Бриджид Берлин: Уорхолдың жұлдызы және суретші өмірі

Кіріспе

Американдық суретші (1939–2020)

Бриджид Эммет Берлин (6 қыркүйек 1939 – 17 шілде 2020) – американдық суретші және Уорхолдың белгілі тұлғасы.

Энди Уорхолмен байланысы

Бірнеше жыл бойы теріс дебютант және сәтсіз некеден кейін Бриджид Берлин 1964 жылы Энди Уорхолмен танысып, оның жақын айналымының маңызды мүшесіне айналды. Ол «Челси» қонақ үйіне көшкеннен кейін, «поке» жасау, яғни В дәрумені мен амфетамин инъекцияларын салу әдетінен туындаған Бриджид Полк деген лақап ат алды. Мұндай инъекциялар Нью-Йорктегі көптеген «Доктор Феллгудтар» арқылы оңай қолжетімді және толыққанды заңды болды. Берлин Уорхолдың бірнеше фильмінде ойнады, соның ішінде «Челси қыздары» (1966) фильмінде монолог оқып жатып өзін инъекциялайтын көрінісі бар, ал «Ciao! Манхэттен» (1972) фильмінде Эди Седжвик басты рөлде ойнады. Он жылдар өткен соң ол Джон Уотерстің екі фильмінде эпизодтық рөлдерде ойнады: «Serial Mom» (1994) және «Pecker» (1998). «Pie in the Sky: The Brigid Berlin Story» (2000) – ол өмірбаянын егжей-тегжейлі айтатын және кілемді пісірілген лимоннан жасалған тортты жеп диетасын бұзатын деректі фильм. Variety журналы «Берлин өзінің жарқын және провокациялық өміріне қарамастан, өте қайғылы кейіпкер болып көрінеді» деп жазды. Ол күнделікті өмірді үнемі бейнелейтін және суретке түсіретін. Кейіннен Энтони Инграссия осы таспалардан таңдамаларды жинап, «Энди Уорхолдың шошқасы» атты пьесаны құрастырды. Оның басқа да таспалары «Live at Max's Kansas City» (1970 жылы жазылған, 1972 жылы шыққан) альбомының негізі болды. Берлин 1969 жылы Уорхол өзінің барлық картиналарын Берлин салғанын жариялағанда, Уорхолдың танымал әрекеттерінің біріне қатысты. Бриджид Time журналына берген сұхбатында осы мәлімдемені ынтамен қолдады. Бұл әрекет Уорхолдың туындыларының құнын төмендетті, және екі тарап та мәлімдемелерінен бас тартты. Авторлық туралы мәселе Уорхолдың картиналарын бағалауда бүгінге дейін маңызды рөл атқарады. 1975 жылы Берлин Энди Уорхолдың «Интервью» журналында тұрақты қызметкер болып жұмыс істей бастады, ол Уорхолдың қайтысынан кейін де осы лауазымда қалды. Берлинде сұхбаттарды жазып түсірді, сонымен қатар үстелдің астында тоқыма өнермен айналысты. Патриция Хёрст (Берлиннің жақын досы, ол 1988 жылы «Интервьюде» жұмыс істей бастады) былай деді: «Жұмыстағы алғашқы күнімде екі кішкентай мопс итін байқадым, олар қамалдың ішінде еркін жүріп-тұрғандай көрінді. Олар әр күні сағат 9-дан 5-ке дейін кеңседе отыратын, бірақ телефонға жауап бермейтін әйелге тиесілі еді. Оның орнына ол үнемі тоқыма жасап, тәттілер жеп, иттің күтімін жасады».

After several years as a reluctant debutante and a failed marriage, Brigid Berlin met Andy Warhol in 1964 and quickly became a central member of his entourage. After moving to Hotel Chelsea, she took on the nickname Brigid Polk because of her habit of giving out 'pokes', injections of Vitamin B and amphetamines. These injections were readily available through the many 'Doctor Feelgoods' in New York and perfectly legal. Berlin appeared in several of Warhol's films, including Chelsea Girls (1966), in which she is seen injecting herself while performing a monologue, and Ciao! Manhattan (1972), which starred Edie Sedgwick. Decades later, she appeared in minor parts in two John Waters' films: Serial Mom (1994) and Pecker (1998). Pie in the Sky: The Brigid Berlin Story (2000) is a documentary in which she tells her life story in intimate detail and breaks her diet by consuming an entire meal of key lime pies. In its review, Variety suggests "Berlin comes across as a rather sad character despite her colorful and provocative life." She was known for her obsessive taping and photographing of everyday life. Selections from these tapes were later compiled by Anthony Ingrassia to form the play Andy Warhol's Pork. Other tapes made by her were the basis for Live at Max's Kansas City (recorded 1970, released 1972), The Velvet Underground's first live album. Berlin was complicit in one of Warhol's more infamous pranks when, in 1969, Warhol announced that all of his paintings were the work of Berlin. Brigid enthusiastically followed this line when interviewed by Time. The prank led to a drop in the value of Warhol's work, and both parties eventually retracted their statements. The question of authorship looms large in valuing Warhol's paintings to this day. In 1975, Berlin began work as a permanent employee for Andy Warhol's Interview magazine, a position that she held until well after Warhol's death. Berlin transcribed interviews as well as knitted under the desk. Patricia Hearst (a close friend of Berlin who began work at Interview in 1988) observed "On my first day at work, I noticed two small pugs who seemed to have the run of the castle. They belonged to a woman who sat behind the front desk every day from 9:00 to 5:00, but who never seemed to answer the phone. Instead, she compulsively knitted, ate bags of candy and tended lovingly to the dogs."

