Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық білім реформаторы және жазушы (1822–1901)
British educational reformer and writer (1822–1901)
Джозеф Ллойд Бреретон пребендар (19 қазан 1822 – 15 тамыз 1901) – британдық дін қызметкері, білім реформаторы және жазушы, орта таптың білім алуы үшін қолжетімді мектептер құрған. Оның еңбектері мен жазбалары арқылы басқалар да осындай мекемелер ашуға ықпал етті.
Prebendary Joseph Lloyd Brereton, (19 October 1822 – 15 August 1901), was a British clergyman, educational reformer and writer, who founded inexpensive schools for the education of the middle classes. Through his work and writings he influenced others to make similar foundations.
Өмір
Бреретон 1822 жылғы 19 қазанда Кингс-Линн қаласына жақын орналасқан Литтл Массингэм Ректориясында дүниеге келді. Ол Чарльз Дэвид Бреретонның (1790–1868) он бір баласының үшінші ұлы болды, ол қырық жеті жыл бойы Литтл Массингхэмнің ректоры қызметін атқарды. Оның әйелі Фрэнсис (1796–1880) Миддлсекс округының Хайбери Хилл және Саффолк округының Стоулангтофт Холл иесі болған Джозеф Уилсонның қызы еді. Әкесі 1825–1828 жылдар аралығында кедейлер заңнамасы және ауыл шаруашылығы мәселелері бойынша белгілі жазушы болды. Бреретонның кіші інісі Роберт Мэйтленд Бреретон теміржол және азаматтық инженер болып жұмыс істеді. Бреретон Джон Джексонның, кейіннен Лондон епископының, Ислингтон жеке мектебінде және Томас Арнольдтың (1838–41) Рэгбиде білім алды. 1842 жылы Оксфорд университетінің колледжінде стипендия алып, 1844 жылы Нил шайқасы туралы өлеңі үшін Ньюдигейт жүлдесіне ие болды. 1846 жылы B.A., ал 1857 жылы M.A. дәрежесін алды. Университетте оқып жүрген кезінде денсаулығына байланысты демалысқа шықты. Осы уақытта ол бай отбасыларға жеке репетитор болып жұмыс істей бастады және бұл қызметін көп жылдар бойы жалғастырды. Діни қызметке қабылданып, Бреретон 1847–1850 жылдар аралығында Норичтегі Сент-Эдмунд, Сент-Мартин және Паддингтондағы Сент-Джеймс шіркеулерінде пасторлық қызмет атқарды. Лондонда тұрғанда және отбасының көмегімен ол "Англосаксон" атты тоқсандық журналды шығарды. Бұл журнал Англияда және ағылшын тілінде сөйлейтін барлық елдерде ағылшын мәдениеті мен тарихын мақтататын мақалаларды қамтыды. Танымал автор Мартин Фаркхар Тэппер жиі мақалаларымен қатысты. Журнал 1849 жылғы 25 қазанда Уантедж қаласында Альфред Ұлының туғанына 1000 жыл толуына арналған әсем мереке туралы хабарлады. 1852–1867 жылдар аралығында Бреретон Девон округының Батыс Бакленд қаласының ректоры болды, ал 1867 жылы әкесінен Литтл Массингхэмнің ректоры қызметін мұраға алды және өмірінің соңына дейін сол жерде қалды. 1882 жылы Бреретон ағасы, генерал Джон Альфред Бреретонмен бірге Кембридж мен Эли арасындағы теміржол апатында ауыр жарақат алды, бұл оның қоғамдық жұмысын бірнеше жылға тоқтатты. 1852 жылғы 25 маусымда Бреретон Девон округының Ставертон қаласының ректоры Уильям Мартиннің қызы Франсиске үйленді. Олардың бес ұлы мен алты қызы болды. Бреретон 1901 жылғы 15 тамызда қайтыс болды және Литтл Массингхэм шіркеуінің маңына жерленді.
