Лошейм қанабы: Екінші дүниежүзілік соғысының «Бұлж» шайқасының бастауы
Battle of Losheim Gap
Лосьхайм түсі: Екінші дүниежүзілік соғыстың «Арденн шабуылындағы» алғашқы шайқас. Ауыр шығын, американдықтардың қарсыласуы, неміс әскерлерінің жетіспеушілігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстың Арден шайқасының бір бөлігі
Part of the Battle of the Bulge of WWII
Лосхайм ойысы шайқасы Бельгияның шығысындағы Арден аймағында одақтастар мен нацистік Германия арасында болды, бұл Арден шайқасының бір бөлігі еді. Бұл неміс шабуылының алғашқы шайқасы және бағытталған ұшы болды, ол американдықтарға ауыр шығын келтірді және майдан желісінде дүрбелең тудырды. Ол Арден аймағының тереңіне неміс шабуылының жолын ашты. Америкалықтар көп шығынға ұшырады, бірақ оларды толықтыра алды. Ал немістер өз әскерлерін толықтыра алмады, себебі барлық резервтері қарсы шабуылға жұмсалды. Бұл неміс әскерінің сол кездегі нашар күйін көрсетті, бұл келесі шайқастар үшін үлгі болды.
The Battle of Losheim Gap was fought in the Ardennes, in Eastern Belgium, between the Allies and Nazi Germany, part of the Battle of the Bulge. It was the first battle and spearhead of the German attack, inflicting heavy American casualties, and causing disorder on the frontlines. It paved the way for further German attacks, deeper into the Ardennes. The Americans suffered high casualties, but could replace them. The Germans, on the other hand, couldn't replace their men, as all reserves were directed to the counter offensive. This reflected the poor state that the German Army was in at this time, which would be the precedent for the following battles.
Өмірбаян
1944 жылдың соңына қарай нацистік Германия қиын жағдайға түсті. Германияның өзі өзімен теңесе алмайтын алыптарға қарсы екі фронтта соғыс жүргізіп жатты. АҚШ және Ұлыбритания батыста, ал Кеңес Одағы шығыста болғандықтан, Гитлер Шығыс Бельгияның тым орманды аймағы – Арденн арқылы соңғы шабуыл жасауды жоспарлады. Ол одақтастардың нашар қорғалған желісін бұзып, танктерін Бельгияның ашық кеңістігіне шығарып, одақтастардың негізгі жабдықтау порты – Антверпенді басып алуды көздеді. Бұл британдық және американдық күштерді екіге бөліп, дерлік Дюнкерк сияқты эвакуацияға ұшырататын еді. Содан кейін Гитлер қаруды тоқтатуға келісе алатын болды. Міне, жоспар осылай еді. Алайда, 1944 жылдың қыркүйегінде Гитлер жоспарын генералдарына жеткізгенде, олар оның негізсіздігіне таң қалды. Жоғарғы Бас Штаб бастапқыда үмітсіздікке толы болды, себебі бұл соғыстың соңына таяу Гитлердің отырыққан және іллюзиялық хал-ахуалының көрінісі еді. Олар кішігірім шабуыл ұсынды, бірақ Гитлер өз жоспарынан бас тартпады және Арденн шабуылын бастады. Көптеген генералдар Гитлердің жағына шығуының себебі соғыстың осы сатысында жеңілісшілдік, яғни соғыстың жеңіліспен аяқталады дегенді мойындау, оларды лауазымынан алуға әкелетін еді.
Near the end of 1944, the Nazi Germany was in a dire state. Germany proper was fighting a two front war against giants it could not compete with. With the US and Britain in the West, and the Soviets in the east, Hitler made plans to launch a last ditch blitzkrieg offensive through the Ardennes, a very forested part of Eastern Belgium. He wanted to smash through the thinly defended Allied lines and move his tanks into the open Belgian countryside and capture Antwerp, the main Allied supply port. This would separate the British and American forces in two, causing an almost Dunkirk esque evacuation. Hitler could then agree to a ceasefire. This was the plan, however. When Hitler told his generals about his plan in September 1944, they were astounded by how outrageous it was. From the start, High Command was not optimistic, as it embodied Hitler's desperate and delusional state near the end of the war. They proposed a smaller offensive, but Hitler went through with his plan and launched the Ardennes Offensive. One reason much of the generals sided with Hitler was because at this stage of the war, Defeatism, merely admitting that the war was going to end in defeat, would lead to them being fired from their position.
