Уилмор: Пенсильваниядағы құл азат етілген Годфри Уилмордың тарихы

Кіріспе

Уилмор – АҚШ, Пенсильвания штатының Камбрия округіндегі борон. Ол Джонстаун, Пенсильвания метрополитендік статистикалық аймағының құрамына кіреді. 2010 жылғы халық санауы бойынша халқы 225 адамды құрады.

Тарих

Уильям Свиталаның «Пенсильваниядағы жерасты жолы» атты кітабында Уилмордың Джонстаун-Уилмор-Эбенсбург-Бёрнсайд маршрутының бір бөлігі болғаны айтылады. «Джонстауннан қашқан құлдар солтүстік-шығысқа қарай Аппалач тауларының орманды аңғарлары мен шатқалы арқылы жылжыды. Екі маршруттың ең белгілісі Джонстауннан Эбенсбургке дейін жалғасады, кейіннен ол US 219 болып өтеді. Блоксон Эбенсбургтен оңтүстікке қарай шамамен сегіз шақырым жерде орналасқан және Портеджге жақын кішкентай қара қауымдастығы Вилморда маршрут бойындағы тоқталыс туралы айтады. Осы қауымды Мэрилендтен келген құл Годфри Уилмор құрған деп есептеледі». Годфри Уилмор 1751 жылы Мэриленд штатының Аллегей округіндегі Камберленд қаласында немесе оның жанында дүниеге келді [8] және 1815 жылдың 2 сәуірінде Уилморда қайтыс болды; ол Пенсильвания штатының Лоретто қаласындағы Сент-Майкл зиратында жерленді. Годфри Мэри Хиггинсқа үйленді, ол 1747 жылы Ирландияда туды және 1822 жылдың 28 тамызында Уилморда қайтыс болды; Лореттодағы Сент-Майкл зиратында жерленді. Годфри африкалық текті бостандыққа шыққан құл еді. Мэри болса, келісімшарт бойынша немесе борышын өтеген қызметкер болған, және ирландтық текті. Оның және Мэри Хиггинстің құлдықтары Мэриленд штатының Харфорд округінде тіркелген. Годфри орташа білімнен жоғары, оқып-жазуды білетін адам болған. Бұл туралы Камбрия округінің құжаттарында жиі айтылады, Годфри Уилмор құжатты жазып, қолымен куәландырған, ал басқа тараптар «X» белгісімен қол қойған. Ол құл болғандықтан, оның оқып-жазуды білуі таңғаларлық және ол «үй құлы» немесе бақылаушы құл жұмысшысы болғанын көрсетеді. Оның құлдықта жүрген кезінде де, қосымша жұмыс істеп, бостандыққа жеткені, және белсенді адам болғаны да таңғаларлық. Құжаттарда оның ақ әйелі Мэри Хиггинстің қалған мерзімін сатып алғаны айтылған. Сонымен қатар, біліміне байланысты Годфри Уилмор Вилморды қоршаған аймақтағы алғашқы мұғалім болады. «Сент-Майкл шіркеуінің естеліктері», Лоретто, Па. бойынша, бұл отбасы 1800 жыл шамасында (?), Харфорд округі, Мэрилендтен Конокочейг аңғары арқылы (алғашқы қоныстанушылар «Конэк е Джиг» деп атаған), батысқа қарай Камберленд, Мэриленд арқылы сапар шегіп, ақырында «Джимми Рэй жері» деп белгілі болған жерге қоныстанды (1909 жылы Джон Мангус тұрды). Бұл