Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индиялық романіст және бағанашы
Indian novelist and columnist
Индрани Айкат Гьяльцен (1952–1994) – үнді романісті және бағанашы.
Indrani Aikath Gyaltsen (1952–1994) was an Indian novelist and columnist.
Ерте өмір
Ол 1952 жылы Бихар штатының Чайбаса қаласында жергілікті көмір шахтасының иесінің отбасында дүниеге келді және сәнді өмірге толы балалық шақты өткізді. Ол жақын маңдағы Жамшедпур қаласындағы Лорето монастырь мектебінде – көрнекті католик мектебінде білім алды, содан кейін оқуын жалғастыру үшін Үндістаннан Нью-Йорк қаласындағы Барнард колледжіне кетіп қалды.
She was born in Chaibasa, Bihar in 1952 to a local coal mine owner and had a privileged upbringing. She was educated at Loreto Convent School – a premier Catholic School in the nearby city of Jamshedpur, before leaving India to continue her studies at Barnard College, New York City.
Жеке өмір
Ол қысқа мерзімге тұрмысқа шығып, ажырасып, содан кейін Калькуттаға көшіп кетті, онда көптеген ер адамдардың қызығушылығына бөенді. Дегенмен, ол бір әскери шенеуніктің "пунджаби акцентімен" сөйлегені үшін қабылдамаған деген әңгіме бар. Соңында ол тибеттік тегі бар шай плантациясының иесіне қайта үйленді және Ассам штатының солтүстік-шығысындағы, қиын жағдайға тап болған Дарджилингтен биік жатқан шаруашылыққа көшіп барды. Ол онда қонақ үй басқарды және үш роман жазды: "House of Daughters", "Cranes' Morning" (1993) және "Hold My Hand, I'm Dying". Соңғысы оның өлімінен кейін жарық көрді.
She was briefly married and was divorced, after which she moved to Calcutta where she was wooed by a succession of men, allegedly rejecting an Indian Army Officer because of "the Punjabi accent" of his spoken English. She ultimately remarried a tea plantation owner of Tibetan origin and moved to an estate high above Darjeeling in the embattled north eastern state of Assam. She ran a hotel there and authored three novels: Daughters of the House, Cranes' Morning (1993) and Hold My Hand, I'm Dying, the last being published posthumously after her suicide.
Хушвант Сингхтің тәлімгерлігі
Индрани Хұшвант Сингхке хат жазды, белгілі үнді әдебиетшісіне, ол көптеген жас үнді жазушыларына жазған сияқты, оған да жауап беріп, қолдады. Ол өзінің алғашқы романын тараулармен бөліп жіберді, ал ол оның есімін Үндістандағы «Пингвин кітаптарының» бас директоры Дэвид Дэвидарға атады.
Indrani wrote to Khushwant Singh, a famous Indian man of letters, who answered her letters as he did of many aspiring young Indian writers, encouraging her. She mailed her first novel to him chapter by chapter, and he mentioned her to David Davidar, head of Penguin Books in India.
Плагиаттық жанжал
Жарияланғаннан кейін көп ұзамай оның екінші романы "Кранның таңғы сәті" ағылшын романисі Элизабет Годждің 1956 жылы Лондонда "Ходер & Стоутон" баспасында жарық көрген "Розмарин ағашы" романынан көшірілгені анық болды. "Вашингтон пост" газетінің шетелдік тілшісі Молли Мур былай деп жазды: "Аикат Гьяльцен оқиға оқиғасын үнді ауылына көшіріп, аттарды өзгертіп, дінін индуизмге ауыстырды, бірақ көбінесе сюжетті сөз созбен өзгеріссіз қалдырды".
Soon after its publication, it became clear that her second novel, Cranes' Morning, had been plagiarised from The Rosemary Tree by the English novelist Elizabeth Goudge, which had been published in London by Hodder & Stoughton in 1956. Molly Moore of the Washington Post Foreign Service wrote: "Aikath Gyaltsen recast the setting to an Indian village, changing the names and switching the religion to Hindu but often keeping the story word for word the same".