Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші (1940–2016)
American filmmaker (1940–2016)
Уильям Джордж Линич (22 ақпан 1940 – 18 шілде 2016), кәсіби аты Билли Нейм, американдық фотограф, режиссер және жарық дизайнері болған. 1964 жылдан 1970 жылға дейін «Фабрика» мұрағатының сақтаушысы қызметін атқарды. Оның Энди Уорхолмен болған шағын романсы және одан кейінгі достығы Уорхолдың фильмдері, суреттері және мүсіндері сияқты туындыларымен тығыз ынтымақтастыққа әкелді. Линич, Уорхолдың «супержұлдыздары» деп белгілі тобының арасында Билли Нейм деген атпен танылды. Ол Уорхолдың Нью-Йорктегі «Фабрика» студиясын күміс түспен безендіруге жауапты болды және 1970 жылға дейін сонда тұрды. Оның «Фабрикадағы» және Уорхолдың өмірінен түсірілген суреттері поп-арт дәуірінің маңызды құжаттары саналады. 2001 жылы АҚШ пошта қызметі суретшінің естелік почта маркасын шығарғанда Билли Неймнің Уорхолдың түсірілген портретінің бірін пайдаланды. Нейм сондай-ақ Шепард Фейримен бірлесіп Velvet Underground тобының әншісі Никоның суретімен жұмыс істеді, ол Уорхолдың «Фабрикасының» әлеуметтік айналасына кірген. Ол Velvet Underground тобының «White Light/White Heat» және олардың үшінші альбомының мұқабаларын, сондай-ақ The Velvet Underground and Nico альбомының (Уорхолдың әріптесі Нат Финкельштейнмен бірлесіп) қаптамасындағы суреттерді түсірді.
William George Linich (February 22, 1940 – July 18, 2016), known professionally as Billy Name, was an American photographer, filmmaker, and lighting designer. He was the archivist of The Factory from 1964 to 1970. His brief romance and subsequent friendship with Andy Warhol led to substantial collaboration on Warhol's work, including his films, paintings, and sculptures. Linich became Billy Name among the clique known as the Warhol superstars. He was responsible for "silverizing" Warhol's New York studio, the Factory, where he lived until 1970. His photographs of the scene at the Factory and of Warhol are important documents of the pop art era. In 2001, the United States Postal Service used one of Billy Name's portraits of Warhol when it issued a commemorative stamp of the artist. Name also collaborated with Shepard Fairey with his photograph of Nico, singer with the Velvet Underground and part of the social circle of Warhol's Factory. He photographed the covers for the Velvet Underground's White Light/White Heat and their eponymous third album as well as the photographs in the gatefold sleeve for The Velvet Underground and Nico (in collaboration with fellow Warhol associate Nat Finkelstein).
Театрдағы мансабы
Линичтің өзінің театрлық тегінің шығу тегі былай түсіндірілді: "Ол өзінің супержұлдыздық өкіліне айналды. Ол ресми құжатты толтырып жатқанда, қаламы "Аты – Билли" деген сөздің үстінде тоқтап қалды. Ол Билли Неймге айналды". Оның алғашқы ұстазы Ник Чернович болды, ол 1950-ші жылдары Нью-Йорктегі Black Mountain College тобының бір бөлігі болды және ең жақсы жарықтандыру үшін Obie сыйлығын жеңіп алды. "Бұл романтикалық авангард богемасының аяқталуы еді, онда суретшілер жас суретшілерді қолдап, ер суретшінің жанында әрдайым жас жігіт болып жүретін". Черновичтің жетекшілігімен ол 1960 жылы Сполетодағы "Екі әлем фестивалі" үшін жарықтандыру жобасын жасады. Кейіннен ол Judson Memorial Church, New York Poets Theater және Living Theater-те жарықтандыруды жобалап, Лусинда Чайлдс, Ивонн Рейнер, Мерс Каннингэм және Фред Херко сияқты бишілерді жарықпен безендірді. Нейм Уорхолдың жұмысына елеулі әсер етті. Уорхол кейінірек былай деді: "[Ол] сенімділік тудыратын мінезге ие болды. Ол жалпы шығармашылыққа бейім екенін көрсетті, жарықтармен, қағаздармен және суретшілердің құралдарымен айналысты. Мен Биллиден көп нәрсе үйрендім". Нейм сонымен қатар Ла Монте Янгтың жетекшілігімен "Theatre of Eternal Music" тобында музыка орындады.
