865 жылғы Англияға викингтердің шапқыны: Ұлы Жәһил Армиясы

Кіріспе

Әскери ұйым
865 жылы Англияға жасалған Нордтардың шапқыны

the military organization
Norse invasion of England in 865

The Great Heathen Army, also known as the Viking Great Army, was a coalition of Scandinavian warriors who invaded England in AD 865. Since the late 8th century, the Vikings had been engaging in raids on centres of wealth, such as monasteries. The Great Heathen Army was much larger and aimed to conquer and occupy the four kingdoms of East Anglia, Northumbria, Mercia and Wessex. The name Great Heathen Army is derived from the Anglo Saxon Chronicle. The force was led by three of the five sons of the semi legendary Ragnar Lodbrok, including Halfdan Ragnarsson, Ivar the Boneless and Ubba. efn|name=sons|The Danish historian Saxo Grammaticus gives Ragnar no less than ten sons; however, the Anglo Saxon Chronicle says that only three took part in the invasion. It is likely that the sagas of Ragnar and his sons, although based in history, were a literary invention. The historical foundation is more likely found in the French and English chronicles. By this time, only the kingdom of Wessex had not been conquered. In May of 878 Alfred the Great defeated the Vikings at the Battle of Edington, and a treaty was agreed whereby the Vikings were able to remain in control of much of northern and eastern England. The Anglo Saxon Chronicle does not mention the reason for this invasion, perhaps because Viking raids were fairly common during that period of time. The Tale of Ragnar's Sons, on the other hand, mentions that the invasion of England by the Great Heathen Army was aimed at avenging the death of Ragnar Lodbrok, a legendary Viking ruler of Sweden and Denmark. raids began in England in the late 8th century, primarily on monasteries. The Anglo Saxon Chronicle entry for AD 787 reports the first confrontation with the Vikings in England. This incident is regarded, by some, as the first raid on England. Æthelweard's version of the Chronicle, known as the Chronicon Æthelweardi, has a slightly different version of events, saying that the reeve, a certain Beaduheard, had spoken to the visitors in an "authoritative tone" and this is why they killed him. The first monastery to be raided was in 793 at Lindisfarne, off the northeast coast; the Anglo Saxon Chronicle described the Vikings as "heathen men". Monasteries and minster churches were popular targets as they were wealthy and had valuable, portable objects. The Anglo Saxon Chronicle for the year 840 says that Æthelwulf of Wessex was defeated at Carhampton, Somerset, after 35 Viking ships had landed in the area. The Annals of St. Bertin also reported the incident, stating:

Despite this, Æthelwulf had some success against the Vikings. The Anglo Saxon Chronicle has repeated references during his reign of victories won by ealdormen with the men of their shires. However, the raiding of England continued on and off until the 860s, when instead of raiding, the Vikings changed their tactics and sent a great army to invade England. This army was described by the Anglo Saxon Chronicle as a "Great Heathen Army" (OE: mycel hæþen here or mycel heathen here).

