60:1 арақатынасын қалпына келтірді, «жеңіл» және «ауыр» штивер тұжырымын енгізді. Сегіз Реал «ауыр» штивердің алпысына тең болды және штивер монетасы бір «ауыр» штиверге тең болды, ал «жеңіл» штиверде бәрі 25% жоғары бағаланды, сондықтан штивер монетасы 1,25 «жеңіл» штиверге тең болды, ал риксдальдер 75 «жеңіл» штиверге тең болды. Бұл тұжырымдар Амстердам әкімшілігінің алдауы болды, Батавиялық шенеуніктерге БШК есебінен жеке пайда табуға мүмкіндік берді. БШК шенеуніктер жүйені манипуляциялады, Батавияда «жеңіл» ақша төлеп, Амстердамда «ауыр» ақша алды, БШК есебінен. Бұл жүйе үлкен жаңсақтық тудырды, бірақ «жеңіл» ақша жергілікті жерде 1742 жылға дейін, ал БШК есептерінде 1766 жылға дейін жойылмады. Три екі штиверлік монеталар Сегіз Реалдан көбірек күміс қамтығандықтан, екі штиверлік монеталар пайда табу үшін балқытылып, айналымнан жоғалып кетті. 8 Реалдан басқа, тағы бірнеше үлкен монеталар қолданыста болды. Оларға голландтық күміс дукаты (1659 жылдан бастап риксдальдерді алмастырды, 8 Реалдан сәл аз күміс қамтыды, бірақ осылай бағаланды), голландтық арыстан талеры және крест талеры және дукатон кірді. Алтын монеталарға голландтық алтын дукаты, сондай-ақ жапондық кобан алтын тақтасы және ичи бу алтын монетасы кірді – барлығы 17 ғасырдың соңында әртүрлі уақытта мөрленді, сапалы, жоғары сапалы монеталарды қолдануды қамтамасыз етуге арналған шара, бірақ мөрлерді да жалғандауға болатындықтан барлығы тоқтатылды. 17 ғасырдың соңғы онжылдығында голландтар Үндістанға үнді күміс рупиін енгізді, олар бастапқыда (1693 жылдан бастап) монеталарды мөрлеп, оларды 11,44 грамм күміс салмағын ескере алмай, 30 штиверге бағалады, бұл көптеген рупийлердің импортталуына әкелді. Басқа 17 ғасырдың соңындағы мөрлеу әрекеттеріне 1686 жылы импортталған дукатонды (осылайша оларға жоғары құн берілді), риксдальдерлерді және жарты дукатонды мөрлеу кірді. Бұл шара 1692 жылы аяқталды. Тағы бір мөрлеу шарасы Зеланд күміс штивер монеталарын мөрлеу болды, ол 1687 жылдан бірнеше жыл бойы мөрленді.

Trade companies in two provinces of the Netherlands began trading expeditions to the Indies in the late 16th century, and were authorised to issue their own trade coins for use on these expeditions: the United Amsterdam Company in 1601 and the Middelburg Company in 1602. Each issued 8 Real coins, while the United Amsterdam Company also issued 4, 2, 1, 1/2 and 1/4 Real coins. The 1601 coin was the first trade dollar issued by any European power in the East, but the unfamiliar coins were rejected in favour of the well known 8 Real coins produced by Spain and its possessions, which were accepted all over the world. The Spanish coins remained the preferred large silver (trade) coin in the Indies until the 19th century. In 1602, the United East India Company (VOC) was formed from six trading companies in the Netherlands, and granted a trade monopoly over the Indies. In 1619 the company established its capital at Jakarta, which it called Batavia. It gradually spread its influence over Java, and established control over Sumatra in 1667 by treaty. The company's directors, sitting in Amsterdam, adopted a unit of account system, based on a notional guilder, divided into 20 notional stuivers. This followed Dutch practice, and reflected the tendency for coins to get debased over time, and hence the nominal value of a given weight of silver to increase. The rijksdaalder, with 25.7 g actual silver weight, was declared the Dutch national coin in 1606, and valued at 47 stuivers, a rate increased to 48 stuivers in 1608. The stuiver and two stuiver coins had a slightly lower silver weight than implied by this conversion rate, reflecting their utility as small change. The weight of silver equal to one guilder unit was derived from the value in stuivers of the weight of the rijksdaalder coin. This accounting practice correctly reflected inflation over time. However the VOC's accounting guilder of 20 stuivers was fixed at the 1608 valuation of the 25.7g rijksdaalder at 48 stuiver. In practice, the rijksdaalder proved less desirable than the better known Spanish 8 Real coin, and as the rijksdaalder contained more silver, they disappeared from circulation according to Gresham's Law. As a result, the VOC shipped the Spanish coin in large quantities, and it was the standard large coin of the Indies, used in official transactions, and given the same 48 stuiver value as the rijksdaalder. Small change intended for local use did not need to be accepted outside the Indies, so Dutch silver 1 stuiver, 2 stuiver (dubbeltjes, known as 'uang'), and 6 stuiver (schillings) coins were imported. The less valuable lead picis cash coins continued to circulate. The materials for these were supplied by the Dutch. However they had no official exchange value. With 411 tons of lead supplied between 1633 and 1640, at least a billion coins were produced in that period alone (weighing only 0.7 g each, against the 3.5 g of copper in the original Chinese cash). Due to oversupply, their production then became unprofitable, but resumed later. These coins remained in demand until the mid 18th century, and production only ended in 1763. VOC officials discovered that large silver coins were being removed from circulation and exported, something they believed reflected a higher (by about 20%) price for silver in Asia. As a result, in 1640 the rijksdaalder (valued at 50 stuivers in the Netherlands) and the Spanish 8 Real were both increased in value to 60 stuiver coins, thereby making it unprofitable to exchange small change for large coins. In 1644 the VOC instructed a Chinese resident of Batavia named Conjok to mint copper coinage in denominations of a half and quarter stuiver to address the shortage of low denomination money. The VOC administrators in the Netherlands ordered this minting to cease after only five weeks, so not many coins were minted. The first VOC silver coins were issued in 1645 by Dutch goldsmith Jan Ferman along with Conjok, in denominations of 48, 24 and 12 stuivers, otherwise known as the Batavian Crown, Half and Quarter Crown. These were made from Japanese silver bars as an emergency measure to address the lack of large silver coins due to the locals selling the large Dutch silver coins to Chinese traders for a profit. The Crown weighed 7/8 of a Dutch lion thaler, which was then worth 48 stuivers. Due to counterfeiting, the coins were withdrawn two years later, in 1647. These coins, the first to bear the VOC monogram, and the last until 1724, are now very scarce. The Directors of the VOC in Amsterdam disapproved of the increased valuation of the rijksdaalder and 8 Real coins, and it was ended in 1651. The Batavian administrators continued to argue for it, and in 1655 the 25% devaluation was restored. However Amsterdam ordered that the small coins be devalued by 25%, and large coins by 20% (in relation to the Netherlands, where the 8 Real was worth 50 stuivers). In the Indies the Dutch stuiver coin was thus worth 1.25 stuiver, and the rijksdaalder and Eight Real 60 stuiver. To subdivide the Indies stuiver, in 1658 an official issue of the lari known as Tangs—'fish hook' coins made of copper (based on money in use in South Asia)—was attempted. A tang was equal to a quarter 'Indies stuiver', with five equalling the Dutch stuiver coin. The tang were to be officially stamped to prevent clipping, but this was unsuccessful as the copper proved too hard to work. A revised order authorising production in pewter followed in 1660. As only one specimen is known to survive, it seems that this was not a successful issue. Batavian officials in 1658 restored the ratio of 60:1 between stuiver coin and the Eight Real coin, introducing the concept of 'light' and 'heavy' stuiver. The Eight Real was worth sixty 'heavy stuivers' and the stuiver coin one 'heavy stuiver', while in 'light' stuivers, things were valued 25% higher, so a stuiver coin was worth 1.25 'light' stuivers, and the rijksdaalder was worth 75 'light' stuivers. These concepts were essentially a misdirection of the Amsterdam administration designed to enable the Batavian officials to make private profits at the VOC's expense. VOC officials manipulated the system, paying 'light' money in Batavia and receiving heavy in Amsterdam, at the expense of the VOC. The system caused great confusion, but 'light' money was not abolished until 1742 locally, and in 1766 in the VOC accounts. With thirty 2 stuiver coins containing more silver than an 8 Real, the two stuiver coins soon disappeared from circulation, for melting at a profit. In addition to the 8 Real, a number of other large coins were in use. These included the Dutch silver ducat (which replaced the rijksdaalder from 1659, and contained slightly less silver than the 8 Real, though it was valued the same), the Dutch lion thaler and cross thaler and the ducaton. Gold coinage included the Dutch gold ducat, as well as the Japanese koban gold plaque and ichi bu gold coin—all of which were at various times in the late 17th century subject to countermarking, a measure designed to keep genuine, high quality coins in use, but which were all ended as the countermarks could also be falsified. In the last decade of the 17th century, the Indian silver rupee was introduced to the Indies by the Dutch, who initially (from 1693) counterstamped the coins, and valued them at 30 stuivers, an excessive value given the silver weight of only 11.44 grams, and led to large numbers of rupees being imported. Other late 17th century countermarking efforts included a 1686 initiative to counterstamp imported ducatons (which were thereby given greater value), rijksdaalders and half ducatons. This measure ended in 1692. Another counterstamping measure was of the silver stuiver coins of Zeeland, which were counterstamped from 1687 for a number of years.