Іс-қимыл жоспары
1-ші СС танк дивизиясының басшылығымен олар 2-ші және 99-шы жаяу әскер дивизияларына шабуыл жасауды жоспарлады, мақсаты – Лосхаймерграбенді басып алып, солтүстік және батысқа қарайғы маңызды жол желісіне қол жеткізу, бұл оларға маңызды Антверпен портын басып алуға мүмкіндік берер еді. Есептелген тәуекелдің нәтижесінде одақтастар кең аумақта аз ғана әскерді тым жұқақ жайғастырған еді. Ланзерат, шамамен 15 үйден тұратын ауыл, Лосхаймның батысында орналасқан. Ол АҚШ-тың VIII корпусының оңтүстігінде және АҚШ-тың V корпусының арасындағы шекарада жатқан. Оны 18 сарбаздан тұратын жалғыз барлау-тыңшылық взводы және 55 сарбаздан тұратын X тобы – танктерді жоятын взвод қорғап тұрды. Неміс күштері Лосхайм ойысының шығыс жиегінде, Лосхаймда және одан шығысқа қарай орналасқан. Олардың арасындағы Зигфрид желісі Лосхайм ойысын бөліп тұрды. СС Oberstgruppenführer Сепп Дитрихтің жоспары бойынша 6-шы СС танк армиясы Ланзерат және Бухольц станциясы арқылы солтүстік-батысқа қарай жылжып, содан кейін Хонсфилд пен Бюллингенге қарай өтуі керек еді. Жаяу әскер Лосхаймерграбен арқылы солтүстікке қарай жылжып, 2-ші және 99-шы дивизияларды ығыстырып шығаруға жалғастыратын. Бұл 12-ші СС танк дивизиясына батысқа қарай Трои-Понтс деп аталатын ауылдар тобына қарай, Бельгияның N 23 ұлттық тас жолына қосылып, Мез өзенін кесіп өтуге мүмкіндік берер еді. Содан кейін Антверпенге дейін тағы 85 шақырым (53 миль) болатын.
Led by the 1st SS Panzer division, they planned to attack the 2nd and 99th Infantry Divisions with the goal of capturing Losheimergraben and gaining access to the vital road network to its north and west that would allow them to capture the important port of Antwerp. In a calculated risk, the Allies had only a few troops stretched very thinly across a wide area. Lanzerath, a village of about 15 homes, lay about to the west of Losheim. It was on the border between U. S. VIII Corps to the south and U. S. V Corps. It was held by a single Intelligence and Reconnaissance Platoon of 18 men and Task Force X, a tank destroyer platoon of 55 men. The German forces were located on the eastern edge of the Losheim Gap in Losheim and further east. The Siegfried Line between them divided the Losheim Gap. SS Oberstgruppenführer Sepp Dietrich’s plan was for the 6th SS Panzer Army to advance northwest through Lanzerath and Bucholz Station and then drive through Honsfield and Büllingen. The infantry would continue north through Losheimergraben to push the 2nd and 99th Divisions out of the way. This would allow the 12th SS Panzer Division to advance westward towards a group of villages named Trois Ponts, connect to Belgian Route Nationale N 23, and cross the river Meuse. It was then another 53 mile (85 km) to Antwerp.