Көркем шығарма

Берлин де өнімді суретші болған. Онда оның туындылары Энди Уорхолдың суреттеріне әсер еткені және бір мезгілде Уорхолдың танымалдылығы мен өнімділігінің артында қалғаны туралы пікірлер айтылған. Берлиннің «Тит-принттері» – оның жалаңаш кеудесін пайдаланып жасаған туындылары. Берлин кеудесін түрлі-түрлі бояуларға малып, содан кейін оны кенепке немесе қағазға басып, басып шығаратын. «Тит-принттері» Берлиннің ең танымал туындылары саналады және 1996 жылы Джейн Стаббс оларды Мэдисон даңғылындағы галереяда көрсеткен. Кейде Берлин «Тит-принттерді» жасау арқылы бейнелеу өнері мен «бұл жалаңаштық емес, бұл өнер» деп аталатын перформанс өнерін біріктіретін көркем жұмыстар жасаған. Ол бұл әрекетті Gramercy International Art Fair-де тікелей эфирде орындаған. Кинорежиссер Джон Уотерс кейіннен: «Менің ойымша, ол ең өзін-өзі ұстамайтын жалаңаш адам. Оның семіз қыз үшін зор сенімділігі бар», – деген. Берлин сонымен қатар «саяхат кітаптары» деп аталатын альбомдарды жинап, сақтаған. Осы альбомдардағы мультфильмдер мен ерлердің жыныс мүшелерінің эскиздері «Ер кітаптары» деп аталған және Жаспер Джонс, Роберт Раушенберг және Уорхол сияқты суретшілердің жыныс мүшелерін қамтыған. «Ер кітаптарының» үш томы аукционда 175 000 долларға суретші Ричард Принске сатылды. Берлин де, Уорхол да Полароид фотосуреттерін жиі пайдаланған және Полароид пленкасы бөлімінде жабдық немесе пленканың сапасы үшін бәсекелестікке түскен. 1969–1970 жылдары неміс өнер саудагері Хайнер Фридрих Берлиннің «Полароидтар мен Таспалар» атты шағын көрмесін өткізіп, сол аттас каталог жасаған. Берлиннің екі рет экспозицияланған Полароидтері Уорхолдың статикалық, сезімсіз «икона» Полароидтерінен асып, оның жеке көзқарасы мен фотографиялық стилінің күшін анық көрсеткен. Берлиннің Полароидтеріндегі тақырыптар: автопортреттер, Уорхолдың супержұлдыздары, басқа суретшілер мен танымал адамдар, Бродвейден тыс бір әйелдің шоуы. 2015 жылы Нью-Йорктегі Invisible Exports галереясында оның «Барлығы мен туралы» атты Полароид автопортреттерінен тұратын бір әйелдің көрмесі өтті. «Нью-Йорк Таймс» газеті: «Берлин ханымның туындылары көңіл көтеруге арналған емес, керісінше, ешнәрседен де ұялмайтын суретшінің күшті, мерекелік мәлімдемесі сияқты көрінеді», – деп жазған. Берлиннің цифрланған мұрағаттары 2015 жылы Джон Уотерстің алғы сөзімен «Бригид Берлиннің Полароидтері» деген атпен жарияланды. The Wall Street Journal газетіндегі кітапқа жазылған рецензияда Берлиннің 1968 жылы жасалған қастандықтан кейін Энди Уорхолдың денесін суретке түсіруге рұқсат алған алғашқы адам болғаны айтылған.

Berlin was also a prolific artist. Therein it has been argued by some that her artwork was both influential to Andy Warhol's and simultaneously overshadowed by Warhol's celebrity and output. Berlin's "Tit Prints" were artworks created using her bare breasts. Berlin would dip her breasts into multiple colored paints and then create a print by pressing them down onto canvas/paper. The Tit Prints are arguably Berlin's most infamous work and were exhibited by Jane Stubbs at a gallery on Madison Avenue in 1996. On occasion, Berlin would publicly create Tit Prints, integrating visual art and performance art that "is totally not about nudity, this is about, you know, art." She performed this act live at the Gramercy International Art Fair. After experiencing the performance, filmmaker John Waters later said "I think that she's the most unselfconscious nude person [She has] great confidence for a fat girl." Berlin also compiled and maintained scrapbooks that she referred to as "trip books." Volumes of these scrapbooks collecting cartoons and sketches of male genitalia were known as "The Cock Book" and included the genitalia of artists such as Jasper Johns, Robert Rauschenberg, and Warhol. Three volumes of "The Cock Book" sold for $175,000 at auction to artist Richard Prince. Both Berlin and Warhol used the medium of Polaroid photography obsessively, and are said to have been very competitive in the Polaroid film department, whether over the best equipment or the best film. In 1969–1970 German art dealer Heiner Friedrich did a small showing of Berlin's work called Polaroids and Tapes and created a catalogue for the work of the same name. The experimental nature of Berlin's double exposed Polaroids transcend the static, emotionless "icon" Polaroids of Warhol's, clearly showing the power of her personal vision and photographic style. Common subject matter of Berlin's Polaroids are self portraits, Warhol Superstars, other artists and celebrities, and Off Broadway one woman shows. A one woman show of her Polaroid self portraits titled "It's All About Me" showed in 2015 at the Invisible Exports Gallery in New York City. The New York Times review stated "Ms. Berlin's prints seem less of a lark and more like a strident, celebratory statement by an artist who was never shy about exposing well, anything." Berlin's digitized archives were published in 2015 as Brigid Berlin Polaroids with a foreword by John Waters. A review of the book in the Wall Street Journal notes that Berlin was also the first person Andy Warhol allowed to photograph his body after the 1968 assassination attempt.