Ұлы ескірген әскер, сондай-ақ Викингтердің Ұлы әскері деп белгілі, 865 жылы Англияға шабуыл жасаған скандинавиялық жауынгерлердің коалициясы болды. 8 ғасырдың соңынан бастап викингтер байлық орталықтарына, мысалы, монастырларға шабуылдар жасап келді. Ұлы ескірген әскер әлдеқайда ірі болды және Шығыс Англия, Нортумбрия, Мерсия және Уэссекс төрт патшалығын басып алуға және иеленуге бағытталған. "Ұлы ескірген әскер" атауы Англо-саксон жылнамасынан алынған. Бұл әскерді жартылай аңызға айналған Рагнар Лодброктың бес ұлының үшеуі басқарды, олардың ішінде Хафдан Рагнарссон, Ивар Сүйексіз және Убба болды. Дания тарихшысы Саксо Грамматикус Рагнардың оннан астам ұлы болғанын айтады; алайда, Англо-саксон жылнамасы тек үшеуінің ғана шабуылға қатысқанын көрсетеді. Рагнар және оның ұлдары туралы сагалар тарихқа негізделгенімен, олар әдеби туынды болуы мүмкін. Тарихи негіздер француз және ағылшын жылнамаларында көбірек кездеседі. Осы кезде Уэссекс патшалығы ғана басып алынбаған еді. 878 жылдың мамыр айында Ұлы Альфред Эдингтон шайқасында викингтерді жеңіске жеткізіп, викингтердің солтүстік және шығыс Англияның көп бөлігін бақылауда ұстауына келісім жасалды. Англо-саксон жылнамасы бұл шабуылдың себебін көрсетпейді, мүмкін, викингтердің шабуылдары сол кезде жиі болғандықтан. Ал "Рагнар ұлдарының әңгімесі" кітабында Ұлы ескірген әскердің Англияға шабуыл жасауы Швеция мен Данияның легендарлық викинг билеушісі Рагнар Лодброктың өліміне кек қайтару мақсатымен жасалғаны айтылады. Англияда шабуылдар 8 ғасырдың соңында басталды, негізінен монастырларға. Англо-саксон жылнамасының 787 жылғы жазбасында Англияда викингтермен болған алғашқы қақтығыс туралы хабарлама бар. Кейбір адамдар бұл оқиғаны Англияға жасалған алғашқы шабуыл деп санайды. Этельвардтың Хроникасының нұсқасы, Хроника деп белгілі, оқиғаның сәл өзгеше нұсқасын ұсынады, онда рев, Бедухард есімді адам, келушілермен "авторитеттік үнмен" сөйлескені үшін олар оны өлтірді. Алғашқы монастырьға шабуыл 793 жылы солтүстік-шығыс жағалауындағы Линдсфарн қаласында жасалды; Англо-саксон жылнамасы викингтерді "мәжүзілген адамдар" деп сипаттады. Монастырлар мен шіркеулер байлығымен және құнды, тасымалданатын заттарымен танымал нысаналар болды. 840 жылғы Англо-саксон жылнамасында Уэссекс патшасы Этельвульфтің 35 викинг кемесінің аймаққа қонғаннан кейін Сомерсеттегі Карэмптон қаласында жеңілгені туралы жазылған. Сент-Бертиннің жылнамасында да оқиға туралы былай делінген: Осыған қарамастан, Этельвульф викингтерге қарсы бірнеше жетістікке жетті. Англо-саксон жылнамасында оның билігі кезінде еалдормендердің өздерінің графтарымен жеңіске жеткені туралы бірнеше мәлімет бар. Алайда Англияға шабуылдар 860 жылға дейін жалғасты, содан кейін викингтер шабуыл жасаудың орнына тактикасын өзгертіп, Англияға шабуыл жасау үшін үлкен әскер жіберді. Бұл әскерді Англо-саксон жылнамасы "Ұлы ескірген әскер" (ЕО: mycel hæþen here немесе mycel heathen here) деп сипаттады.

Әскердің көлемі

Тарихшылар Ұлы мұсылман емес әскердің мөлшері бойынша әртүрлі бағалаулар келтіреді. Пит Сойер сияқты "минималист" ғалымдардың пікірінше, әскер дәстүрлі түрде ойлағаннан кем болуы мүмкін. Сойер 865 жылғы аңглосаксондық жылнамасында викингтер әскерін "мұсылман емес әскер" деп атаған, немесе көне ағылшын тілінде "hæþen here" деп көрсетілген. 694 жылғы Уэссекс патшасы Иннің заң кодексі "here" (айтылуы) терминіне "отыз бес адамнан астам басқыншы әскер немесе шабуыл жасаушы топ" деген анықтама береді, осылайша басқыншы викингтер әскері мен "fyrd" деп аталатын аңглосаксон әскері арасындағы айырмашылықты көрсетеді. Аңглосаксондық жылнаманы жазған жазушылар осы терминді викингтер әскерін сипаттау үшін қолданған. Тарихшы Ричард Абельс бұл викингтердің соғыс жасаушы топтары мен мемлекет немесе тәж ұйымдастырған әскери күштер арасындағы айырмашылықты көрсету үшін жасалғанын болжады. 10-шы ғасырдың соңы мен 11-шы ғасырдың басында "here" термині викинг болсын болмасын, әскерді жалпы атау үшін қолданылатын болды. Рагнар ұлдарының сағасында олардың жауынгерлерді тасымалдау үшін "knorr" (жүк кемелері) қалай қолданғаны сипатталған, әрбір "knorr" 250 адамды тасымалдаған. Гай Халсолл 1990-шы жылдарда бірнеше тарихшылар Ұлы мұсылман емес әскердің саны мыңдағанға жететінін айтқандарын және "әлі де пікірталасқа орын көп" екенін мойындағанын хабарлады. Соғыс аяқталған кезде викингтер кеме жүретін өзендердегі монастырлар мен қалалардың шабуылға ұшырайтынын анықтады. 845 жылы Париже шабуыл жасау үшін викингтерге үлкен күміс сомасы төленгенінің алдында тоқтатылды. Бай олжа алу мүмкіндігі басқа викингтерді осы аймаққа тартты, және он жылдықтың соңында Батыс Францияның барлық маңызды өзендері викингтер флотымен патрульденіп тұрды. Викингтер 851 жылы Батыс саксон королі Этельвульфтан жеңіліске ұшырады, сондықтан Уэссекстің жеріне түсудің орнына, олар солтүстікке, Шығыс Англияға баруды шешті. Аңыз бойынша, біріккен әскерді Рагнар Лодброктың үш ұлы басқарды: Хафдан Рагнарсон, Ивар Сүйексіз (Хингвар) және Убба.

