Рабиндранат Тагордың поэзиясы, романдары, әңгімелері мен музыкасы туралы ақпарат. Bengali әдебиетінің негізін қалаушы, лирикалық туындыларымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рабиндранат Тагордың елеулі шығармалары
Notable works of Rabindranath Tagore
Рабиндранат Тагордың шығармалары – бенгал ақыны және брахмо философы Рабиндранат Тагор өмірі бойы жазған өлеңдер, роман, қысқа әңгімелер, драмалар, суреттер, кескіндер және музыкадан тұрады. Тагордың әдеби беделі көбінесе оның поэзиясына деген құрметке байланысты; алайда, ол роман, эссе, қысқа әңгімелер, саяхаттар, драмалар және мыңдаған әндер де жазды. Тагордың прозалық шығармаларының ішінде оның қысқа әңгімелері ең жоғары бағаланады; шындығында, ол осы жанрдың бенгал тіліндегі бастаушысы деп есептеледі. Оның шығармалары жиі ырғақты, оңды және лирикалық сипатымен ерекшеленеді. Дегенмен, мұндай әңгімелер көбінесе қарапайым адамдар мен балалардың өмірінен алынған қарапайым сюжеттерге негізделген.
The works of Rabindranath Tagore consist of poems, novels, short stories, dramas, paintings, drawings, and music that Bengali poet and Brahmo philosopher Rabindranath Tagore created over his lifetime. Tagore's literary reputation is disproportionately influenced by regard for his poetry; however, he also wrote novels, essays, short stories, travelogues, dramas, and thousands of songs. Of Tagore's prose, his short stories are perhaps most highly regarded; indeed, he is credited with originating the Bengali language version of the genre. His works are frequently noted for their rhythmic, optimistic, and lyrical nature. However, such stories mostly borrow from deceptively simple subject matter — the lives of ordinary people and children.
Драмалық
Алты жасында Тагор ағасы Жьотириннатхтың Мольердің «Буржуалық діншіл адам» пьесасын қоюын басқарды. Жиырма жасында ол өзінің алғашқы драмалық операсын жазды: «Валмики Пратибха» (Валмикидің дарыны). Онда Вальмики пандит күнәларынан арылып, Сарасватиның батасын алып, «Рамаянаны» құрастырады. Тагор драмалық стильдер мен эмоциялардың кең ауқымын зерттейді, соның ішінде жаңартылған киртандарды пайдалану және дәстүрлі ағылшын мен ирланд халық әуендерін ауыз суырғы ретінде бейімдеу. 1912 жылы жазылған тағы бір пьеса, «Дақ қаһар» (Пошта), бала Амалдың тыныш, балалық шектеулерінен арылып, ақырында «ұйықтап қалуын» суреттейді, бұл оның өлімін білдіреді. Тагордың сөздерімен айтқанда, «Дақ қаһар» өлімді «жасырылған байлық пен қалыптасқан сенімдер әлемінен рухани бостандық» ретінде қарастырады. Нацистер қоршаған Варшава геттосында поляк дәрігер-педагог Януш Корчак 1942 жылдың шілдесінде жетім балалармен «Поштаны» қойды. «Балалар патшасы» кітабының авторы Бетти Джин Лифтон Корчак өлімнің қашан және қалай болу керектігін ойлап, балаларды өлімді қабылдауға дайындады деп күдіктенді. Қазанның ортасында нацистер оларды Треблинкаға жіберді. Оның басқа шығармалары лирикалық ағым мен эмоционалдық ритмді негізгі идеяға шоғырландырып, бұрынғы бенгал драмасынан өзгешелендіреді. Тагор «әрекет емес, сезімнің ойынына» ұмтылды. 1890 жылы ол өзінің ең үздік драмасын шығарды: «Висаржан» (Қорбандық). Бұл оның бұрынғы повесі «Раджаршидің» бейімделуі. «Мағынасыз және қатыгез ырым-жырымдарға қарсы ашық айыптау», бенгал тіліндегі түпнұсқада он жетінші ғасырдағы Удайпурдағы тарихи оқиғаларды көрсететін күрделі сюжеттер мен ұзақ монологтар бар. Трипураның адал махараджасы зұлым бас діни қызметкер Рагупатиге қарсы тұрады. Оның кейінгі драмалары философиялық және аллегориялық сипатқа ие болды, соның ішінде «Дақ қаһар» да бар. Тағы бір пьеса – Тагордың «Чандалика» («Қолайшақ қыз») шығармасы, ол ежелгі будда аңызына негізделген. «Рактакарабиде» («Қызыл немесе қанды олеандр») клептократ патша Якса пури тұрғындарына билік етеді. Ол және оның қызметшілері алкогольге толы, сандары тізімдегідей болған