1724 жылы валютаны енгізу

VOC мыс монетасын енгізуді қалаған, пицилерді алмастырған (жапондықтар оның жеткізілуін тоқтатқан), және 1724 жылы Голландия провинциясынан голландтық дуйтті импорттауды бастады. Бұл монеталар 4 дюйге тең болатын (яғни голландтық штивер монетасы), бұл олардың Нидерландыдағы құнынан екі есе жоғары. Бұл айқын арбитраж мүмкіндігін тудырды және монеталар 1725 жылы айналымнан алынды. Голландияның екі провинциясы 1624 жылы VOC компаниясына Батавия атынан монеталар соғуға рұқсат бергенімен, Голландия Парламенті бұған келісім бермеді, сондықтан мұндай VOC монеталары 1726 жылға дейін соғылмады. Онда екі түрлі дуйт болды: Нидерландыда айналымдағысы 1/8 штиверге, ал Үндістанда айналымдағысы 1/4 штиверге бағаланды. "VOC" монограммасы бар дуйттер ғана Үндістанда заңды төлем құралы болады деп жариялау арқылы VOC бұл монеталарға (күдіксіз жоғары табысты) монополиясын сақтай алды, бірақ дуиттердің ішкі құнына қатысты жоғары құны Үндістанда дуиттердің жалғандарын жасау жиі кездесетінін білдірді. Голландия мен Зеландия өздерінің гербтерін бейнелейтін алғашқы VOC мыс дуиттерін соқты, ал бұл екі провинция Батыс Фризеландпен бірге VOC дукатондарын (бір унция күміс монеталар) соқты. Голландия Парламенті дизайнды мақұлдамағандықтан дукатонға қарсылық білдірді және әр дукатон үшін 1000 дукатон айыппұл салумен қорқытты. Провинциялар шегінді, ал барлық үлгілер балқытылды. Содан кейін VOC дукатондарының жаңа дизайны ұсынылды және мақұлданады, алғашқы VOC дукатондары 1728 жылы VOC компаниясын құрайтын алты провинцияның әрқайсысының гербімен соғылды. VOC дукатондары 1728 және 1751 жылдар аралығында осы алты провинцияның бірі немесе бірнешеуімен соғылды. Жалпы алғанда, бірнеше миллион монета соғылды. Одан да көп VOC дуиттері соғылды. Дукатон сияқты, олар да Үндістанға алғаш жіберілген голландтық дуиттерден үлгіленді, бірақ 1726 жылғы дукатоннан айырмашылығы, олар қайта шақырылмады, сондықтан алғашқы VOC дуиттері сол жылдан басталады. Дуиттерді Утрехт (1742 жылдан 1794 жылға дейін), Голландия (1726 жылдан 1793 жылға дейін), Гелдерланд (1731 және 1732 жылдары, содан кейін 1771 жылдан 1794 жылға дейін), Зеландия (1726 жылдан 1794 жылға дейін) және Батыс Фризеланд (1729 жылдан 1794 жылға дейін) соқты. Әр монетаның бетінде тиісті провинцияның тәжді гербі, VOC монограммасы, күні және тиісті монета таңбасы болды; дуиттердің дизайнына шығарылу кезеңінде шағын өзгерістер енгізілді. Күміс және алтын презентациялық монеталар да бар. Жарты дуит монеталары, бірдей дизайнмен (Утрехттің монетасынан басқа, онда Утрехт гербіндегі арыстанның тіреулері болмады), бірақ салмағы жартысы болғандықтан, өте аз танымал болды және тек Утрехт (1752 және 1770 жылдар аралығында), Голландия (1749-1754 және 1769-1770), Гелдерланд (1788 және 1789), Зеландия (1770-1772 және 1789) және Батыс Фризеланд (1769 және 1770) соқты. Екі еселенген дуиттер соғылмады. Импортталған дуиттермен бірге 1764, 1765 және 1783 жылдары компанияның өкілеттігімен Явада дуиттер соғылды, олардың бір жағында "DUYT JAVAS [date]", ал екінші жағында араб тілінде дәл сол мәтін жазылған. Бұл монеталарда VOC монограммасы мен гербі болмады. Дуит 18 ғасырда біртіндеп танымал болды. Тек 1770 жылдары 10 миллион монета Үндістанға жіберілді. Олар пицимен бірге 18 ғасырдың басым бөлігінде айналымда болды, ал 1800 жылға қарай дуит Явадағы ыңғайсыз пицилерді алмастырды. XVIII ғасырдың екінші жартысында ескі қиылған күміс штиверлердің бағасы 4 дуит, ал жаңалары 5 дуит болды.