отбасы Саммерхилл қалашығының (1810) құрылуындағы алғашқы негіздеушілердің бірі және Кембрия округінің (1804) құрылуындағы алғашқы негіздеушілердің бірі болды. Отбасы тағы бір рет қоныс аударды, шамамен бір шақырым жердегі фермаға. Уилмор қаласынан оңтүстікке қарай (1909 жылы Джеймс Х. Уайттың фермасы). Годфри осы округтегі алғашқы арақ-шаруа зауытын Литтл Конемо өзенінде, Уилмор қаласынан төмен салды. Бұл сумен жұмыс істейтін арақ-шаруа зауыты кейіннен сумен жуылды және қазіргі (1910) Пенсильвания теміржол станциясының шығысына 800 метрдей жерде қайта салынды. Мэри (Хиггинс) Уилмор католик болған. Ал Годфри Уилмор баптист және Киелі кітаптарды жақсы білген. Бұрынғы орыс князі, католик діни қызметкері отец Деметрий Августин Галлицин, отбасының діни айырмашылықтарын татуластыру мақсатында Вилморлар үйіне келді. 1829 жылы Сильвестр Уэлчтің инженерлер корпусы Саммерхилл қалашығы арқылы Аллегени Портж теміржолының желілерін жүргізіп жатқанда, олар картада «Гвинея» деп белгіленген кішкентай ауылға тап болды, бұл мәселе Фр. Галлицинге шағым түсірілді, ол ол отбасына жасалған бұл қорлауды ғибадатханадан айыптады. Әке Галлицин қалаға осындай қорлық есімді қойған кез келген адамды жазалайтынын айтты және оның үшінші президентіміздің құрметіне «Джефферсон» деп аталуы керек екенін мәлімдеді. Бұл туралы Годфри мен Мэри Уилмордың үлкен ұлы Бернард Уилмордың өсиетінен де айтылған, ол Джефферсон қаласын өзінің үйі ретінде тізімдеген. Бернард өзінің немере інісі Мартин Уилмордың (Джеймс пен Катарина Уилмордың ұлы) көмегімен Гвинея қалашығын салып, Әке Галлициннің ықпалымен атауын өзгертті, оны Джефферсонға (1831 жылдың 4 маусымы) айналдырды. 1831 жылдың 10 маусымында 1834 жылы аяқталған Ескі Портж теміржолының 15-бөліміне келісімшарт жасалды, ол Джефферсон арқылы өтті. Джефферсон қаласының аты ешқашан танымал болмады. 1832 жылдың тамызында құрылған округтегі 6-шы пошта кеңсесі және теміржол депосы тұрғындармен сәйкес «Уилмор пошта кеңсесі» және «Уилмор станциясы» деп аталды. 1859 жылы қала Вилмор атауымен ресми түрде қалашыққа айналдырылды және онда 20 үй болды. Годфри мен Мэри Уилмордың қызы Мэри Уилмор Джеймс Янгқа үйленді. Ол білімді, оқып-жазуды білетін, құрылысшы және Вилмордағы қазіргі готикалық стильдегі Сент-Бартоломеу шіркеуін салған адам. Сент-Бартоломеу шіркеуі 1854 жылы салынды. Бернард Уилмор өлімінде (1844) қаланың ортасындағы шағын жер учаскесін шіркеу үшін Әке Галлицинге қалдырған, бірақ Әке Галлициннің мұрагерлері мүлікті сатты және қазір ол Евангелиялық лютеран шіркеуінің орнында орналасқан.

