Кіріспе

Қызыл көз — 2005 жылғы Оңтүстік Корея қорқыныш фильмі.

Сюжет

1988 жылдың 16 шілдесінде Сеул станциясынан Еосуға бағытталған түнгі пойыз ("қызыл көз" деп те аталады) апатқа ұшырап, 250 адамның өмірін қиды. 15 жыл өткен соң, дәл сол күні аталмыш жолмен соңғы рет пойыз жүріп өтеді. Бірақ, оның құрамында бұрынғы апатқа ұшыраған пойыздың бірнеше вагондары бар. О-Хи Сон (Джан Шин Ён) есімді стюардесса жұмысын жаңа ғана бастап, осы пойызбен жұмыс істеп жатыр. Оның әкесі 15 жыл бұрынғы апатта қаза тапқан күзетші болған, және кейбіреулер оны кінәлаған. Ми Сун бұрын сезбеген психикалық қабілеттерге ие болып, 15 жыл бұрынғы апатта қаза тапқандардың рухтарын көре бастайды. Қорқынышты оқиғалар тізбегі басталады, екі жолаушы табиғаттан тыс күштермен өлтіріледі. Екі мәйітпен пойыз полиция үшін стансада тоқтауы керек еді, бірақ ақылсыз жас жұптың салдарынан стансаны өткізіп кетеді. Олар – бұл апатта ата-аналарымен бірге қаза болған екі кішкентай бала (аға және әпке). Вагонның біріндегі шамдар өшіп, вагондар ескіргендей көріне бастайды, ал екіншісінде шамдар сынып, жолаушыларға шыны төгіледі. Жолаушылар алдағы апаттан қашу үшін қайда бару керектігін білмейді, өйткені пойыздың артқы жағы қауіпсіз емес. Ми Сун оларды апатқа ұшыратудан тоқтатуға тырысады. Ми Сун вагондардың біріндегі қара судан пайда болған бір жаннан білім алып, олар екеуі де өлгенін және қазір басқа адамдардың денесінде өмір сүріп жатқанын біледі. Сондай-ақ, олардың әкесі мен анасы 15 жыл бұрын өздері мен балаларын сол пойызбен бірге өлтіруді жоспарлаған, бірақ ол қолдануға тиіс уды стюардесса ЖУН Жин Сук (Ким Хён Сук) қасақана тепкендіктен у жойылған. Сондықтан ол локомотивке кіріп, пойызды басқа пойызбен соқтығысуға бағыттап, он жылдан астам бұрынғы қайғылы апатқа себеп болған. Ашуға берілген ағасы Ми Сунның басын төрт рет терезеге қатты соғып, басы қанға батып құлап түсіреді. Бірақ ол бұл шындық екенін түсінеді, өйткені оның әпкесі тағы да кішкентай қызға айналады. Ми Сунның әкесінің руы локомотивке кіріп, пойызды соқтығысуға дайындалған пойызбен қауіпсіз өтеді, ал ақылсыз жігіт қорқып, әпкесін құшақтап алады. Табиғи және табиғаттан тыс күштер тарап кете бастағанда, пойыздағы жағдай қалыпқа келеді, вагондар бөлшектеледі, ескі вагондар жаңарып, жолаушылар жасырынған жерлерінен шыға бастайды. Ми Сунның әкесі жарақаттанған қызын жұбатады. Пойыз ақыры тоқтап, таң атып, әңгімелесіп тұрған адамдар төмен түседі. Көрініс қайтадан түнге ауысады, және Еосуға бағытталған пойыз Сеул станциясына соңғы рет келіп жетеді. Ми Сунды платформада көреміз, ол осы пойызбенгі табиғаттан тыс сапарда тағы да стюардесса болып жұмыс істеп жатыр. Ақ түсті титрлер түн фондық пейзажға қарсы көрсетіледі, оны пойыз кабинасынан көретін жүргізуші көреді.