Соғыс
Бұлж шайқасы кезінде немістердің ең үздік бөлімдері, немістер өздерінің қару-жарақтары мен әскерлерін көбінесе бір жолақты ауылдық жолдар арқылы оңтүстікке қайта бағыттауға мәжбүр болды, бұл олардың алға жылжу жылдамдығын және күштерін шектеулі американдық қорғанысқа шоғырландыру мүмкіндігін күрт шектеді. Оңтүстікте 5-ші танк армиясына Сент-Витті және маңызды жол және теміржол желісін басып алу міндеті тапсырылды. Генерал-майор Гюнтер Хоффманн Шонборн басқаратын 18-ші халықтық гренадерлік дивизиясы Шне-Эйфель аймағында күзетуге бекітілді. 16 желтоқсанда сағат 4:00-де олар Мэндерфилдке қарай Оур өзенінің аңғарымен өтетін жиырма екі футтық макадамды жолды басып алды. Бұл маршрут Сент-Вит қаласындағы бірнеше маңызды жол торабында аяқталды. 5-ші танк армиясы Сент-Витті солтүстікке айналып өтуді жоспарлады.
During the Battle of the Bulge, some of the best German units, The Germans were forced to reroute their armor and troops to the south over mostly single lane country roads, severely limiting the speed of their advance and their ability to concentrate their strength on the limited American defenses. In the south, the 5th Panzer Army was given the task of capturing St. Vith and the vital road and rail network. The 18th Volksgrenadier Division under the command of Generalmajor Günther Hoffmann Schönborn patrolled the Schnee Eifel area. On December 16 at 4:00 a. m., they took the twenty two foot macadam road following the Our River valley towards Manderfield. The route terminated at several vital crossroads in the city of St. Vith. The 5th Panzer Army planned to bypass St. Vith to the north.
Алдын ала кешіктірілді
Германияның Зигфрид сызығының германдық жағында неміс әскері мен бронетранспортты құралдары Лосхайм ауылының маңында және шығысында орналастырылды. 1944 жылғы 16 желтоқсанда сағат 05:30-да немістер 80 мильдік (129 км) майдан бойында 1600 артиллериялық құралдарды қолданып, 90 минуттық артиллериялық оқшашу жасады. 9-шы парашютшілер полкінің жаяу әскері, 3-ші парашютшілер дивизиясы Лосхайм қапшығы арқылы бастап келе жатып, негізгі қарсылық желісі бойындағы американдықтардың қарсылығын жою міндеті қойылды. Бронетранспортты құралдарды сақтау үшін олар Дитрихтің 6-шы танк армиясының алғы шебі, SS Standartenführer Йоахим Пейпердің 1-ші SS танк дивизиясының алдында жұмыс істеді. Жаяу әскері содан кейін Лосхаймерграбен маңындағы шабуыл бағытының оң жақ фланкін қамтамасыз етеді. 12-ші халықтық гренадерлік дивизиясы Лосхаймнан шығысқа қарай сағат 07:00-де Лосхаймерграбенге жетті, ал Пейпер тобы сағат 08:00-де Лосхаймерграбенге жетеді деп күтілді, бірақ танктар 16 желтоқсанның таңертеңгі көп бөлігінде атты артиллерия, жаяу әскер және көптеген басқа көліктермен қабаттасқан Бланкенхайм-Шнид жолында тоқтап қалды. Пейпердің өзі жол айырылысындағы кептелісті реттеуге тырысты. Белгісіз себептермен неміс инженерлері Лосхайм-Лосхаймерграбен жолындағы теміржол өткелінің біріншісін түскі уақытқа дейін жөндеуге кіріспеді, ал екіншісі желтоқсанның 17-сіне дейін жөнделмеді. Пейпер өткелдің оның шабуылына уақытында жөнделмейтінін естігенде, Ланзерат арқылы батысқа қарай жылжуды жөн көрді. Ол 9-шы парашютшілер полкінің жол таза екенін хабарламағанына ашуланды. 3-ші парашютшілер дивизиясының 9-шы парашютшілер полкінің 1-ші батальонының 500 сарбазы Ланзерат биіктігінде 394-ші жаяу әскер полкінің, 99-шы жаяу әскер дивизиясының 18 адамымен күнінің көп бөлігінде тоқтап қалды. 18:00-де Пейпер ауылдың қауіпсіздігі қамтамасыз етілгенін білді. Оның 117 танк, 149 жартылай гусеницалық машина, 18 105 мм және алты 150 мм зеңбірек, барлығы 600 көліктен тұратын колоннасы, ақыры алға жылжыды. Оның танктары өздерінің екі миналық даласына тап болғанда, инженерлер миналардан тазартқанша алға жылжуды баяулатты. Пейпер түнгі уақытта Ланзератқа жетіп, жаяу әскердің түнгі жатқан жерін көрді. Ол сөйлескен әрбір офицердің айтуынша, орман американдықтар мен танктерге толы болған. Ол жаяу әскер офицерлерін сұраққа тартып, орманға кез келген барлау тобы жіберілген-жіберілмегенін білуге тырысты және ешкімнің аймақты жеке бақыламағанын білді. Ашуланған Пейпер 9-шы парашют полкінің командирі, полковник Гельмут фон Хоффманнан танкілерін сүйемелдеу үшін парашютшілер батальонын беруді талап етті. 17 желтоқсанда сағат 04:30-да, жоспардан 16 сағаттан астам уақыт кешігіп, 1-ші SS танк дивизиясы бір батальон парашютшілермен бірге Ланзераттан шығып, Бухольц станциясына қарай шығысқа бет алды.