Historians provide varying estimates for the size of the Great Heathen Army. According to the 'minimalist' scholars, such as Pete Sawyer, the army may have been smaller than traditionally thought. Sawyer notes that the Anglo Saxon Chronicle of 865 referred to the Viking force as a Heathen Army, or in Old English "hæþen here". The law code of King Ine of Wessex, issued in about 694, provides a definition of here (pronounced ) as "an invading army or raiding party containing more than thirty five men", thus differentiating between the term for the invading Viking army and the Anglo Saxon army that was referred to as the fyrd. The scribes who wrote the Anglo Saxon Chronicle used the term here to describe the Viking forces. The historian Richard Abels suggested that this was to differentiate between the Viking war bands and those of military forces organised by the state or the crown. By the late 10th and early 11th century, here was used more generally as the term for an army, whether it was Viking or not. The saga of Ragnar's sons describes how they used knorrs (cargo ships) to carry warriors, each knorr carrying 250 men. Guy Halsall reported that, in the 1990s, several historians suggested that the Great Heathen Army would have numbered in the low thousands and acknowledged that there "is still much room for debate". By the time the war had ended, the Vikings had discovered that monasteries and towns situated on navigable rivers were vulnerable to attack. In 845, a raid on Paris was prevented by a large payment of silver to the Vikings. The opportunity for rich pickings drew other Vikings to the area, and by the end of the decade all the main rivers of West Francia were being patrolled by Viking fleets. The Vikings had been defeated by the West Saxon King Æthelwulf in 851, so rather than land in Wessex they decided to go further north to East Anglia. Legend has it that the united army was led by the three sons of Ragnar Lodbrok: Halfdan Ragnarsson, Ivar the Boneless (Hingwar), and Ubba.