The VOC wished to introduce copper coinage, replacing the picis (the supply of which had been interrupted by the Japanese), and began to import Dutch duit in 1724 from the province of Holland. These were valued at 4 duit to the heavy stuiver (i. e. the Dutch stuiver coin), twice the value that they had in the Netherlands. This created an obvious arbitrage opportunity, and the coins were withdrawn in 1725. Although two of the Dutch provinces had granted their VOC Companies permission to mint coins in the name of Batavia in 1624, the Dutch Parliament withheld its assent to this, and no such VOC coinage was issued until 1726, when there were two different classes of duits: those circulating in the Netherlands, valued at 1/8 stuiver, and those circulating in the Indies at 1/4 stuiver. By declaring that only duits bearing the 'VOC' monogram would be legal tender in the Indies, the VOC could keep its (clearly highly profitable) monopoly on these coins, though the high value of duits relative to their intrinsic worth did mean that duit forgeries were common in the Indies. Holland and Zeeland issued the first VOC copper duit coins, bearing their respective arms, and those two provinces along with West Friesland also issued VOC ducatons (one ounce silver coins). The Dutch Parliament objected to the ducatons, arguing that the designs were unapproved, and threatened a fine of 1,000 ducatons per ducaton issued. The provinces backed down, and all specimens were melted down. A new design for VOC ducatons was then submitted and assent given, with the first VOC ducatons issued in 1728 by, and bearing the arms of, each of the six provinces that constituted the companies of the VOC. VOC ducatons were minted in many of the years between 1728 and 1751 by one or more of these six provinces. Several million coins were minted in total. Far more VOC duits were minted than that. As with the ducaton, they were modelled on the Dutch duits that were the first to be shipped to the Indies, but unlike the 1726 ducatons, they were not recalled, and thus the first VOC duits date from that year. Duits were issued by Utrecht (most years from 1742 to 1794), Holland (most years from 1726 to 1793), Gelderland (1731 and 1732, then most years from 1771 to 1794), Zeeland (most years from 1726 to 1794), and West Friesland (most years from 1729 to 1794). Each coin bore the crowned arms of the respective province on the obverse, and the VOC monogram, date and the respective mintmarks; minor changes were made to the design of the duits over the period of issue. Silver and gold presentation strikes exist. Half duit coins, featuring the same designs (except Utretcht's, which lacked the lion supporters on the Utrecht shield seen on the full duit) but with half the weight, were much less popular, and were minted only by Utrecht (between 1752 and 1770), Holland (1749 to 1754, and 1769–1770), Gelderland (1788 and 1789), Zeeland (1770–1772 and 1789), and West Friesland (1769 and 1770). No double duits were minted at all. Along with the imported duits, in 1764, 1765 and 1783, duits were produced under authority of the Company in Java, with one side inscribed 'DUYT JAVAS [date]', and the other the same text in Arabic. These coins lacked both VOC monogram and arms. The duit gradually became more popular over the 18th century. Ten million were sent to the Indies in the 1770s alone. They circulated alongside the picis for most of the 18th century, and by 1800 the duit had superseded the inconvenient picis in Java. During the second half of the 18th century, old clipped silver stuivers were valued at 4 duits, and new ones at 5 duits.

Алтын жавандық дукат

Батавиялық монета жасау зауыты 1744 жылы Матарамның бірінші Сусухунаны Пакубувоно II-мен жасалған келісімшарт бойынша ашылды, бұл VOC-ға алғаш рет монета соғу құқығын берді. Дегенмен, 1744 және 1808 жылдар аралығында монеталардың жалпы өндірісі шамамен 4 миллион флоринді құрады. Зауыттың алғашқы өнімі – 1744–1746 жылдары соғылған Яван алтын дукаттары немесе дирхамдары болды, олардың құны төрт күміс рупияға тең болды және 4,3 грамм таза алтыннан жасалды, жазу тек араб тілінде болды. 1746–1748 жылдары қос дукаттар (сонымен қатар алтын) соғылды, олардың саны өте аз болды. 1748 жылдан кейін Яван дукатын соғу тоқтатылды, себебі олардың жалғандары пайда болды. 1753 жылдан бастап импортталған голландиялық алтын дукаттар Батавияда араб әріптерімен «ДЖАВА» деп мөрлене бастады, олардың құны 6 флорин мен 12 стюйверге бағаланды, мөрленбеген монеталар үшін 6 флоринге қарсы – бұл жеке импортты/экспортты шектеу мақсатында жасалған шара еді. 1761 жылы мөрленген монеталардың жалған екендігі анықталғаннан кейін мөрлеу тоқтатылды.

Күміс жаван рупиясы

Күміс үнді рупиясы жергілікті жерде танымал монета болғандықтан (1735 жылы құны 30-дан 27 стуйверге дейін төмендетілді), оның жергілікті нұсқасы 1747 жылы арабша мәтінімен (ондағы мәтінде "Голланд компаниясының дирхамы [ақша]" және "Ұлы Ява аралы үшін") және тек рим жазуындағы күні, құны 30 стуйвер, салмағы бойынша Моғол империясының Сурат рупиясына ұқсас. Бұл 1750 жылға дейін жалғасты, өйткені ол көп пайда әкелмеді. Кейіннен, импорттық алтын монеталар сияқты, кейбір импорттық рупиялар 1753 және 1761 жылдар аралығында қарсы мөр басылды және 30 стуйвер құны берілді. Батавиялық монетахана 1764 жылдан 1767 жылға дейін күміс рупияны тағы да 30 стуйверге бағалады, бірақ 1768 жылдың басында жеткілікті күміс монеталар өндірілгендіктен өндіріс тоқтатылды. 1783 жылдан 1789 жылдың басына дейін, 1795 жылдан 1798 жылға дейін өндіріс қайтадан басталды. Еуропалық алтын дукатонды қарсы мөртабандау сәтті болмады, сондықтан 1766 жылы 4, 8 және 16 грамм 20 каратты алтыннан жасалған алтын бір, екі және төрт рупия шығарылды. Олар қазіргі күміс рупиялар жасалатын металлдан жасалған. Алайда, жалған ақшаның пайда болуына байланысты 1768 жылы бұл монеталар айналыстан шығарылды. Монеталар "төртінші", "жартылай" және "толық" рупия деп аталды, өйткені 16 күміс рупия "толық" рупияға тең болды, дәл сол сияқты 16 күміс үнді рупиясы 1 алтын мохурға тең болды. 1783–1785 жылдары толық және жарты алтын рупиялар шығарылды, әр номиналдағы бірнеше мың дана. 1796–1798 жылдары толық және жарты рупиялар өндірісі қайтадан басталды. 1800 жылы VOC мемлекеттендірілсе де, күміс пен алтын рупияның өндірісі жалғасты. 1800–1803 және 1807 жылдары жартылай алтын рупиялар, ал күміс рупиялар 1800–1808 жылдары, жартылай күміс рупиялар 1805 және 1806 жылдары шығарылды.