On the German side of the Siegfried Line, the Germans positioned their troops and armor around and to the east of the village of Losheim. On December 16, 1944, at 05:30, the Germans launched a 90 minute artillery barrage using 1,600 artillery pieces across an 80 mile (129 km) front. The infantry of the 9th Fallschirmjaeger Regiment, 3rd Fallschirmjaeger Division led the way through the Losheim Gap, tasked with clearing American resistance along the Main Line of Resistance. To spare the armor, they operated in advance of Kampfgruppe SS Standartenführer Joachim Peiper's 1st SS Panzer Division, the spearhead of Dietrich’s 6th Panzer Army. The infantry would then secure the right flank of the attack route near Losheimergraben. The 12th Volksgrenadier Division reached Losheimgraben at 07:00 East of Losheim, Kampfgruppe Peiper expected to reach Losheimgraben by 08:00, but the tanks were held up for most of the morning of December 16 on the Blankenheim Schnied road which was congested with horse drawn artillery, infantrymen, and numerous other vehicles. Peiper himself tried to sort out the mess at one crossroads. For unknown reasons German engineers did not begin repairing the first of the railroad overpasses on the Losheim Losheimergraben road until nearly noon, and the second was not repaired until December 17. When Peiper got word that the overpass would not be repaired in time for his advance, he chose to move west through Lanzerath. He was frustrated and angry that the 9th Fallschirmjaeger Regiment had yet to report that the road was clear. The 500 troops of the 1st Battalion, 9th Fallschirmjaeger Regiment, 3rd Fallschirmjaeger Division were held up for most of the day by 18 men of the Intelligence and Reconnaissance Platoon, 394th Infantry Regiment, 99th Infantry Division at Lanzerath Ridge. At 18:00, Peiper finally learned that the village had been secured. His column of 117 tanks, 149 half tracks, 18 105mm guns and six 150mm guns, totaling 600 vehicles, finally moved forward. He was further held up when his tanks struck two of their own minefields, slowing progress while the engineers cleared the fields ahead of mines. Peiper finally arrived in Lanzerath near midnight only to find the infantry bedding down for the night. Every officer he spoke to said the woods were full of Americans and tanks. He furiously interrogated the infantry officers to learn if any patrols into the woods had been conducted and learned that no one had personally reconnoitered the area. Disgusted, Peiper demanded that Oberst Helmut von Hoffman, commander of the 9th Parachute Regiment, give him a battalion of paratroops to accompany his tanks. At 04:30 on December 17, more than 16 hours behind schedule, the 1st SS Panzer Division rolled out of Lanzerath with a battalion of paratroopers preceding them and headed east for Bucholz Station.