Қақтығыстың басталуы, 865 жыл

865 жылдың соңында Ұлы дінсіз әскер Танет аралына орналасып, Кент халқынан бейбітшілік үшін ақшалай сыйлық алуға уәде алды. Бірақ викингтер осы келісімді сақтамай, Шығыс Кенттің аймағында қиратушылық шабуылдар жасады. Викингтер Шығыс Англияны басып кіру үшін бастапқы нысан ретінде пайдаланды. Шығыс Англиялықтар басып алушылармен келісімге келіп, оларға жылқы ұсынды. 866 жылдың соңында викингтер Нортумбрияға аттанбас бұрын, Йоркте қыстады. 867 жылы Нортумбриялықтар данегельд төледі, ал викинг әскері Нортумбрияда марионеттік билеушіні орнатып, содан кейін Мерсия патшалығына бет бұрды. 867 жылы олар Ноттингемді басып алды. Мерсия патшасы викингтерге қарсы күресу үшін Уэссекс патшасынан көмек сұрады. Уэссекс пен Мерсияның біріккен әскері Ноттингем қаласын қоршауға алды, бірақ нақты нәтижеге қол жеткізе алмады. Сондықтан мерсиялықтар викингтерге ақы төлеуге келісті. 868 жылдың күзінде викингтер Нортумбрияға оралып, Йоркте қыстады, 869 жылдың көп бөлігін сол жерде өткізді. Олар Шығыс Англияға қайтып оралып, 869-870 жылдардың қысын Тетфордта өткізді. Тетфордта олармен бейбіт келісім болмаған Шығыс Англияның патшасы Эдмунд оларға шабуыл жасады. Викингтер бұл шайқастарда жеңіске жетті, ал Эдмунд тұтқындалып, мүмкін азапталды және өлтірілді. Кейіннен ол Эдмунд Шейіт деп танылды. 871 жылы Скандинавиядан Багсекг бастаған Ұлы жазғы әскер келді. Күшейтілген викинг әскері Уэссекске назар аударды, бірақ король Этельредтің інісі Альфред басқарған Батыс сакстар оларды 871 жылдың 8 қаңтарында Ашдаун шайқасында жеңіп, Багсекгті қаза таптырды. Үш айдан кейін Этельред қайтыс болып, оның орнын Альфред (кейіннен Ұлы Альфред) басты. Альфред викингтерден уақыт алу үшін оларға ақы төледі. 871-872 жылдары Ұлы дінсіз әскер Лондонға қыстады, содан кейін Нортумбрияға қайтып оралды. Нортумбрияда марионеттік билеушіге қарсы көтеріліс болғандықтан, олар билікті қалпына келтіру үшін оралды. Содан кейін олар 872-873 жылдары Линдсей корольдігінде (қазіргі Линкольнширдің бөлігі) Торксиде қыстады. Мерсиялықтар оларға қайтадан ақы төлеп, бейбітшілікке қол жеткізді. 873 жылдың соңында викингтер Дербиширдегі Рептонда қыстады. 874 жылы Рептонда қыстағаннан кейін Ұлы дінсіз әскер Мерсия патшасын жер аударып, ақырында Мерсияны басып алды. Мерсия патшасының орнын Сеолвульф басты. Ұлы Альфредтің өмірбаясын жазған Ассердің айтуынша, викингтер екі топқа бөлінді. Халфдан бір топты солтүстікке, Нортумбрияға бастап, Тине өзенінің жағасында (874-875) қыстады. 875 жылы ол Шотландияға дейін солтүстікке шабуыл жасап, пикттермен және Стратклайд британдарымен шайқасты. 876 жылы шекарадан оңтүстікке қайтып келгенде, ол Нортумбрия жерін өз адамдарына бөліп берді, олар "жерді өңдеп, өздерін асырады". Бұл жерлер Данелау деп аталды. Викингтер Уорхэмді тастап кетті, бірақ Уэссекстің басқа аймақтарына шабуыл жасады, ал бастапқыда олар сәттілікке жетті. Алайда Альфред қарсы шабуыл жасап, 878 жылы Эдингтон шайқасында оларды жеңді. Бұдан кейін Ассердің Wedmore келісімі деп атаған келісімге қол қойылды, онда Гутрум христиан дінін қабылдап, өзі мен әскері Уэссекстен кетуге келісті. Кейін Альфред пен Гутрум арасында келісім жасалды, онда Альфред пен Гутрумның аумақтарының шекарасы, бейбіт сауда және олардың халқының құны белгіленді.

In late 865, the Great Heathen Army encamped in the Isle of Thanet and was promised by the people of Kent danegeld in exchange for peace. Regardless, the Vikings did not abide by this agreement and proceeded to rampage across eastern Kent. The Vikings used East Anglia as a starting point for an invasion. The East Anglians made peace with the invaders by providing them with horses. The Vikings stayed in East Anglia for the winter before setting out for Northumbria towards the end of 866, establishing themselves at York. In 867, the Northumbrians paid danegeld, and the Viking Army established a puppet leader in Northumbria before setting off for the Kingdom of Mercia, where in 867 they captured Nottingham. The king of Mercia requested help from the king of Wessex to help fight the Vikings. A combined army from Wessex and Mercia besieged the city of Nottingham with no clear result, so the Mercians settled on paying the Vikings off. The Vikings returned to Northumbria in autumn 868 and overwintered in York, staying there for most of 869. They returned to East Anglia and spent the winter of 869–870 at Thetford. While in Thetford, they were attacked by Edmund, king of East Anglia, with whom they had no peace agreement. The Viking army was victorious in these battles, and Edmund was captured, possibly tortured, and killed. He later came to be known as Edmund the Martyr. In 871, the Great Summer Army arrived from Scandinavia, led by Bagsecg. The reinforced Viking army turned its attention to Wessex but the West Saxons, led by King Æthelred's brother Alfred, defeated them on 8 January 871 at the Battle of Ashdown, slaying Bagsecg in the process. Three months later, Æthelred died and was succeeded by Alfred (later known as Alfred the Great), who bought the Vikings off to gain time. During 871–872, the Great Heathen Army wintered in London before returning to Northumbria. It seems that there had been a rebellion against the puppet ruler in Northumbria, so they returned to restore power. They then established their winter quarters for 872–873 at Torksey in the Kingdom of Lindsey (now part of Lincolnshire). The Mercians again paid them off in return for peace, and at the end of 873 the Vikings took up winter quarters at Repton in Derbyshire. In 874, following their winter stay in Repton, the Great Heathen Army drove the Mercian king into exile and finally conquered Mercia. The exiled Mercian king was replaced by Ceolwulf. According to Alfred the Great's biographer Asser, the Vikings then split into two bands. Halfdan led one band north to Northumbria, where he overwintered by the river Tyne (874–875). In 875, he ravaged further north to Scotland, where he fought the Picts and the Britons of Strathclyde. Returning south of the border in 876, he shared out Northumbrian land among his men, who "ploughed the land and supported themselves." This land was part of what became known as the Danelaw. The Vikings left Wareham, but it was not long before they were raiding other parts of Wessex, and initially they were successful. Alfred fought back, however, and eventually won victory over them at the Battle of Edington in 878. This was followed closely by what was described by Asser as the Treaty of Wedmore, where Guthrum agreed to be baptised and then for him and his army to leave Wessex. Then some time after, the Treaty of Alfred and Guthrum was agreed, that set out the boundaries between Alfred and Guthrum's territories as well as agreements on peaceful trade, and the weregild value of their people.