Қағаз ақша

VOC 1752 жылы депозиттік (De Bank Courant, 1752 жылы құрылған) және несиелік банктерді (De Bank van Leening, 1746 жылы құрылған) біріктіріп, De Bank Courant en Bank van Leening деп атады. Олар риксдальдермен есептелетін қағаз ақша шығара бастады және ай сайын 1/4% мөлшерінде пайыз алатын болды (кейін 1/8% және содан кейін 1/12% дейін төмендетілді). Бұл банкноттар қолдануына ыңғайлы болғандықтан танымал болды. Голландия мен Англия арасындағы соғыс салдарынан Ост-Индияда күміс тапшылығы туып, VOC 1782 жылы несие қағаздарын шығара бастады. Бұл несие қағаздары банкноттарды кепілдікке алу үшін қолданылды, бірақ монета жетіспеуіне байланысты қағаз ақша құнын жоғалтты және 1789 жылға қарай 20% құлдырады. Банк, міндеттемелерін орындау үшін жеткілікті капиталдың болмауына байланысты, 1794 жылдың 7 сәуірінде VOC тарапынан жабылды, барлық банкноттар 2 ай ішінде айырбасталуға тиіс еді.

Күміс VOC монетасы

VOC дуйтының көптеген түрлерімен қатар, 18-ғасырдағы Ост-Индия монеталарының тағы бір маңызды дамуы 1786 жылдан басталды, осы жылы еуропалық елдер отарлық күміс монеталарды көбірек шығара бастады, нәтижесінде жергілікті сұраныс толық қанағаттандырылды (бұл үлкен және кіші күміс монеталардың, сондай-ақ күміс пен мыс арасындағы құнының ауытқуына себеп болды). Монеталардың номиналы 10 стуйвер (1/2 гульдер), 1 гульдер және 3 гульдер болды. Соғымдар 1786 жылдан 1791 жылға дейін сақталған. Голландия дукатоны 80 стуйверге, түрлі үнді және жергілікті рупия 30 стуйверге, ал 8 реал 64 стуйверге бағаланды.

Мыспен қапталған құрт

1796 жылдан бастап Батавиядағы монета қадау орны Жапониядан импортталған ұзын мыс таяқшалардан жасалған, номиналы мен шығу жылы қадалған ауыр "мыс бонк" (бонк – голланд тілінде "ірі монета") монеталарын шығара бастады. Монеталардың салмағы айтарлықтай өзгеше болды және олар дөңгелектеп жасалған. Номиналы 1 және 2 стуйвер болды, салмағы тиісінше шамамен 23 және 46 граммды құрады (бұл 4 және 8 жеке дуйттың салмағымен тең). Цейлон үшін жасалған ұқсас ақшалардан айырмашылығы, оларда VOC монограммасы болмады.

Стайвер монеталары

Батавиялық монета жасау орталығы 1799 жылы балқытылған зеңбіректерден алынған қорғасын қорытындасынан жасалған, салмағы шамамен 12 г болатын 1 стуйвер монетасын өндіруді бастады. Олар 1799 және 1800 жылдары шығарылды.

Батавия Республикасы

VOC 1800 жылы Нидерланды (Батавия Республикасы) мемлекеттік меншікке алынды және оны басқару үшін Шығыс иеліктер кеңесі құрылды. Индияда мыс монеталардың үлкен тапшылығы болғандықтан, дуиттарды қайта қадау Нидерландыдағы төрт қадауханада жаңартылды. Олардың үшеуі 1802 жылдан 1806 жылға дейінгі жаңа даталармен ескі VOC дизайнын пайдаланды, ал төртіншісі, Энхуизендегі жаңа Республиканың орталық қадауханасы, VOC монограммасы болған жерде «INDIA BATAV» деген жазуды, ал жеке провинцияның гербінің орнына тәжді мемлекеттердің гербін алды. Бұл монеталар құндылықты білдірді: 5 [1/2 дуит монетасы тең] жарты дуит – ƒ1/32, ал 5 [тең] дуит – ƒ1/16. Монеталар бастапқыда Жақсы Үміт мүйісінде қолдануға арналған, бірақ аталған колонияның жоғалғандығына байланысты, онда дуит жоғары бағаланған, олар Индияға жіберілді, ал бастапқы құны ƒ1/16-ға 6 тең болды. Осы соңғы дуиттер 1802–1809 жылдары шығарылды. Батавиялық Шығыс Үндістанның күміс монеталарының барлығы 1802 жылғы, олар ƒ1/16, ƒ1/8, ƒ1/4, ƒ1/2 және ƒ1 құндылығында болды – штивер енді тек мыстан жасалған. Дуит монеталарынан басқа, Батавия Республикасы кезеңінде мыс бонк штиверін өндіру жалғасты, бірақ 1803 жылы штивердің салмағы 19 граммға дейін азайтылды, осылайша штивердің құны ƒ1/20-дан ƒ1/24-ке төмендеді. Сондай-ақ 1803 жылы 8 штивер бонктары, ал 1804 және 1805 жылдары 1/2 штивер бонктары шығарылды, соңғысы 1805 жылы мыс мазмұнының аздығына байланысты, жоғары номиналды кесу арқылы жасалған жалған монеталардың пайда болуына себеп болды. 1806 жылы құрылған жекеменшік кәсіпорын тағы да көптеген VOC таңбалы дуиттерді шығарды, олардың бір жағында монограмма, екінші жағында JAVA сөзі және күні болды.