Brereton was born on 19 October 1822 at Little Massingham Rectory, near King's Lynn. He was third son of eleven children of Charles David Brereton (1790–1868), for forty seven years rector of Little Massingham, by his wife Frances (1796–1880), daughter of Joseph Wilson of Highbury Hill, Middlesex, and Stowlangtoft Hall, Suffolk. The father was an influential writer on poor law and agricultural questions between 1825 and 1828. Brereton's youngest brother, Robert Maitland Brereton, became a railway and civil engineer. Brereton was educated at Islington proprietary school under John Jackson, afterwards bishop of London, and at Rugby under Thomas Arnold (1838–41). He gained a scholarship at University College, Oxford, in 1842, obtained the Newdigate Prize for a poem on the Battle of the Nile in 1844, and graduated B. A. in 1846 and M. A. in 1857. During his university education he was granted leave on account of illness. It was during this time he started employment as a private tutor with wealthy families, a practice he continued for many years. Taking holy orders, Brereton held curacies at St Edmund's in Norwich, St Martin's in the Fields, and St James's, Paddington (1847–50). While in London and with the help from his family, he edited a quarterly journal, The Anglo Saxon, which contained articles celebrating English culture and history for consumption in England and throughout the English speaking world. The popular author, Martin Farquhar Tupper was a frequent contributor. The journal promoted and reported on the grand celebration held on 25 October 1849 at Wantage of the millennium of the birth of Alfred the Great. From 1852 to 1867 Brereton was rector of West Buckland, Devon, and in 1867 he took over from his father as rector of Little Massingham, where he remained for the rest of his life. In 1882 Brereton, with his brother, General John Alfred Brereton, was severely injured in a railway accident between Cambridge and Ely, which interrupted for some years his public work. On 25 June 1852 Brereton married Frances, daughter of William Martin, rector of Staverton, Devon, and they had five sons and six daughters. Brereton died on 15 August 1901, and was buried in Little Massingham churchyard.
Білім беру реформасы
Брейретонның ауыл шаруашылығы және орта таптар арасындағы білім беру реформасына деген қызығушылығы әкесінің кедейлер заңдарын зерттеуімен және сондай-ақ Регби мектебінде Томас Арнольдтың ықпалымен туды. Солтүстік Девондағы Батыс Баклендтің пасторы болып тағайындалғаннан кейін, Хью Фортескью, 2-ші граф Фортескью (1861 ж. қайтыс), КГ, Девонширдің лорд-лейтенанты және оның ұлы Виконт Эбрингтон (1905 ж. қайтыс) ынталандырып, практикалық көмек көрсетті. 1858 жылы Брейретон Батыс Баклендте фермерлер ұлдарына лайықты білім беру үшін фермалық және округтік мектеп ашты. Фортеск графтың еншісінде көп жер болғанымен, ол шіркеудің қамқоршысы емес еді, сондықтан Брейретонның тағайындалуына жауапты емес. Сол кезде граф өзінің Касл-Хилл, Филейдегі сарайының жанында Филей мектебін құрды. Мектеп көп ұзамай "Девон округі мектебі" деп, ал 1912 жылы "Батыс Бакленд мектебі" деп атала бастады. Мақсаты – ақы төленетін интернат ашып, либералды және діни білім беруді ұсыну, ақысы мектеп-интернат және оқу ақысын жабуға, сондай-ақ салынған капиталға лайықты үстеме төлеуге жеткілікті болса да, жеке мектептерден әлдеқайда арзан болуы керек еді. 1858 жылы Девондағы қызметі үшін Брейретон Эксетер соборының пребендариі болды. Орта таптар үшін мектептер құрған Натаниел Вудардтан айырмашылығы, Брейретонның мектептері жоғары шіркеу емес еді. Шындысы, діни оқыту мен құлшылық Брейретон мектептерінің бағдарламасына енгенімен, төмен шіркеу ұстанымы орта таптың конформистік емес топтарын кемсітпеді. Екіншіден, схеманың басты ерекшелігі округтің емес, епархияның ұйымдастыру аймағының бірлігі болуы және бүкіл ұлттық білім беру жүйесі округ негізінде үйлестірілуі керек еді. Соңында, Вудард сияқты Брейретон да толығымен қорларға сүйенген жоқ, бірақ ол негізінен меншік негізінде жұмыс істеді, мектептерін құру үшін қажетті капиталды жинау үшін инвесторлар компаниясын құрды. Брейретонның 1867 жылы Литтл Массингхэмге пастор ретінде көшірілуі 1871 жылы Норфолк