Салдары

878 жылдың соңында Гутрум жасағы Мерсия патшалығындағы Сиренчестерге шегінді. Содан кейін, шамамен 879 жылдың соңында, олар Шығыс Англияға көшті, онда Гутрум, крещение алғаннан кейін Ательстан деп те аталатын ол, 890 жылы қайтыс болғанға дейін патшалық құрды. Гутруммен бірге бармаған әскердің бір бөлігі көбінесе Нортумбрия мен Йорк қалаларында орнықты. Кейбіреулері Мерсияда қоныстанған болуы мүмкін. Бұған дәлел – Дербиширдегі Рептон мен Хит Вудтағы екі викинг зираттары, олардың Ұлы Армиямен байланысты деп саналады. 892 жылы Фулхэмде лагерь құрған, 250 кемеден тұратын әскер қайтып келіп, Кенттегі Аппледорде орналасты. Содан кейін, жақын арада 80 кемеден тұратын тағы бір әскер Милтон-Регисте лагерь құрып, Батыс Саксондықтарға қауіп төндірді. 880 жылдар бойы патшалықтағы викингтердің болуы Альфредті Уэссексті қорғауға итермеледі. Король викингтерге қарсы теңіз шайқасының маңыздылығын түсінді және теңіз күштерін құруға кірісті; Альфред викинг кемелерінен екі есе ұзын, ал кейбіреулері 60, тіпті одан да көп ескектерге ие арнайы кемелер салуға бұйрық берді. Альфред әскерді қайта ұйымдастырып, бекітілген қалалардың күшті жүйесін – бурхтарды құрды. Альфред бурхтары үшін көбінесе ежелгі римдік қалаларды пайдаланды, өйткені ол олардың бұрынғы бекіністерін қайта жаңартып, нығайта алды. Елдегі әрбір еркін адам қиын жағдайда патшалықты қорғау үшін шақырылуы мүмкін еді, бірақ викингтердің жылдам шабуылдары жергілікті жасақтардың әрекет етуіне мүмкіндік бермеді; Альфредтің реформаларының бір бөлігі – шабуылдарға жылдам жауап бере алатын тұрақты армия құру болды. Англосаксондық шаруалар әрбір бурхтың 24 шақырым радиусында өмір сүрді, сондықтан қажет болған жағдайда олар паналауға үлгеруі мүмкін еді. Бурхтарды және тұрақты армияны ұстап тұру үшін Альфред салық салу және әскерге алу жүйесін енгізді, ол қазір Бургал Хидаге деп белгілі бір құжатта тіркелген. Бурхтар әскери жолдар желісімен байланысты болды, олар Альфредтің әскерлеріне жаумен шайқасу үшін жылдам қозғалуға мүмкіндік берді. «Here» әдетте басқыншы армияны білдіргендіктен, «herepath» – «here»-ге қарсы қолданылатын жол болды. Викингтердің кең таралған тактикасы – орталықты, әдетте қандай да бір бекіністі басып алып, оны нығайтып, содан кейін айналасындағы аудандарды тонау үшін база ретінде пайдалану болды. 884 жылдан бастап Альфредтің реформалары оларды Уэссекте мұндай іс-әрекеттер жасаудан алдын алды. Жаңа қоныс аударушылардың келуі Данелоудың нығайып дамуына көмектесті. Англосаксондық Англия Ұлы Бутпарастар Армиясының шапқындарынан қирады, викингтер Солтүстік және Шығыс Англияны бақылауда ұстады, ал Альфред және оның ізбасарлары өздерінің патшалықтарын қорғап, Уэссекстің бақылауында қалды.