Голландия Корольдігі

Нидерландыдағы Батавия Республикасы құлағаннан кейін, Людовик Наполеон билігімен Голландия Корольдігінің жаңа әкімшілігі Герман Виллем Дэнделсті генерал-губернатор етіп тағайындады. Дэнделс 736 000 риксдальдер көлемінде несиелік қағаз түрінде қарыз алды. Бұл қарыздар жеткілікті күміспен қамтамасыз етілмеді және ақша айналымын арттырды. Ескі De Bank Courant en Bank van Leening 1809 жылы қайта ашылды. Дэнделс 1808 жылы жеке Javan duit шығарумен айналысатын кәсіпорынды иеленді, VOC монограммасын бірте-бірте "LN" әріптерімен ауыстырды. 1808–1810 жылдары екі түрлі дуит соғылды, ал 1811 жылғы дуиттерде тек LN монограммасы болды. Дуиттерден басқа, 1810 және 1811 жылдары мыстан 1/2 стуйвер және стуйвер монеталары жергілікті жерде соғылды, ал көптеген шетелдік монеталарға LN мөрі басылды. Осы кезеңде Голландиядан тек "INDIA BATAV" үлгісіндегі 1/2 дуит және дуит монеталары әкелінді. Шетелдік монеталарға басылған мөрлер 1900 жылдардың басында жасалған жалған монеталар.

Британдық билік

Голландиялық әкімшілік, 1810 жылдан бастап генерал-губернатор Ян Виллем Янссенс басқарған, 1811 жылы Жаваға британдықтардың басып кіруінен кейін және Стемфорд Раффлз генерал-губернатор болып тағайындалғаннан кейін алмастырылды. Раффлс бастапқыда 8 реальды (риксдальдердің орнына) стандартты монета ретінде қайта орнатты, күміс үшін 8,5 миллион риксдальдерлік банкноттарды қайтарып алды. 1812 жылы испан долларымен шығарылған банкноттар пайда болды. Кейіннен британдықтар бұрынғы шығарылымдармен бірдей салмақтағы (әлі де 30 stuiver немесе 120 duit құнды) күміс рупиялар мен жарты рупияларды шығарды, соңғысы төлем үшін ыңғайлы жаңа номинал ретінде қарастырылды. Бұл монеталар 1811 жылдан 1817 жылға дейін яван және араб тіліндегі мәтінмен, сондай-ақ күндермен шығарылды, ал 1813–1816 жылдары алтын жарты мохурлар (рупиялар) да шығарылды. Нидерланды билігіне оралғаннан кейін бұл іс-әрекет тағы бірнеше жыл жалғасты. Рупия енгізілгеннен кейін британдықтар реальдың орнына жаван рупиясының банк қағаздарын шығара бастады.

Мыс валютасының жетіспеушілігі анықталды; 1811–1812 жылдары британдық Ост-Индия компаниясының ‘VEIC’, ‘JAVA’ белгісі мен шығарылған жылы бар мыс дуиттер шығарылды. Шикі мыстың жетіспеуі салдарынан балқытылған зеңбіректермен тәжірибе жасауға тырысты, бірақ бұл тәжірибе тек қалыптарды бүлдіруге әкеп соқты. Раффлз Калькутта монета зауытына 50 миллион дуит жасау туралы өтініш білдірді, бірақ ол орындалмады, сондықтан британдықтар 1813 және 1814 жылдары мыс дуиттердің салмағының шамамен жартысына тең 50 миллион қалайы дуит жасады. Бұл монеталар кеңінен қабылданбады және миллионнан астам монета қайтарылып алынды. Голландия билігіне қайта оралғаннан кейін голландиялықтар бұл монеталарды мойындаудан бас тартты. Мыс үш және алты stuiver монеталарын жасау туралы өтініш монета зауытының мүмкіндіктерінің жеткіліксіздігіне байланысты орындалмады, оның орнына stuiver (1814 және 1815) және мыс жарты stuiver (1811–1815) шығарылды.

Нидерланд билігі (қайта қалпына келтірілді)

Голланд билігі 1814–1816 жылдары Нидерланд пен Ұлыбритания арасындағы келісім нәтижесінде бұрынғы голланд иеліктерін қайтарды. Алғашқы монеталар Сурабаяда соғылды: «INDIA BATAV» дизайнындағы дуит (1814–1826) және жарты дуит (1814–1822). Жарты дуиттер 1822–1826 жылдары 1/8 ST (стуйвер) деп жаңартылды, ал 1/4 ST монеталары 1822–1826 жылдары соғылды. Қазіргі заманғы үлгідегі қос дуит болмағандықтан, ол монета тек 1818–1828 жылдары 1/2 ST ретінде пайда болды. 1822 жылдан бастап барлық монеталарда «INDIA BATAV» орнына «NEDERL INDIE» жазылатын болды. 1815 жылы Ост-Индия үкіметі ƒ1, ƒ5, ƒ10, ƒ25, ƒ50, ƒ100, ƒ300, ƒ600 және ƒ1000 номиналындағы қағаз ақша шығарды. Капиталы жетіспейтін De Bank Courant en Bank van Leening 1817 жылы мемлекеттендірілді. Голландтар 1818 жылы банкты жапты, банкноттарын айырбастауға халыққа алты ай уақыт берді. Ост-Индияда мыс монеталардың тапшылығы ұзаққа созылды, сондықтан қытай және жапон мыс монеталары кеңінен қолданылды. 1811 жылы француз центиме монеталары импортталды, бірақ кейіннен алынып тасталды. 1818 жылы тапшылықты жою үшін мыс бондар қайтадан 1/2, 1 және 2 стуйвер номиналымен шығарылды. Олардың құны 400 000 фунтқа жеткенімен, стуйверге 15 грамм мыс қосылып, құны төмендеп, 1826 жылы айналымнан алынды. 1828 жылы жабылып қалған Сурабая монетаханасы, Егіншілік жүйесінен туған монеталарға деген жоғары сұранысқа байланысты қайта ашылды. 1833–1841 жылдары дуит және қос дуит монеталары соғылды, олардың номиналы 1 цент және 2 цент болды. Барлығы шамамен бір миллиард 1 цент және жарты миллиард 2 цент монеталары соғылды. Бұған қоса, 1827, 1834, 1835, 1840, 1841, 1842 және 1843 жылдары «Утрехт» VOC дуиттері (жергілікті жерде соғылған, себебі VOC дуиттері халық арасында танымал болды, 18 ғасыр үлгісіндегі импортталған штамдар қолданылды, бірақ әртүрлі монета белгілерімен) соғылды. 1790 жылғы жалғыз VOC қос дуиттері 1840–1843 жылдары соғылды. Сұраныс толыққаннан кейін 1843 жылы Батавия және Сурабая монетаханалары жабылды, ал барлық келесі Ост-Индия монеталары импортталды. Колония үшін алғашқы күміс монеталар 1821 жылы Утрехтте соғылған 99 000 фунттық монеталар болды (1839 және 1840 жылдары тағы бірнеше миллион монета соғылды). ƒ1/4 және ƒ1/2 монеталары 1826 және 1827 жылдары миллионнан астам данада соғылды, ал біріншісі 1840 жылы да соғылды. 1854 жылы монета жүйесі толыққанды ондық жүйеге көшті, мыс 1/2 цент, 1 цент және 2 1/2 цент, күміс ƒ1/20, ƒ1/10 және ƒ1/4 монеталары шығарылды (бірақ 1821–1840 жылдарығы монеталар айналымда болды). Жаңа монеталарда голланд тілімен қатар араб жазуы да болды, бұл бұрынғы голланд монеталарында болмаған. ƒ1/20 ыңғайлы болмағандықтан тек 1954 және 1955 жылдары шығарылды, ал қалған номиналдар 1945 жылға дейін шығарыла берді, мыс 1914 жылдан бастап қолаға ауысты, 1943 жылы күміс ƒ1 және ƒ2 1/2 монеталары қосылды (бұрынғы жылдары Ост-Индия монеталарымен қатар голланд ƒ1/2, ƒ1 және ƒ2 1/2 монеталары қолданылды) және 1913, 1921 және 1922 жылдары мыс-никель 5 цент монетасы шығарылды. 1861 және 1881 жылдар аралығында ешқандай монета соғылмады. Соңғы монеталар 1941–1945 жылдары АҚШ-та соғылды, Голланд Екінші дүниежүзілік соғыста болғанда және Жапония Ост-Индияны билегенде.