Хуннингенге қарай алға жылжу
Бухольц станциясында АҚШ 394-ші жаяу әскер полкінің 3-ші батальоны күтпеген шабуылға ұшырап, штаб-пәтердің радио операторынан басқа барлығы дерлік тұтқындалды. Ол жердегі жертөледе жасырынып, дивизия бас штабына хабар беріп, соңында тұтқындалды. Батыс-солтүстік-батыс бағытта қозғалған неміс әскері Хонсфельдке енді, онда 99-шы дивизияның демалыс орталықтарының біріне тап болды, ол шатасқан американдық әскерлермен толы еді. Олар көптеген американдықтарды өлтіріп, бірнеше американдық бронетехникасын және көліктерін жойды. Пайпер қаланы оңай басып алып, көліктері үшін 50 000 галлон отынға ие болды. Одан кейін ол Бюллингенге қарай жылжыды, батысқа қарай жылжу жоспарына сәйкес, қаланы дерлік басып алғанын білмей және екі жақтан қоршап, 2-ші және 99-шы дивизияны тұтқынға алу мүмкіндігін пайдаланбады. Пейпер кенеттен оңтүстікке бұрылып, Хюннингенді айналып өтті, ол тек өз тағайындалған Rollbahn-іне қайтуға мүдделі болды. Бірнеше күннен кейін Kampfgruppe Peiper Малмеди қырғыны деп белгілі болған оқиғада АҚШ әскери тұтқындарын өлтіргені үшін жаман атымен танылды.
At Bucholz Station, the 3rd Battalion of the U. S. 394th Infantry Regiment was surprised and quickly captured, except for a headquarters company radio operator. Hidden in a cellar, he called in reports to division headquarters until he was finally captured. Driving west northwest, the Germans entered Honsfeld, where they encountered one of the 99th Division's rest centers, clogged with confused American troops. They killed many and destroyed a number of American armored units and vehicles. Peiper easily captured the town and 50000 gallons of fuel for his vehicles. He then advanced towards Büllingen, keeping to the plan to move west, apparently unaware he had nearly taken the town and unknowingly bypassing an opportunity to flank and trap the entire 2nd and 99th Division. Peiper suddenly turned south to detour around Hünningen, interested only in getting back onto his assigned Rollbahn. Kampfgruppe Peiper a few days later gained notoriety for their murder of U. S. prisoners of war in what became known as the Malmedy massacre.
Лошамерграбен шабуыл
99-шы дивизияны жеңу міндеті 12-ші СС танк дивизиясына қосымша Panzergrenadier және Volksgrenadier дивизияларымен күшейтіліп тапсырылды. 17 желтоқсанда неміс инженерлері Лосхайм-Лосхаймерграбен жолындағы теміржол үстіндегі көпірлердің бірін жөндеді, содан кейін 12-ші дивизияның неміс бронетехникасы Лосхаймерграбендегі маңызды жол торабына және Рошерат пен Кринкельт егіз ауылдарына қарай жылжуды бастады. Бірақ он күннен астам дауылды шайқастан кейін олар американдықтарды Элсенборн қырқасынан ығыстыра алмады, онда Бірінші АҚШ армиясының V корпусының бөлімдері неміс күштерінің батысқа қарайғы жол желісіне жетуіне тосқауыл қойды. Неміс әскерінің алға жылжуы бастапқы кешігуден ешқашан қалпына келмеді, ал Алтыншы танк армиясы Ла Глайзеге ғана жетіп, Меза өзеніне дейінгі жолдың жартысынан да аспай тоқтап қалды. Қалған сарбаздар өздерінің күштерімен шығысқа қайтуға мәжбүр болды.
The task of defeating the 99th Division was the objective of 12th SS Panzer Division reinforced by additional Panzergrenadier and Volksgrenadier divisions. On December 17, German engineers repaired one of the road bridges over the railroad along the Losheim Losheimergraben road and the 12th Division German armor began advancing towards the key road junction at Losheimergraben and the twin villages of Rocherath and Krinkelt. However, in more than ten days of intense battle, they were unable to dislodge the Americans from Elsenborn Ridge, where elements of the V Corps of the First U. S. Army prevented the German forces from reaching the road network to their west. The German advance never recovered from its initial delay, and the Sixth Panzer Army only got as far as La Gleize before its advance stalled out, advancing less than half way to the River Meuse. The remaining soldiers were left to find their own way back to the east.