округі мектебінің құрылуына әкелді, ол 1874 жылы Солтүстік Элмхэмге көшірілді. Оның келесі қадамы округтік мектеп жүйесін университеттермен байланыстыру болды. Оксфордтағы сәтсіз әрекеттен кейін, ол 1873 жылы Кембриджде университет канцлері Девоншир герцогының құрметіне "Кавендиш колледжі" деп аталған "округтік" колледж құрды. Брейретон өзінің жоспарын "Округтік білім беру" атты кітабында сипаттады. Кавендиш колледжі университеттегі қоғамдық жатақхана ретінде ашылды, студенттер университет дипломын алуға құқылы болды. Студенттер әдеттегіден жас болды, ал жылдық сексен гинеялық ақыға тамақтану мен оқу ақысы қамтамасыз етілді, бұл ақы белгіленген колледждерге қарағанда әлдеқайда төмен болды. Бұл бастама білім беру және шіркеу тарапынан қолдау алды. Алайда, меншік принципін кейбіреулер қабылдамады, ал жеке мектептер мойындамады. Басқа факторлар колледждің Кембридж орталығынан (бір мильден астам) және жағдайының нашар болуы болды. Жоба қаржылық тұрғыдан сәтсіз аяқталды және колледж 1892 жылы таратылды. Ғимараттар 1895 жылы сатылып, әйелдерді даярлауға арналған Homerton колледжі ретінде пайдаланылды, ол 2010 жылы Кембридж университетінің толық құрамына енді. 1881 жылы Брейретон "Graduated County Schools Association" қауымдастығын құрды, оның мақсаты қыздар мен әйелдер үшін өзін-өзі қамтамасыз ететін мектептер мен колледждер құру болды, бұл ұлттық округтік білім беру жүйесін құру жолындағы соңғы қадам болды. Қауымдастық 1887 жылы тарап, Брейретонды үлкен қарыздармен қалдырды. Оның кейбір мектептерінің сәтсіздігіне 1880-ші жылдардағы ауыл шаруашылығы дағдарысы және округтердің орта білім берудегі жауапкершілігінің артуы салдарынан туындаған бәсекелестік себеп болды, мысалы, 1891 жылғы тегін білім беру туралы заң арзан орта білім алуға мүмкіндік берді. Брейретонның барлық жобаларының басты ерекшелігі – меншік принципі. Ірі қаржылық қаражат қайырымдылық қорларынан емес, инвесторлардан тарту көзделді. Ақырында, бұл кейбір мектептер үшін қатты бәсекелестік кезінде сақтауға тым ауыр жүк болды.
Brereton's interest in educational reform among the agricultural and middle classes was stimulated by his father's studies of the Poor Laws and also by the influence of Thomas Arnold at Rugby School. Having been appointed rector of West Buckland in North Devon, with the encouragement and practical assistance of Hugh Fortescue, 2nd Earl Fortescue (d.1861), KG, lord lieutenant of Devonshire, and his son Viscount Ebrington (d.1905), Brereton established in 1858 at West Buckland the farm and county school to supply education suitable for farmers' sons. Earl Fortescue owned much land in the parish but was not patron of the living, and therefore not responsible for Brereton's appointment. The Earl founded at the same time Filleigh School, near his mansion of Castle Hill, Filleigh. The school was soon renamed the "Devon County School", and in 1912 was renamed "West Buckland School". The object was to provide a fee paying boarding school, with liberal and religious education, at fees which whilst large enough to cover the cost of board and tuition and to return a fair interest on capital invested, were at a fraction of what was charged by the public schools. In recognition of his work in Devon, in 1858 Brereton was made prebendary of Exeter Cathedral. In contrast to the work of Nathaniel Woodard, who also founded schools for the middle classes, Brereton's foundations were not high church. Indeed, although religious instruction and worship were part of the curriculum at Brereton's schools the low church approach was less discouraging to non conformist elements of the middle classes. Secondly, the main feature of the scheme was that the county rather than the diocese should be the unit of the area of organisation, and that upon the county basis the whole scheme of national education should be co ordinated. Finally, Brereton did not rely wholly on endowments as did Woodard, but he operated mainly on a proprietary basis, forming companies of investors to raise the capital needed to found his schools. Brereton's removal to Little Massingham in 1867 as rector led in 1871 to the foundation there of the Norfolk County School, which was transferred in 1874 to North