Dutch rule was restored in 1814–1816 as a result of the treaty between the Netherlands and Britain returning the former Dutch possessions. The first coins to be minted were at the Surabaya mint: duits (1814–1826) and half duits (1814–1822) of the 'INDIA BATAV' design. The half duits were updated to read 1/8 ST (stuiver), minted 1822–1826, while 1/4 ST coins were minted 1822–1826. As no double duit designs existed of modern design, that coin only appeared as 1/2 ST, from 1818 to 1828. Starting from 1822, 'INDIA BATAV' was replaced with 'NEDERL INDIE' on all coins. The Indies government in 1815 issued a series of credit paper, with denominations of ƒ1, ƒ5, ƒ10, ƒ25, ƒ50, ƒ100, ƒ300, ƒ600 and ƒ1000. De Bank Courant en Bank van Leening, which was woefully short of capital, was nationalized in 1817. The Dutch closed the bank in 1818, giving people six months to exchange their banknotes before they were declared worthless. There had long been a shortage of copper coinage in the Indies, and as a consequence Chinese and Japanese copper coins were in general circulation. French centime coins had been imported in 1811, but subsequently withdrawn; in 1818 to address the shortage, copper bonks were once again issued in 1/2, 1, and 2 stuiver denominations. Although ƒ400,000 worth were produced, they had been severely debased at 15 g of copper to the stuiver, and they were eventually withdrawn in 1826. The Surabaya mint, closed in 1828, was reopened as a consequence of the high demand for coinage created by the Cultivation System. Duit and double duit coins, which had, on the initiative of the mint, the decimal denominations 1c (cent) and 2c, were minted 1833–1841; in total around one billion 1 cent and half a billion 2 cent coins were minted, which, alongside the minting of 1790 dated 'Utrecht' VOC duits (which were minted locally, as the VOC duits were popular with the population, using imported dies of the 18th century design but with different mintmarks) in 1827, 1834, 1835, 1840, 1841, 1842 and 1843. The only ever VOC double duits, also dated 1790, were minted 1840–1843. With demand finally satiated, in 1843 the Batavia and Surabaya mints were closed permanently, and all subsequent Indies coinage was imported. The first silver coinage minted for the colony were ƒ99,000 coins minted in Utrecht in 1821 (several million more were minted in 1839 and 1840). ƒ1/4 and ƒ1/2 coins were minted in 1826 and 1827 in numbers over a million, with the former also minted in 1840. Coinage was finally fully decimalised in 1854, with copper 1/2c, 1c and 2 1/2c and silver ƒ1/20, ƒ1/10 and ƒ1/4 (although the 1821–1840 coinage continued to circulate). The new coinage bore Arabic script alongside Dutch language, which earlier Dutch minted had not done. The ƒ1/20 was only issued in 1854 and 1855, because it was too small to be convenient, but all other denominations continued to be issued until 1945, with copper changing to bronze from 1914, the addition of silver ƒ1 and ƒ2 1/2 coins in 1943 (in earlier years regular Dutch coins of ƒ1/2, ƒ1 and ƒ2 1/2 had circulated alongside the Indies ones), and a copper nickel 5 cent that was issued in 1913, 1921 and 1922. No coins in any denomination were minted between 1861 and 1881. The last coins are dated 1941–1945 and were minted in the USA while the Dutch were tied up in World War II and the Japanese were ruling the Indies.

De Javasche Bank (Жаваш банкі)

