Уильям Уолтонның екінші симфониясы: Жаратылу тарихы мен қабылдануы
Symphony No. 2 (Walton)
Уильям Уолтонның 2-ші симфониясы: жазба, премьера, сын, қайта бағалау. Корольдік Ливерпуль филармониялық оркестрі мен Джордж Селлдің жазбалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Уолтонның №2 симфониясы 1957 және 1960 жылдар аралығында жазылып, 1960 жылдың қыркүйегінде тұңғыш рет орындалды. Алғашында оған қарама-қайшы пікірлер болды: кейбір сыншылар Уолтонның музыкасын көне деп санады. Бірақ кейіннен ол қайта қаралып, жоғары бағаланды. Шығарманы алғаш рет Джон Притчард жетекшілік еткен Ливерпуль Корольдік филармониялық оркестрі орындады, ал тұңғыш жазбасын Джордж Сзелл жетекшілік еткен Кливленд оркестрі жасады. Содан бері Ұлыбритания, АҚШ және басқа елдердің дирижерлері де оны жаздырып алды.
The Symphony No. 2 by William Walton was written between 1957 and 1960, and premiered in September 1960. It received a mixed reception at first: some critics thought Walton's music old fashioned. Subsequently it has been re evaluated and praised. The work was first performed by the Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, conducted by John Pritchard and was first recorded by the Cleveland Orchestra, conducted by George Szell. It has subsequently been recorded by conductors from Britain, the US and elsewhere.
Бастапқы және алғашқы орындалу
Бір сыншы «эмоционалды блокбастер» деп сипаттаған Уолтонның Бірінші симфониясы 1935 жылы алғаш рет толық орындалды. Бұл шығарма оны жетекші британ композиторы ретінде ерекшелендірген туындыларының бірі болды. 1950 жылдары оның музыкасы халық арасында танымал болса да, көптеген сыншылар оны көне деп санады. Уолтон Грегор Пиатигорскийге арналған виолончель концертін жазумен айналысқандықтан, бірден жұмысты бастай алмады. Ұзақ уақыт жұмыс істейтін Уолтон 1957 жылғы мерейтойлық шараларға уақытында аяқтау мерзімін өткізіп алды, және сол жылдың қараша айында ғана «Симфонияның алғашқы нұрлары сезіле бастады» деп айтты. Ол 1959 жылдың қаңтарында ғана бірінші бөлімін аяқтады; ортаңғы, баяу бөлімі 1960 жылдың қаңтар және ақпан айларында жазылды, ал финал шілдеде аяқталды. Ливерпуль қаласының әкімдігі шығарманың мерейтойға кеш аяқталғанын ескере отырып, егер Ливерпульдің Корольдік филармониялық оркестрі оны орындаса, премьераны Эдинбург фестивалінде өткізуге келісті. Оркестрдің бас дирижері Джон Притчард 1960 жылдың 2 қыркүйегінде Эдинбургтегі Ашер залында премьераны өткізді. Сол күштер 1960 жылдың 23 қарашасында Корольдік фестиваль залында өткен Корольдік филармониялық қоғамның концертінде Лондон премьерасын ұсынды. Джордж Сзелл және Концертгебу оркестрі 1960 жылдың 19 қарашасында Амстердамда Еуропалық премьераны өткізді. Сзелл жұмыстың американдық премьерасын 1960 жылдың 29 желтоқсанында Кливленд оркестрімен Кливлендтегі Северанс-холлда және 1961 жылдың ақпанында Нью-Йоркте өткізді. Бірнеше айдан кейін Сзелл мен Кливленд оркестрі алғашқы жазбасын жасады. Уолтон осы шығарманы Кливленд тұрғындарына және кейіннен Сзеллдің естелігіне арнады.
