Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз органисті, клавесинисті және композиторы Кристоф Мойро (4 сәуір 1700 – 11 мамыр 1774) – француз барокко дәуірінің композиторы, органист және клавесинист.
French organist, harpsichordist and composer
Christophe Moyreau (4 April 1700 – 11 May 1774) was a French Baroque composer, organist and harpsichordist.
Өмірбаян
Мойро Орлеан қаласындағы ескі әулетте дүниеге келді және өмірінің көп бөлігін сол жерде өткізді. 1719 жылдың ақпанында Орлеандағы Сен-Айньян коллегиялық шіркеуінде, ал 1738 жылдың қаңтарында Орлеан соборында органшы болып қызмет етті және шамамен 1772 жылға дейін осы лауазымды атқарды. Оның музыкасы түрлі стильдік жаңалықтарды көрсетті және замандастарының шығармаларынан едәуір өзгеше болды. Аймақтық композитор Мойро өмірінде аса даңққа ие болған жоқ және қазірде көбінесе ұмытылған. Оның ең белгілі және жиі орындалатын шығармасы – Орлеан соборының қоңырауларын бейнелейтін органдық композициясы «Les Cloches d'Orléans».
Moyreau was born and spent most of his life in Orléans into an old family of the city. He became organist at Orléans Collégiale Saint Aignan in February 1719 and at Orléans Cathedral in January 1738 and occupied this position until around 1772. His music displayed a variety of stylistic innovations and was considerably different from his contemporaries' works. A provincial composer, Moyreau did not achieve much fame during his lifetime and is almost completely forgotten today. His most known and most frequently performed piece is Les Cloches d'Orléans, an organ composition that imitates the bells of Orléans Cathedral.
Шығармалары
Мойроның сақталған шығармалары 6 клавишті музыкалық жинақтан тұрады. Бөлшектердің ешқайсысының күні көрсетілмеген, бірақ Мойро 1753 жылдың 30 қаңтарында басылымға рұхсат алғаны және барлық алты жинақ сол жылы, дәуірдегі ең шебер граверлердің бірі – Мари Шарлотта Вендомның гравералық жұмысымен жарық көргені белгілі; ол 1764 жылы (KV6 және KV7) Моцарттың музыкасының алғашқы басылымына да жауапты болды. Мойро шығармаларын Орлеан герцогы Людовик Филиппке арнады (толық атауы: Pièces de clavecin dédiées à Son Altesse Sérénissime Monseigneur le Duc d’Orléans). I және II кітаптардың бір данасы, ал III және VI кітаптардың екеуі сақталған. I және V кітаптардағы би сюиталары ұзындығымен және құрамындағы әртүрліліктерімен ерекше көзге түседі. Бір сюитада 26 бөлім болуы мүмкін (бұл кез келген басқа сюитадан әлдеқайда көп), әдетте кіріспе овертюрамен басталып, содан кейін бірнеше стандартты би бөлімдері келеді. Олардан кейін келетін бөлімдер әдетте Куперен сияқты, сипаттамалық атаулары бар, стиль және көңіл-күй жағынан әртүрлі шығармалар болып табылады. Француз клавесині музыкасы үшін ерекше, 6-шы кітап итальян стилінде жазылған бірнеше үш бөлімді клавишті симфониялардан тұрады. Заманауи дереккөздерде Мойроның "Petit abrégé des principes de musique par demandes et réponses" (1753) атты трактаты да айтылады, ол Орлеанда (Медиатекада), Итакадағы Корнелл университетінде және Чикагодағы Ньюберри кітапханасында (АҚШ) сақталған.
Moyreau's surviving oeuvre consists of 6 livres of keyboard music. None of the pieces are dated, but it is known that Moyreau got a publication privilege on 30 January 1753 and that all six collections were published the same year, engraved by Marie Charlotte Vendôme, one of the finest engravers of the era; who was also responsible for the first publication of Mozart's music in 1764 (KV6 and KV7). Moyreau dedicated the pieces to Louis Philippe I, Duke of Orléans (the full title read: Pièces de clavecin dédiées à Son Altesse Sérénissime Monseigneur le Duc d’Orléans). Only one exemplar of books I II survives, and two of books III VI. The dance suites from books I V are particularly notable for their length and variety of included pieces. A single suite may contain as many as 26 movements (which is far more than in any other suite ever composed), usually beginning with an introductory overture followed by several standard dance movements. The movements that come after these are usually pieces with descriptive titles, not unlike Couperin's, highly varied in style and mood. Livre 6, uniquely for French harpsichord music, consists of several three movement keyboard simphonies written in Italian style. Contemporary sources also mention a treatise by Moyreau, Petit abrégé des principes de musique par demandes et réponses (1753), which has been conserved at Orléans (Médiathèque), at the Cornell University of Ithaca and at the Newberry Library of Chicago (USA).