Самуэль Баррон: АҚШ және Конфедерация Әскери Теңіз Шенеунігінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Сэмюэл Баррон (28 қараша 1809 – 26 ақпан 1888) – Америка Құрама Штаттарының, соңынан Конфедерацияның теңіз офицері, Американдық Азамат соғысы кезінде Конфедерацияның Еуропадағы өкілі қызметін атқарған.

Ерте өмір және мансап

Вирджиния штатының Хэмптон қаласындағы әйгілі әскери отбасында дүниеге келген Баррон 1812 жылдың 1 қаңтарында екі жасында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылданды (мүмкін, оның әкесі, коммодор Сэмюэл Баррон (1765–1810) жақын жердегі теңіз базасын басқарғандықтан). 1820 жылы Баррон мічман қызметіне кірді. Ол шендік сатыда өсіп, 1827 жылдың 3 наурызында лейтенант болып тағайындалды. Мексика-Америка соғысы кезінде 1847 жылдың 15 шілдесінде ол командир дәрежесіне көтерілді. 1849 жылдан 1853 жылға дейін «Джон Адамс» кемесінің капитаны болған Баррон 1855 жылдың қыркүйегінде капитан атанды. Одан кейін 1858 жылдан 1859 жылға дейін Джордж Дьюи экипажында болған «Уабаш» бу кемесінің капитаны болды. 1860 жылы ол Бюро бастығы болып тағайындалды, осылайша АҚШ Әскери-теңіз күштерінде маңызды ықпалға ие болды. Келесі жылы Линкольннің қызметке кіргеннен кейін, ол Әскери-теңіз департаментін бақылауға тырысқан деген күдік туды.

Азаматтық соғыс

1861 жылғы сәуірде Вирджиния Одақтан бөлінуін жариялағаннан кейін Баррон АҚШ Әскери-теңіз күштерінен кетті. Оның отставкасы АҚШ-та қабылданбағанымен (кейін 22 сәуірде Әскери-теңіз күштері хатшысы Гидеон Уэллс оны қызметтен босатылған деп жариялады), ол Вирджиния Әскери-теңіз күштерінде капитан болып тағайындалды. Вирджиния флоты Конфедерация флотына біріктірілгеннен кейін, Барронға командирлік лауазымына комиссия берілді және 10 маусымда Бұйрықтар және есептер кеңсесінің бастығы болып тағайындалды. Баррон 20 шілдеге дейін осы лауазымда қалды, содан кейін Конфедерация Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Стивен Р. Малори Вирджиния мен Солтүстік Каролина жағалауының қорғанысын басқаруға Барронды тағайындау туралы өтінішін қабылдады, бұл Памлико шығанағындағы Конфедерация үшін маңызды порт болды. 28 тамызда Форт-Хаттерастағы штаб-пәтеріне келген Баррон 28-29 тамыздағы Хаттерас шығанағы шайқасында Одақтың флот офицері Сайлас Х. Стрингемге қарсы Хаттерас және Кларк форттарының қорғанысын басқарды. Баррон екі форттың тапсырылуынан кейін тұтқынға алынды. Нью-Йорк портындағы Губернатор аралындағы Форт-Коламбуста, содан кейін Бостон портындағы Форт-Уорренда ұсталған Баррон келесі жылы тұтқын алмасу арқылы босатылды. 1862 жылы Бостонның Форт-Уорренінде тұтқындалғанда лейтенант Уильям Т. Гласселл былай деді: "Генералдар Бакнер мен Тилгман сол кезде менімен бірге бөлмеде болды, және коммодор Барронмен бірге..." 1862 жылдың қарашасында Баррон Вирджиниядағы теңіз күштеріне қысқа мерзімге қайта тағайындалды, бірақ ол Ұлыбританияға жіберілді, онда CSS Солтүстік Каролина және CSS Миссисипи (сонымен қатар 'Лэйрд қошқарлары' деп те аталады) есімді екі темір қабықпен жабдықталған кеменің құрылысын басқаруға кірісті, олар Командир Джеймс Д. Буллохтың басшылығымен Конфедерация үшін салынып жатқан еді. Кемелер келесі жылы британдық билік органдары тәркілегеннен кейін, Баррон Францияға сапар шегіп, Парижде Конфедерациялық мемлекеттердің теңіз күштерін басқаратын "Флаг-офицері" ретінде Еуропадағы Конфедерациялық мемлекеттердің теңіз күштерінің офицерлерімен, блокаданы бұзушылармен және каперлермен байланыс жасады, 1865 жылдың 25 ақпанында ол лауазымынан кетіп, бір айдан кейін Конфедерацияның тапсырылуына аз уақыт қалғанда АҚШ-қа оралды. Вирджиния штатының Эссекс округіне көшіп келген Баррон 1888 жылдың 26 ақпанында қайтыс болғанға дейін шаруашылықпен айналысты.

In April 1861, after Virginia announced its secession from the Union, Barron resigned from the U. S. Navy and, although his resignation was denied by the United States (later being listed by Navy Secretary Gideon Welles on April 22 as dismissed), he accepted a commission as Captain in the Virginia Navy and, as chief of the Office of Naval Detail and Equipment, later assisting in organizing a coastal defense of the Virginia and North Carolina coastlines. After Virginia's fleet was integrated with the Confederate Navy, Barron was issued a commission as commander and appointed chief of the Office of Orders and Details on June 10. Barron would remain in that post until July 20, when Confederate Secretary of the Navy Stephen R. Mallory agreed to Barron's request to be assigned as commander of coastal defences of Virginia and North Carolina, an important port for Pamlico Sound based Confederate privateers. Arriving at his headquarters on Fort Hatteras on August 28, Barron commanded the defense of both the forts Hatteras and Clark against Union Flag Officer Silas H. Stringham during the Battle of Hatteras Inlet on August 28–29. Barron was captured following the surrender of the two fortresses. Held at Fort Columbus on Governors Island in New York harbor, then at Ft. Warren, Boston harbor, Barron was eventually released in a prisoner exchange the next year. In 1862 while imprisoned at Ft. Warren, Boston, Lt. William T. Glassell stated: "Generals Buckner and Tilghman were then rooming with me, and together with Commodore Barron "

In November 1862, Barron was briefly reassigned command of naval forces in Virginia before he was sent to Great Britain to take command of the two ironclad rams, CSS North Carolina and CSS Mississippi (also known as the 'Laird Rams'), that were being built under the direction of Commander James D. Bulloch for the Confederacy. After the ships were seized by British authorities the following year, Barron traveled to France, remaining in Paris as "Flag Officer" commanding Confederate States Naval Forces in Europe acting as a contact for Confederate naval officers as well as blockade runners and privateers until February 25, 1865 when he resigned his commission, returning to the United States shortly before the Confederacy's surrender a month later. Retiring to his home in Essex County, Virginia, Barron took up farm life until his death on February 26, 1888.