Бартоломео да Болонья: Төртінші ғасыр итальяндық композиторы
Bartolomeo da Bologna
Бартоломео да Болонья – 15 ғасырдағы итальяндық композитор, Треченто мен Ренессанс арасындағы кезеңнің өкілі. Биографиясы, өмірі мен шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор Бартоломео да Болонья (шамамен 1405 – 1427 жылдары өмір сүрген) – Треченто кезеңінің соңғы ортағасырлық стилі мен ерте Ренессанс арасындағы кезеңнің итальян композиторы.
Italian composer
Bartolomeo da Bologna (fl. 1405 – 1427) was an Italian composer of the transitional period between the late medieval style of the Trecento and the early Renaissance.
Өмір
Оның өмірі туралы белгілі мәлімет аз, бірақ ол Болоньядан немесе оның жанынан шыққан болуы мүмкін, және өмірінің бір бөлігін Феррара қаласында өткізген сияқты. Ол бенедикттік монах болған, және Феррарадағы Сан-Николо шіркеуінің преоры болған болуы мүмкін; оған қоса, ол 1407 жылы сол жерде органшы болып жұмыс істеген, ал 1427 жылдың басында сол соборда тіркелгені куәландырылған. Ол сондай-ақ Болоньядағы Иоанн XXIII капелласымен байланысты болған көрінеді, себебі оның балладаларының бірі ("Arte psalentes") оның хорындағы әншілерге арналған. (Қолжазбаларда оның есімі латын тілінде "Бартоломей де Бонония" деп жиі кездеседі.)
Little is known with certainty about his life, but he was probably from Bologna or nearby, and seems to have spent part of his life in Ferrara. He was a Benedictine, and may have been the prior of San Nicolò in Ferrara; in addition he was the organist there in 1407, and he is documented in that cathedral at the beginning of 1427. He also seems to have been connected with the chapel of John XXIII in Bologna, since one of his ballades (Arte psalentes) is probably addressed to the singers in his choir. (He is frequently referred to in manuscripts with the Latin form of his name, "Bartolomeus de Bononia")
Музыка
Бартоломео – 15 ғасырдың басындағы итальяндық композиторлардың санатындағы шамалы ғана өкілдердің бірі, оның шығармалары сенімді атрибуциямен жетіп келді; 15 ғасырдағы Италиядағы музыканттардың көп бөлігі шетелдіктер болды, және солтүстік Еуропадан келген эмигранттармен салыстырыларлық итальяндық композиторлар саны ғасырдың соңына қана жетті. Бартоломеоның жеті шығармасы сақталған, барлығы үш дауыстық: екі мессе бөлімі және бес әлемдік ән, оның ішінде баллада, екі баллата, рондо және вирелай. Стильдік тұрғыдан барлығы Батыс схизмасы кезінде антипапалар билеген Авиньон, Болонья және басқа да аймақтарда гүлдеген ars subtilior стилімен байланысты. Бұл екі мессе бөлімі – пародиялық техниканы қолданған алғашқы шығармалардың бірі, яғни, басқа көзден алынған көп дауысты материал, осы жағдайда оның екі зайырлы әні, қайта өңделіп, жаңа контекстке енгізілген. Ол және пародиялық бөлімдердің алғашқы композиторы Антонио "Захара" да Терамо, Болоньядағы Иоанн XXIII капелласында қызмет еткен кезеңдерінің сәйкес келгенінің себебі, бұл жай ғана кездейсоқтық болмауы мүмкін. Дегенмен, Захара жас композиторға күшті әсер еткенімен, екі композитордың пародиялық бөлімдерінде қолданған әдістері айқын ерекшеленеді – Захара қарыз алған материалды еркін пайдаланса, Бартоломео өзінің зайырлы музыкасының үлкен, үздіріссіз бөлімдерін цитаталап, оларға жаңа мелодиялар қосты.
Bartolomeo is one of only a few native Italian composers of the early 15th century of whom works have survived with reliable attribution; many of the musicians in Italy during the 15th century were foreigners, and it was not until later in the century that there were as many Italians as there were émigrés from northern Europe composing music there. Seven pieces by Bartolomeo have survived, all for three voices: two mass movements, and five secular songs, including a ballade, two ballatas, a rondeau and a virelai. Stylistically all are related to the ars subtilior which flourished in Avignon, Bologna and other regions held by the antipopes during the Western Schism. The two mass movements are among the first ever written which use parody technique, i. e. multi voice material from another source, in this case two of his own secular songs, is recycled and fitted into a different context. That both he and the first composer of parody movements, Antonio "Zachara" da Teramo, probably overlapped in their service in the chapel of John XXIII in Bologna, is probably no coincidence. Yet, though Zachara was clearly influential on the younger composer, the techniques used by both composers in their parody movements are quite different—Zachara's are more free in their usage of the borrowed material while Bartolomeo quoted large, contiguous sections of his secular music around which he composed new melodies.
Шығармалары
Бартоломеоның барлық туындылары Гилберт Ринидің "XV ғасырдың басындағы музыка" 5-томында (1975) жарияланды.
All of Bartolomeo's works are edited in Gilbert Reaney, Early Fifteenth Century Music volume 5 (1975).