Нидерланд королі Вильгельм I 1826 жылы Индияда банк құруға құқық берді. "De Javasche Bank" (DJB) деп аталатын банк 1828 жылғы 24 қаңтарда Батавияда ашылды, ол 10 жыл бойы, 1837 жылғы 31 желтоқсанға дейін жұмыс істеудің эксклюзивті құқығымен ашылды. Авторизацияланған капитал 8000 акцияны құрады, әрқайсысы 500 фунттан, төрт траншпен сатылатын 2000 акциядан. Оның алғашқы банк қағазы 1828 жылғы 11 наурызда жасалды, банк 2043 акцияға алтын мен күміс түрінде жазылым алғаннан кейін. Банкноттар 25-ден 1000 фунтқа дейін болды (банк 10 фунттан төмен банкноттар шығаруға құқығы жоқ), барлығы 1,12 миллион фунт стерлингтік қағаз шығарылды. Банк 1829 жылы Семаранг және Сурабаяда филиалдар ашты. Алтын-көмір қорларының жетіспеушілігіне байланысты, алғашқы құқықтардың мерзімі аяқталар алдында "kopergeld", яғни мыс ақша ноталары шығарылды. Бұл ақшалар "tegen honderd duiten de gulden" немесе 100 дуйтқа 1 гульден есебімен айырбасталатын. Банктің құқықтары 1838 жылдан бастап тағы он жылға ұзартылды, акциялардың екінші траншы сатылды. 1842-1845 жылдары мыс банкноттар шығарылды. Айналымдағы күміс монеталардың жетіспеушілігіне байланысты күміске арналған "рецепттер" сериясы шығарылды, олар үшін мыс банкноттары 6 мыс гульденінен 5 рецепс гульденіне айырбасталды. Рецепттер басқа коммерциялық қағаздармен де айырбасталатын, бірақ заңды төлем құралы емес (банктың 1828 жылғы банкноттары ғана заңды төлем құралы болды). Банктің құқықтары 1848 жылдан 1858 жылға дейін қайта жаңартылды, қосымша капитал алынбады. 1854 жылғы 8 мамырда үкімет голланд валютасының (1847 жылдан бастап) Индияда заңды төлем құралы екенін жариялады. Банк құқықтары 1860 жылғы 31 наурызға дейін уақытша ұзартылды, ал күміс рецепттері кез келген жарамды төлем құралымен алмастырыла алады деп саналды. Банкке төртінші эксклюзивті құқықтар 1860 жылдан 1870 жылға дейін берілді, банк капиталын толық 4 миллионға дейін арттырды, банкке Явадан тыс филиалдар ашуға мүмкіндік берді және банк қағаздарының диапазонын 10 гульденге дейін кеңейтті, сондай-ақ үлкен номиналдарға рұқсат берді. Банк өз банкноттарының құнының үштен екісін жарамды төлем құралдарымен кепілдікке беруі тиіс. Осылайша, банкноттардың екінші сериясы 1861 жылы 10, 25, 50, 100, 500 және 1000 гульден номиналында шығарылды, ал 1846 жылғы күміс рецепттер алынып тасталды. DJB Падангта (1864 жылғы тамыз), Суракартада (1867 жылғы қараша), Макассарда (1864 жылғы желтоқсан), Чиребонда (1866 жылғы тамыз) және Пасурауда (1867 жылғы қараша) филиалдар ашты. 1864 жылы жаңа банкноттар дизайны енгізілді, оның ішінде жаңа 5, 200 және 300 гульден номиналдары. Банк құқықтары 1870 жылдан 1881 жылға дейін қайта жаңартылды, ал капитал алты миллион гульденге дейін арттырылды. 1878 жылы Йогьякартадағы филиал ашылды. Банктің құқықтары 1881 жылдан 1891 жылға дейін ұзартылды, ал ол 1881 жылы алты миллион гульдендік капиталмен жаңа компания ретінде қайта құрылды. Банк құқықтары 15 жылға 1891 жылдан 1906 жылға дейін ұзартылды, бұл кезде Амстердамда кеңсе ашылды (1891 жылы). 1897 жылдан бастап JP Coen бейнеленген жаңа банкноттар дизайны енгізілді. Банк құқықтары 1906 жылдан 1921 жылға дейін қайтадан ұзартылды. Металлмен қамтамасыз ету мәселелеріне байланысты үкіметке бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін қазынашылық банкноттарын (номиналы 5 гульденнен төмен, олар орталық банктің эмиссиясында болды) шығаруға рұқсат берілді, ол 1919 жылы жасалды. 1940 жылы екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1/2, 1 және 2 1/2 гульден төмен бағалы банкноттармен металлмен жабдықтау мәселесі туындады. 1922 жылы De Javasche Bank заңы арқылы эксклюзивті құқықтар сериясы аяқталды және банктің капиталы 50% -ға дейін 9 миллионға дейін арттырылды. Банкке 5 гульденнен төмен банкноттарды шығаруға тыйым салынды, ал барлық банкноттардың дизайны ресми түрде жариялануға тиіс еді. Барлық ескі банк қағаздарын қайта жаңғыртқан жаңа банкноттар сериясы шығарылды. Бұл жазбаларда тағы да JP Coen суреті бар. Олар 5-ден 1000 гульденге дейін болды және 1925 жылдан 1931 жылға дейін шығарылды. Ваянг билерін бейнелейтін жаңа банкноттар 1934 жылдан бастап 5 және 10 гульден номиналымен, ал 1939 жылдан 1939 жылға дейін 5-тен 1000 гульден номиналымен шығарыла бастады, бірақ сол кездегі экономикалық жағдайларға байланысты жоғары номиналдарының аз бөлігі ешқашан шығарылмаған. 1942 жылы жапондықтар табысты түрде Индияға басып кірді, олар өздерінің басып алу флотымен бірге 1c, 5c және 10c, 1/2, 1, 5 және 10 гульден номиналдарында гульденнің өз нұсқасын әкелді. 1944 жылы олар Азия ұлтшылдығын ұжымдастырудың бақылауда болудың кілті болатынын шешті және голланд стиліндегі гульден банкноттарын Индонезия тіліндегі гульден нұсқасы – Нидерланд Индиясы рупиясымен ауыстырды. Голланд үкіметі эмиграцияда Индонезияға оралғанда шығару үшін банкноттарға тапсырыс берді, олар 1942 жылы АҚШ-та басылды, 1943 жылмен даталанды. Олар 1944 жылдан 1945 жылға дейін архипелагтың шығыс аралдарында (голландтар ерте басып алған) шығарыла бастады. Голландтардың соғыстан De Javasche Bank-ке келген зиян туралы қорқыныштарына байланысты, олар голланд үкіметінің өкілеттігімен шығарылды, сондықтан олар "NICA гульдені" (Нидерланд Индиясы Азаматтық Әкімшілігінің гульдені) деп белгілі болды. Ява және Суматрада индонезиялық ұлтшылдар көтеріліс жасады, ал голландтар бастапқыда тек бірнеше қалалармен шектелді. Екі аралда да жапондық басып алу ақшасы индонезиялықтар мен голландтар арасында айналымда болды, қорлар таусылғанша. 1946 жылы Джакартадағы уақытша Республикалық үкімет тарапынан шығарылған алғашқы индонезиялық рупия бәсекелес валюталар мен әкімшіліктер арасында қақтығысқа әкелді. Голланд ақшасы индонезиялық ұлтшылдар тарапынан қабылданбады, олар тек индонезиялық ақшаны пайдалануды талап етті. 1946 жылдан кейін De Javasche Bank банкнот өндірісін қайта бастады, 5, 10 және 25 гульден банкноттарымен. Бұл банкноттарда индонезия тілінде "рупия" деген сөз жазылған. NICA гульдені, екінші жағынан, голланд королевасының суретін бейнеледі және ұлтшыл сезімдерге мүлдем сезімтал емес еді. 10 және 25 сен номиналындағы қосымша банкноттар 1947 жылы шығарылды. 1946 жылдан 1948 жылға дейін голландтар бақылауындағы аумақты кеңейтуге сәттілікке жетті, бірақ халықаралық сезім оларға қарсы болды, сондықтан 1949 жылдың қарашасында бейбіт келісімге қол жеткізілді. Шарттардың бірі "De Javasche Bank" жаңа "Republik Indonesia Serikat" (Біріккен Индонезия Штаттары) мемлекетінің орталық банкі ретінде қалатын болды. Осылайша, жаңа Индонезия мемлекетінің халықаралық деңгейде танылған алғашқы валютасында әлі де "гульден" және "De Javasche Bank" сөздері болды, 1946 жылғы (тіпті күнін сақтап) De Javasche Bank банкноттарын қайта пайдалана отырып, тек түсін өзгертті және 50, 100, 500 және 1000 гульден номиналы қосылды. De Javasche Bank банкноттарының жаңа дизайнымен 1948 жылмен даталанды, 1/2, 1 және 2 1/2 гульден номиналында, сондай-ақ Индонезия тәуелсіздігі кезінде шығарылды, Rp5 және Rp10 (гульден емес) номиналындағы жаңа "Republik Indonesia Serikat" банкноттарымен бірге. "Индонезияландыру" сезімі күшті болды, сондықтан De Javasche Bank 1951 жылдан 1953 жылға дейін ұлттандырылды және "Bank Indonesia" деп аталды, ал Bank Indonesia рупия банкноттары 1953 жылдан бастап гульденді алмастыра бастады.