Elmham. His next step was to connect the county school system with the universities. After an unsuccessful attempt at Oxford, he founded at Cambridge in 1873 a 'county' college, which was named Cavendish College, after the chancellor of the university, the Duke of Devonshire. Brereton described his scheme in his book County Education. Cavendish College was instituted as a public hostel of the university, students in residence being eligible for a university degree. The undergraduates were younger than was customary, and the cost of board and tuition, which was covered by an inclusive charge of eighty guineas a year, was much lower than in the established colleges. The venture received educational and ecclesiastical support. However, the proprietary principle was not welcomed by some, and the public schools withheld their recognition. Other factors were the distance of the college from the centre of Cambridge, (more than 1 mile), and inferior accommodation. The scheme proved financially unsuccessful, and the college was dissolved in 1892. The buildings were sold in 1895 and were used as a training college, Homerton College, for women teachers, which in 2010 finally became a full college of Cambridge University. In 1881, Brereton formed the Graduated County Schools Association, whose aim was the establishment of self supporting schools and colleges for girls and women, the last step in his practical scheme for a national system of county education. The association collapsed in 1887 leaving Brereton with large debts. A contributing factor in the failure of some of his schools was the agricultural depression in the 1880s and the competition which arose as a result of the increasing responsibility for secondary education being assumed by counties, e. g. the Free Education Act of 1891 provided some access to low cost secondary education. A key feature of all Brereton's schemes was the proprietary principle. Significant foundation funds were to be raised from investors rather than from charitable endowments. In the end this was a millstone too great for some schools to sustain in times of hard competition.
Ауыл шаруашылығы және темір жол
Брейретон ауыл шаруашылығы мәселелеріне қызығушылық танытты және 1854 жылы Девон қаласында Барнстапл фермерлер клубын құрды, оның президенті болды. Кейін ол Батыс Норфолк ауыл шаруашылығы палатасының президенті болды. Солтүстік Девонда оның ауылдық өркендеуге деген қызығушылығы көптеген тұрақты реформалар мен жақсарту жұмыстарымен көрінді, және оның күш-жігерінің арқасында Теунтоннан Барнстаплге дейінгі темір жол салынды, бұл желі Девон және Сомерсет темір жолы деп аталды, ал кейін Ұлы Батыс темір жолының құрамына енді. Батыс Норфолк аймағындағы ұқсас күш-жігер Линн және Факенхэм темір жолын құруға әкелді, ол кейіннен Норвич, Кромер және Ярмут қалаларына дейін ұзартылды.
Brereton was interested in agricultural questions, and while in Devon founded in 1854 the Barnstaple Farmers' Club, of which he was president. Later he was president of the west Norfolk chamber of agriculture. In north Devon his interest in rural prosperity was marked by many permanent works of reform and improvement, and by his efforts he helped to bring the railway from Taunton to Barnstaple, a line known as the Devon and Somerset Railway and afterwards absorbed into the Great Western Railway. Similar efforts in west Norfolk led to the Lynn and Fakenham Railway, which was subsequently extended to Norwich, Cromer, and Yarmouth.
Портреттер
Брейретонның анасының әкесі, Джозеф Уилсонмен бірге бала кезіндегі портретін сэр Дэвид Уилки салған. 1868 жылы Корольдік академияда Джордж Ричмондтың оның әйелінің суретімен бірге екінші портреті көрмеге қойылды; екеуі де қазір Вест Бакленд мектебінде сақталады, сондай-ақ 1861 жылы Хью, Фортескью графы Брейретонның бюстін сол жерге орнатқан.
A portrait of Brereton as a boy with his maternal grandfather, Joseph Wilson, was painted by Sir David Wilkie. A second portrait, by George Richmond, with a companion portrait of his wife, was exhibited at the Royal Academy in 1868; both are now at West Buckland School, where there is also a bust of Brereton was placed there in 1861 by Hugh, Earl Fortescue.