халқын өзі үшін алтын қазуға мәжбүрлейді. Надан қыз-қаһарман Нандини патшалық сардарлар класының ашкөздігін жеңу үшін өзінің халқын біріктіреді, патшаның кейінгі көмегімен. «Жақсылыққа қарсы жамандық» тропынан бас тартып, шығарма өмірлік және қуанышты мәжіліссіздікті патшаның адал қызметшілерінің бірқалыпты адалдығына қарсы қояды, бұл «Аңшылық фермасы» немесе «Гулливердің саяхаттарындағыдай» аллегориялық күреске әкеледі. Бенгалияда бағаланғанымен, түпнұсқа ұзақ уақыт бойы «еркін және түсінікті» аударманы тудыра алмады, ал оның ескірген және әсем дидактикасы шетелде қызығушылық тудырмады. «Читрангада», «Чандалика» және «Шьяма» – би драмасының бейімделулері бар басқа маңызды пьесалар, олар бірге «Рабиндра Нритя Натья» деп аталады.
At sixteen, Tagore led his brother Jyotirindranath's adaptation of Molière's Le Bourgeois Gentilhomme. At twenty he wrote his first drama opera: Valmiki Pratibha (The Genius of Valmiki). In it the pandit Valmiki overcomes his sins, is blessed by Saraswati, and compiles the Rāmāyana. Through it Tagore explores a wide range of dramatic styles and emotions, including usage of revamped kirtans and adaptation of traditional English and Irish folk melodies as drinking songs. Another play, written in 1912, Dak Ghar (The Post Office), describes the child Amal defying his stuffy and puerile confines by ultimately "fall[ing] asleep", hinting his physical death. A story with borderless appeal—gleaning rave reviews in Europe—Dak Ghar dealt with death as, in Tagore's words, "spiritual freedom" from "the world of hoarded wealth and certified creeds". In the Nazi besieged Warsaw Ghetto, Polish doctor educator Janusz Korczak had orphans in his care stage The Post Office in July 1942. In The King of Children, biographer Betty Jean Lifton suspected that Korczak, agonising over whether one should determine when and how to die, was easing the children into accepting death. In mid October, the Nazis sent them to Treblinka. His other works fuse lyrical flow and emotional rhythm into a tight focus on a core idea, a break from prior Bengali drama. Tagore sought "the play of feeling and not of action". In 1890 he released what is regarded as his finest drama: Visarjan (Sacrifice). It is an adaptation of Rajarshi, an earlier novella of his. "A forthright denunciation of a meaningless [and] cruel superstitious rite[s]", the Bengali originals feature intricate subplots and prolonged monologues that give play to historical events in seventeenth century Udaipur. The devout Maharaja of Tripura is pitted against the wicked head priest Raghupati. His latter dramas were more philosophical and allegorical in nature; these included Dak Ghar. Another is Tagore's Chandalika (Untouchable Girl), which was modelled on an ancient Buddhist legend describing how Ananda, the Gautama Buddha's disciple, asks a tribal girl for water. In Raktakarabi ("Red" or "Blood Oleanders"), a kleptocrat king rules over the residents of Yaksha puri. He and his retainers exploit his subjects—who are benumbed by alcohol and numbered like inventory—by forcing them to mine gold for him. The naive maiden heroine Nandini rallies her subject compatriots to defeat the greed of the realm's sardar class—with the morally roused king's belated help. Skirting the "good vs evil" trope, the work pits a vital and joyous lèse majesté against the monotonous fealty of the king's varletry, giving rise to an allegorical struggle akin to that found in Animal Farm or Gulliver's Travels. The original, though prized in Bengal, long failed to spawn a "free and comprehensible" translation, and its archaic and sonorous didacticism failed to attract interest from abroad. Chitrangada, Chandalika, and Shyama are other key plays that have dance drama adaptations, which together are known as Rabindra Nritya Natya.