The origin of Linich's assumption of his theatrical surname was explained this way: "He acquired his superstar identity. While he was filling in an official form, his pen hovered Name Billy He wrote. He had become Billy Name." His first apprenticeship was with Nick Cernovich, part of the Black Mountain College contingency in New York in the 1950s, who had won an Obie Award for best lighting. "It was the end of the period of the romantic avant garde bohemia, when artists kept younger artists and a male artist would always have a young man around." Under the tutelage of Cernovich, he co designed the lighting for the Spoleto Festival of Two Worlds in 1960. Name later designed lighting at Judson Memorial Church, New York Poets Theater and the Living Theater, illuminating dancers such as Lucinda Childs, Yvonne Rainer, Merce Cunningham and Fred Herko. Name significantly influenced Warhol's work. Warhol later said: "[He] had a manner that inspired confidence. He gave the impression of being generally creative, he dabbled in lights and papers and artists materials I picked up a lot from Billy." Name also played music in the group Theatre of Eternal Music under the direction of La Monte Young.
Энди Уорхолмен ынтымақтастық
Нейм Уорхолды «Серендипити 3» мейрамханасында кездестірді, онда ол официант болды, ал кейін Рей Джонсон арқылы, ол Неймді Бруклин академиялық музыка театрындағы шараға әкелді. Джонсон 1940 жылдары «Блэк Маунтин» колледжінде оқыған, ал жас Линич сол топтың әлеммен қарым-қатынас жасаудың пре-бит, зендік жолының жанкүйері болды. Кейін Джонсон Линичтің Ист-Виллидждегі пәтеріндегі шаштараздық кештеріне алып келді, онда Уорхол күміс фольга мен бояумен әшекейленген пәтерді көрді. Стивен Шордың «Фабрика: Энди Уорхол» кітабында жазылғандай, «Энди мен бірге жүрдік. Менде Лоуэр Ист-Сайдта пәтер болды, онда шаштараздық орындар бар еді. Жүздеген адам келіп, мен біреудің шашын кесуші едім. Энди келді. Ол фильмдер түсіре бастағанда, адамның не үшін танымал екені туралы фильмдер түсірді», – деп еске алады Билли, ол Уильям Линич-младший есімді шаштараздың ұлы болған. «Мен шаш кесу арқылы танымал болдым, сондықтан ол: «Маған шаш кесуімді фильмге түсіруге рұқсат бересің бе?» – деді [«Шаштараздық», 1963]. Мен бүкіл пәтерімді күміс фольгамен жауып, барлығын күміс түспен боядым. Энди: «Мен жаңа ғана пәтер алдым [Фабрика]; сіз оған өз пәтеріңізге жасағандай әшекейлейсіз бе?» – деді. Мен: «Әрине, солай істейік» дедім. Сондықтан мен оны жасауға кірістім. Мен техник едім – Манхэттен би театрының «Джадсон шіркеуі» үшін жарық дизайнері болдым. Сондай-ақ мен Бродвейден тыс театрлар мен авангардтық би ұйымдарында жұмыс істедім. Фабрикадағы барлық жарықтандыру және дыбыс жүйелерін орнаттым». Ол пәтерін қайта жабдықтағаны үшін Уорхол Неймге Фабрикада жаңа рөл берді. «Мен бұрын жарық пен дыбыспен айналыстым, бірақ фотосуретке емес», – деді Нейм. «Эндиде фотокамера болды, бірақ ол «Болекс» алған еді. Ол фильмдер түсіре бастады және маған «Пентакс» беріп: «Міне, Билли, сен фотосуреттерді түсіресің, ал мен фильмдер түсіре бастаймын» деді. Мен Фабриканың штаттағы фотографы болдым, сондай-ақ жұмысшы да болдым. Соңында мен де сол жерге көшіп бардым». Нейм мен Уорхолдың арасында махаббат пайда болды, бірақ олардың қарым-қатынасының романтикалық жағы бірте-бірте өзара адалдық пен құрметке айналды. Нейм Фабрикадағы фотосуреттерді түсіруге жауапты болды. Нейм Фабрикада тұрып, жұмыс істеді, ол студияның артқы жағындағы шкафта орналасқан, 47-ші көшедегі 231-ші үйдің ішінде тұрды. Уорхолдың 35 мм «Honeywell Pentax» бір линзалы рефлекстік камерасы мен оның пайдалану нұсқаулығының арқасында Нейм фотосурет салудың техникалық жақтарын өзі үйренді. Ол Фабриканың ванна бөлмелерінің бірін қараңғы бөлмеге айналдырды, онда ол пленканы өңдеуді үйренді. Бұл, оның жарықтандырудағы тәжірибесімен және жұмысына тәжірибелік көзқарасымен біріктіріліп, Фабриканың «күміс жылдарында» (1963–1970) түсірілген жұмыстар жиынтығын құрады. 