In late 878, Guthrum's band withdrew to Cirencester, in the kingdom of Mercia. Then, probably in late 879, it moved to East Anglia, where Guthrum, who was also known by his baptismal name of Aethelstan, reigned as king until his death in 890. The part of the army that did not go with Guthrum mostly went on to more settled lives in Northumbria and York. Some may have settled in Mercia. Evidence for this is the presence of two Viking cemeteries in Derbyshire that are believed to be connected to the Great Army, at Repton and at Heath Wood. In 892, the army that had encamped on Fulham, now comprising 250 ships, had returned and re established itself in Appledore, Kent. Another army of 80 ships soon afterwards also encamped in Milton Regis, posing a threat to the West Saxons. Throughout the 880s, the Viking presence in his kingdom encouraged Alfred to protect Wessex. The King realised the importance of naval combat against the Vikings and saw to the creation of a navy; Alfred ordered the construction of specialised ships that were supposedly twice as long as Viking ships, some possessing 60 oars, others possessing even more. Alfred also reorganised the army and set up a powerful system of fortified towns known as burhs. Alfred mainly used old Roman cities for his burhs, as he was able to rebuild and reinforce their existing fortifications. Every freeman in the land could be called out to protect the realm in times of trouble but the speed of Viking hit and run raids had been too quick for the local militias to act; part of Alfred's reforms was to create a standing army that could react rapidly to attacks. The Anglo Saxon rural population lived within a 24 km (15 mile) radius of each burh, so they were able to seek refuge when necessary. To maintain the burhs, as well as the standing army, Alfred set up a system of taxation and conscription that is recorded in a document now known as the Burghal Hidage. The burhs were connected with a network of military roads, known as herepaths, enabling Alfred's troops to move swiftly to engage the enemy. As here was usually a reference to an invading army, then it follows that herepath was a road for use against a here. A common Viking tactic was to seize a centre, usually some sort of fortification, that they could reinforce and then use as a base to plunder the surrounding district. From 884 Alfred's reforms prevented them from doing this in Wessex. This influx of new settlers helped consolidate the ever growing establishment of Danelaw. Anglo Saxon England had been torn apart by the invading Great Heathen Army and the Vikings had control of northern and eastern England, while Alfred and his successors had defended their kingdom and remained in control of Wessex.

Археологиялық орындар

Рептондағы Сент Уизтанның тас шіркеуі 9-ғасырда англосаксондық монастырь және шіркеу орны болған. 1974-1988 жылдар аралығында жүргізілген қазба жұмыстары өзен жағалауында, шіркеуге енгізілген D пішіндес топырақ жұмыстарын анықтады. Викингтер салты бойынша жерлеулер шіркеудің шығыс жағында жасалған, ал бұрынғы ғимарат бұзылып, кем дегенде 249 адамның денелері жерленген ортаға қарай бағытталған, бөлінбеген сүйектері табылған жерлеу үйіндісіне айналдырылды. Жаппай қабірдің ортасынан үлкен тас қабір табылды, бірақ оның ішіндегі дене қалдықтары сақталмаған. Скелет қалдықтарын зерттеу көрсеткендей, денелердің кем дегенде 80%-ы еркектер болған және олардың жасы 15-ден 45-ке дейін болған. Сүйектердің арасынан викингтерге тән әртүрлі заттар да табылды. Жақын орналасқан Хит Вуд обалы зиратында (қорғандық жерлеу орны) алпысқа жуық күл сүйектері (жерлеу емес, кремация) бар. Британ аралдарында кремация орындары өте сирек кездеседі, және бұл орын да, мүмкін, Ұлы дінсіз әскермен байланысты болған.