Walton's First Symphony, described by one critic as "an emotional blockbuster", performed in full for the first time in 1935, was one of the works that had marked him out as a leading British composer. By the 1950s his music remained popular with the public but was regarded by many critics as old fashioned. Walton could not begin work on the piece immediately, being occupied with writing his Cello Concerto for Gregor Piatigorsky. A slow worker, Walton missed the deadline for the 1957 anniversary celebrations, and it was not until November of that year that he found "glimmerings of the Symph are beginning to stir slightly". It was not until January 1959 that he completed the first movement; the middle, slow movement was written during January and February 1960 and the finale was completed in July. The city of Liverpool authorities agreed that as the work was finished too late for the anniversary it could be premiered at the Edinburgh Festival, provided the Royal Liverpool Philharmonic Orchestra played it there. The orchestra's chief conductor, John Pritchard, conducted the premiere at the Usher Hall, Edinburgh on 2 September 1960. The same forces gave the London premiere at a Royal Philharmonic Society concert at the Royal Festival Hall on 23 November 1960. George Szell and the Concertgebouw Orchestra gave the European continental premiere in Amsterdam on 19 November 1960. Szell conducted the American premiere of the work on 29 December 1960 with the Cleveland Orchestra at Severance Hall, Cleveland, and the New York premiere in February 1961. A few months later Szell and the Cleveland Orchestra made the first recording. Walton dedicated the work to the Clevelanders and later also to the memory of Szell.
Құрылымы
Бұл шығарма үш бөлімнен тұрады, оның жалпы ойнау уақыты жарты сағаттан сәл кем. Бөлім негізінен дәстүрлі соната формасында, G минорындағы скрипкалар мен челестаның қосылған үнімен орындалатын жылдам әуенмен басталады. Көпірлік бөлім екінші әуенге, тыныш, сүйкімді әуенге жетеледі, одан кейін сыншы Франк Хауес "глиссандо, соққы аспаптары, духовые және скрипкадағы қысқа үзілістер мен дірілдемелермен шулы" деп сипаттаған агитато бөлімі келеді. Даму бөлімі бастапқы әуеннің ұзындығын екі есеге қысқартып, екінші әуенді алғашқы орындалуынан сәл ұзаққа дейін кеңейтетін рекапитуляцияға алып келеді. Кода тыныш мүйіз солимен басталады, бастапқы мотив қайталанады және бөлім Хауестің айтуынша, қышқыл G миноры аккордымен аяқталады.
The work is in three movements, with a total playing time of just under half an hour. The movement is broadly in traditional sonata form, opening with a brisk theme played over a background of strings and celesta in G minor. A bridge passage leads to the second subject, a gentler, grazioso theme, followed by an agitato passage described by the critic Frank Howes as "noisy with glissandi, percussion, brass, and short snaps and stutters on the strings". A development section leads to a recapitulation in which the first subject is compressed to the half the length of its original form and the second subject is extended to be slightly longer than at its first appearance. The coda begins quietly with a horn solo, the opening motif is repeated and the movement ends quietly with what Howes calls an acidulated G minor chord.
Баяу қозғалыс
Екінші бөлім азартты, "lento assai" деген белгімен берілген. Уолтонның өмірбаяушысы Нил Тирни оны "іс жүзінде үздіксіз, үзілмейтін, әсем кантиленамен жазылған тоқыма" деп сипаттайды, әйтсе де ол өзінің алдыңғы тақырыбынан туындаған тақырыптардың тізбегінен тұрады.
The elegiac second movement is in , marked lento assai. Walton's biographer Neil Tierney describes it as appearing to be "an almost continuous, unbroken web of sumptuous cantilena writing", although it comprises a succession of themes, each growing out of its predecessor.
Соңғы
Үшінші бөлім Passacaglia: Theme, Variations, Fugato және Coda Scherzando деп белгіленген. Ол он екі ноталық қатармен басталады, бірақ Хауес, Тирни және Майкл Кеннеди бұл Шенбергке тән ерекшелік атональдық немесе додекафониялық стильде қолданылмағанын айтады; ол G минорында берік орналасқан және Хауестің пікірінше, Екінші Вена мектебінің кез келген өкілінен гөрі Бриттенге көбірек ұқсайды. Тақырып, біртіндеп толық оркестрмен орындалады, одан кейін көбінесе қысқа, әртүрлі көңіл-күйлердегі он вариация, негізгі тақырыпқа негізделген фуга және ко́да ретінде соңғы шерзандо келеді, бұл G мажор аккордының қайталануымен қуатты қорытындыға жеткізеді.
The third movement is marked Passacaglia: Theme, Variations, Fugato, and Coda Scherzando. It opens in with a twelve note tone row, but Howes, Tierney and Michael Kennedy all comment that this Schoenbergian trademark is not employed in an atonal or dodecaphonic style; it is firmly anchored in G minor, and, in Howes's view, more resembles Britten than any of the Second Viennese School. The theme, played by the unison full orchestra, is followed by ten variations, mostly short, of various moods, a fugue based on the main theme, and a final scherzando by way of coda, leading to an emphatic conclusion with repeated chords of G major.