1994 жылы ол TCI кабельдік 32-арнасында қысқа мерзімді (5–8 бөлімнен) «The Bunka Krunka Show» атты кабельдік телесериалды шығарды. Ол Эмми сыйлығын жеңіп алған видеомонтажшы Николас Апуццомен, сондай-ақ кино және видеомонтажшы Ник Стампермен жұмыс істеді. Архивтік жазбалар сақталмаған.
Name had met Warhol fleetingly at Serendipity 3, where he was a waiter, and then later through Ray Johnson, who brought Name to an event at the Brooklyn Academy of Music. Johnson had attended Black Mountain College in the 1940s, and the younger Linich was a fan of that circle's pre Beat, zen way of interacting with the world. Name met Warhol again when the collagist, pre Pop and graphic artist Johnson brought Andy to one of Linich's haircutting parties in his East Village apartment and Warhol saw the place done up in silver foil and paint. According to Stephen Shore's Factory: Andy Warhol, "Andy and I were hanging around together. I had an apartment on the Lower East Side, where I had haircutting salons. Hundreds of people would come, and I'd be cutting someone's hair. Andy came. When he first started making films, he made films about what a person was famous for," Billy, whose real name was William Linich Jr., and was the son of a barber, recalled. "I was famous for giving haircuts, so he said, "Would you let me do a film of you doing haircuts?" [Haircut, 1963] I had covered my entire apartment in silver foil and painted everything silver. Andy said "Well, I just got a new loft [the Factory]; would you do to it what you've done to your apartment?" I said "Oh, sure, let's do it." So, I started doing it. I was a technician— I'd been a light designer for [Manhattan dance theatre] the Judson Church. I also worked for some off Broadway theater and avant garde dance companies. I installed all the lighting at the Factory, all the sound systems." In return for making over his loft, Warhol gave Name a new role within the Factory. "I was into light and sound before, but not photography," Name said. "Andy had a still camera, but he had gotten the Bolex. He was going to start to do films, and he gave me the Pentax and said "Here, Billy, you do the still photography; I'm going to start making films." I became the in house photographer and was sort of like the foreman. Eventually I moved in." Name and Warhol eventually became lovers, but the romantic aspect of their relationship slowly dissolved into mutual loyalty and admiration. Name was responsible for taking still photographs at the Factory. Name lived and worked at the Factory, having taken residence in a closet at the back of the studio at 231 East 47th Street. With the gift of Warhol's 35 mm single lens reflex Honeywell Pentax camera, along with its operating manual, Name taught himself the technical aspects of photography. He converted one of the Factory bathrooms into a darkroom, where he learned to process film. This, combined with his background in lighting and experimental approach to his work, resulted in a body of work which captured the "silver years" at the Factory (1963–70). In 1994, he produced a short lived (5 8 episodes) cable television series The Bunka Krunka Show on TCI Cable Channel 32. He worked with Emmy Award winning video editor Nicholas Apuzzo as well as film and video editor Nick Stamper. No known archive recordings exist.