King William I of the Netherlands granted the right to create a bank in the Indies in 1826. The bank, known as "De Javasche Bank" (DJB), was opened in Batavia on 24 January 1828, with exclusive rights to operate for 10 years, until 31 December 1837. Authorised capital was 8000 shares of ƒ500, to be sold in four tranches of 2000 shares each. Its first issue of bank paper was made on 11 March 1828, after the bank had received subscriptions in gold and silver for 2043 shares. The notes were in denominations of ƒ25 up to ƒ1000 (the bank was not allowed to issue notes below ƒ10), totalling ƒ1.12 million of issued paper. The bank opened branches in Semarang and Surabaya in 1829. Due to a lack of bullion reserves, towards the end of the expiry of the first rights, 'kopergeld', or copper money notes, were issued. These were redeemable on the basis of 'tegen honderd duiten de guilder'—or 100 duit to the guilder. The bank's rights were renewed for a further ten years from 1838, with the second tranche of shares sold. Further copper notes were issued in 1842–1845. Due to a lack of silver coinage in circulation, a series of "recepis" for silver were issued for which the copper notes were exchanged at a rate of 6 copper guilder to 5 recepis guilder. The recepis were also exchangeable for other commercial paper, although not legal tender (only the bank's 1828 notes were legal tender). The banks rights were renewed again from 1848 to 1858, with no further capital acquired. On 8 May 1854, the government announced that Dutch currency (of 1847 and later) was legal tender in the Indies. The bank's rights were temporarily extended until 31 March 1860, and the silver recipes were deemed exchangeable with any valid payment instrument. The bank's fourth exclusive rights were granted from 1860 to 1870, increasing the bank's capital to the full ƒ4 million, permitting the bank to open branches outside Java, and extending the range of bank paper issuable down to ƒ10 as well as allowing larger denominations. It was provided that the bank should guarantee two thirds of the value of its banknotes with valid payment instruments. Thus the second series of bank notes was issued in 1861 in denominations of ƒ10, ƒ25, ƒ50, ƒ100, ƒ500 and ƒ1000, and the 1846 silver recipes were withdrawn. DJB opened branches in Padang (August 1864), Surakarta (November 1867), Makassar (December 1864), Cirebon (August 1866) and Pasuruan (November 1867). In 1864 a new design of banknotes was introduced, including new ƒ5, ƒ200 and ƒ300 denominations. The bank's rights were once again renewed, from 1870 to 1881, and capital was increased to six million guilder. The Yogyakarta branch was opened in 1878. The bank's rights were extended 1881 to 1891, and it was reincorporated as a new company, with the same capital of six million guilder in 1881. The bank's rights were extended for 15 years from 1891 to 1906, at which point an office was opened (in 1891) in Amsterdam. New banknote designs were introduced from 1897 depicting JP Coen. The bank's rights were extended again from 1906 to 1921. Due to metal supply issues, the government was first authorised after World War 1 to issue treasury notes (denominations below ƒ5, which were in the issue of the central bank), which it did in 1919. The same metal supply issue arose in 1940, during World War 2, with low value notes of ƒ1/2, ƒ1 and ƒ2 1/2. The series of Exclusive Rights were brought to an end in 1922, with De Javasche Bank Act, and the bank's capital was increased by 50% to ƒ9 million. The bank was prohibited from issuing notes of less than ƒ5, and all banknote designs were to be officially published. A new series of banknotes was issued, recalling all old bank paper. The notes again depicted JP Coen. They ranged from ƒ5 to ƒ1000, and were issued from 1925 to 1931. New notes showing wayang dancers began to be issued from 1934, in ƒ5 and ƒ10 denominations, and from 1939 to 1939 in denominations from ƒ5 to ƒ1000, but due to the economic conditions of the time, few of the higher denominations were never issued. In 1942, the Japanese successfully invaded the Indies, bringing with their invasion fleet their own version of the guilder, in denominations of 1c, 5c and 10c, ƒ1/2, ƒ1, ƒ5 and ƒ10. By 1944 they had decided that engendering a collective Asian nationalism would be the key to keeping control, and they replaced the Dutch style guilder notes by the Netherlands Indies roepiah, an Indonesian language version of the guilder. The Dutch government in exile ordered notes for issue on their return to Indonesia, and these were printed in the US in 1942, dated 1943. They began to be issued in the eastern islands of the archipelago (which the Dutch captured early on) from 1944 to 1945. Because of Dutch fears about damage to De Javasche Bank from the war, they were issued under the authority of the Dutch government instead, hence they were known as the 'NICA guilder' (Netherlands Indies Civil Administration guilder). In Java and Sumatra, Indonesian nationalists were insurgent, and the Dutch were initially confined to only a few cities. In both islands the Japanese invasion money continued to circulate among both Indonesian and Dutch, until supplies ran out. The issue in 1946 of the first Indonesian rupiah by the provisional Republican government in Jakarta resulted in conflict between the rival currencies and administrations. The Dutch money was not tolerated by the Indonesian nationalists, who insisted on the use of only Indonesian money. After 1946 De Javasche Bank resumed note production, with 5, 10 and 25 guilder notes. These bore in Indonesian language the word "roepiah". The NICA guilder, on the other hand, bore the image of the Dutch Queen, and was far from sensitive to nationalist feeling. Further notes simply saying "Indonesia" were issued in 10 and 25 sen denominations in 1947. Between 1946 and 1948 the Dutch succeeded in expanding the area of land under their control, but international feeling was against them, so in November 1949, peace was brokered. One of the conditions was that "De Javasche Bank" remained as the central bank of the new nation of "Republik Indonesia Serikat" (United States of Indonesia). Thus the first internationally recognised currency of the new nation of Indonesia still bore the words "guilder", and "De Javasche Bank", reusing the 1946 (even retaining the date, 1946) De Javasche Bank notes, changing only the colour, and with additional denominations of ƒ50, ƒ100, ƒ500 and ƒ1000. Further De Javasche Bank notes, in a new design, were dated "1948", with ƒ1/2, ƒ1 and ƒ2 1/2 denominations, and were also issued upon Indonesian independence, along with new 'Republik Indonesia Serikat' notes in Rp5 and Rp10 (not guilder) denominations. The feeling for "Indonesianization" was strong, and so De Javasche Bank was nationalized and renamed as "Bank Indonesia" over the period 1951 to 1953, and Bank Indonesia rupiah notes began to replace the guilder from 1953.