In the book Underground Railroad in Pennsylvania, author William J. Switala makes reference to Wilmore being a part of the Johnstown Wilmore Ebensburg Burnside route. "From Johnstown, the fugitive slaves moved northeasterly through the heavily wooded valleys and gullies of the Appalachian Mountains. The more well known of the two routes proceeds from Johnstown all the way to Ebensburg, following the trace that eventually became US 219. Blockson mentions a stop along the route at the hamlet of Wilmore, a small black community located about eight miles south of Ebensburg and near Portage. Godfrey Wilmore, a former slave from Maryland, is reported to have founded the community." Godfrey Wilmore was born 1751 in or near Cumberland, Allegheny County, Maryland [8] and died April 2, 1815, in Wilmore; he was buried at St. Michael's Cemetery, Loretto, Pennsylvania. Godfrey married Mary Higgins, who was born 1747 in Ireland and died August 28, 1822, in Wilmore; buried St. Michael's Cemetery, Loretto. Godfrey was a freed slave of African descent. Mary was either an indentured servant or a redemptioner and was of Irish descent. Both his and Mary Higgins' servitude were documented within Harford County, Maryland. Godfrey is said to have been a man of above average intellect, who could read and write. This is referenced numerous times within Cambria County documents by the notation that Godfrey Wilmore wrote the document and witnessed it by his signature, whereas the other parties sign by their mark "X". In that he was a slave, the fact that he could read and write is remarkable and suggests that he may have been a "house slave" or a supervisory slave laborer. Even more remarkable is that it is further said that he was an energetic man who worked enough extra, outside of his servitude, that he was able to buy his freedom. Documents go on to say that he then bought the remaining time of indentured servitude of his white wife Mary Higgins. It is also noted that due to his education, Godfrey becomes the first teacher in the area that surrounds Wilmore. According to the "Souvenir of St. Michael's Parish, Loretto, Pa." On or about 1800 (? ), this family traveled from Harford Co., Maryland, along the Conococheague Valley (pronounced by the early settlers "Con eck e jig"), westward through Cumberland, Maryland, and eventually coming to settle in a place then known as "Jimmy Rhey Place" (1909 John Mangus resides). This family was a charter pioneer in the formation of Summerhill Township (1810) and very likely a charter pioneer in the formation of Cambria County (1804). The family moved but once more, to a farm approx. 1 mile south of the town of Wilmore (1909 James H. White Farm). Godfrey built the first sawmill in this section of the county on the Little Conemaugh River, below the town of Wilmore, Pennsylvania. This water driven sawmill was subsequently washed away and rebuilt about 800 yards east of the present (1910) Pennsylvania Railroad depot. Mary (Higgins) Wilmore was a Catholic. Godfrey Wilmore, on the other hand, was a Baptist and well acquainted with the Sacred Scriptures. Father Demetrius Augustine Gallitzin, a Catholic priest, who was a former Russian prince, visited the Wilmore household with a view to reconciling the differences of religion within the family, and it was said that they had many earnest, controversial conversations, which eventually resulted in Godfrey's conversion to Catholicism. In 1829, Sylvester Welch's Corps of Engineers was running the lines of the Allegheny Portage Railroad through Summerhill Township, and they came across " a little village which they marked on their map 'Guinea', an appellation which the Irish laborers who built the road adopted until the matter was made a subject of complaint to Fr. Gallitzin, who from the altar denounced this insult to a family for whom he had the greatest respect. It was said that Father Gallitzin would chastise any person who would call the town by that opprobrious name and he declared that it should be known as Jefferson " in honor of our third President. This is further referenced within the will of Bernard Wilmore, the oldest son of Godfrey and Mary Wilmore, that he lists the town of Jefferson as his home. It was Bernard, with the help of his nephew Martin Wilmore (son of James and Catharine Wilmore) who laid out the town site of then Guinea, changing the name, because of the promptings of Father Gallitzin, to Jefferson (June 4, 1831). On June 10, 1831, the contract was let for Section 15 of the Old Portage Railroad, which ran through Jefferson by the time of its completion in 1834. Jefferson, as the name of the town, never caught on. The 6th post office in the county, established in Aug. 1832 along with the train depot, were forever referred to by the residents as "Wilmore's Post Office" and "Wilmore's Station" respectively. In 1859 the town was formally incorporated into a borough under the name of Wilmore and there were 20 homes. Mary Wilmore, who was a daughter of Godfrey and Mary Wilmore, married James Young. He was educated, could read and write and was a contractor and the person who built St. Bartholomew's Church the present day Gothic structure in Wilmore which replaced the small stone church. St. Bartholomew's Church was built in 1854. Even though Bernard Wilmore at the time of his death (1844) had left a small parcel of land in the center of town to Father Gallitzin to be used as a church, Father Gallitzin's executors sold the property and it is currently where the Evangelical Lutheran Church now stands.