Жаңа Бассейн Каналы: Луизиана тарихы және ирландтық жұмысшылардың трагедиясы

Кіріспе

Луизиана штаты, АҚШ-тағы канал

Жаңа Бассейн каналы, сондай-ақ Жаңа Канал және Нью-Орлеанс каналы деп те белгілі, 1830-жылдардан 1940-жылдарға дейін жұмыс істеген, Луизиана штатының Нью-Орлеанс қаласындағы кеме жүзуге арналған канал болды.

Тарих

Жаңа бассейндік каналды 1831 жылы 4 миллион АҚШ доллары капиталмен құрылған «Нью-Орлеанс каналы және банк» компаниясы салған. Мақсаты – Поншартрейн көлінен батпақ жер арқылы қаланың дамыған жоғарғы, немесе «америкалық» бөлігіне кеме қатынасы арнасын салу, соның арқасында қаланың орталық креолдық бөлігіндегі Каронделет каналымен бәсекелесуге мүмкіндік туар еді. Жұмыс келесі жылы басталды. Сары қызылша қала сыртындағы батпақтағы жұмысшылардың денсаулығына зиян келтірді, ал құлдарды жоғалту тым қымбатқа бағаланды; сондықтан жұмыстың көп бөлігін ирланд иммигранттары орындады. Ирландиялық жұмысшылар көптеп қайтыс болды, бірақ компанияға олардың орнын толтыру үшін жаңа адамдарды табу қиындық тудырмады, себебі кедей ирландтардың кемелері Нью-Орлеанға үнемі келіп тұрды. Көптеген адамдар күніне бір доллар табу үшін өмірлерін қауіпке тігуге дайын еді. 1838 жылы 1 миллион доллар жұмсалғаннан кейін, 18 метрлік кеңдігі 3,17 миль (5 шақырым) ұзындығы бар канал 2 метрлік су айдыны бар шағын кемелерге ашылуға жеткілікті болды, әр тоннасы үшін 0,375 доллар алынды. Келесі он жылда каналдың тереңдігі 4 метрге, ені 30 метрге дейін ұлғайтылды. Иммигрант жұмысшылардың өлімі туралы ресми есеп жүргізілмеді; шамамен 500-ден 20 000-ға дейін, ал ең көп айтылатыны 8000 адам қаза тапқандығы жарияланды. Көптеген адамдар қабір белгісіз жерленген, олардың денелері каналдың жанындағы бөгеттер мен жолдарға толтырылды. Тарихшы Лора Д. Келли өзінің 2014 жылғы «Нью-Орлеандағы ирландтар» кітабында басқа заманауи канал жобаларының еңбек қажеттіліктерін растайтын дәлелдердің жетіспеуіне байланысты болжамды өлім-жітім санын төмендетуге шақырды. Ол сондай-ақ 1830-шы жылдардың басындағы холера эпидемиясынан болған өлімдер кейіннен каналдың құрылысы кезінде болған деп естеріне түсті. Каналды салу кезінде жұмысшылар қаза тапқаны белгілі болғанымен, 10 000 адамның өлімі туралы алғашқы мәлімдеме 1937 жылы Мейгс О. Фросттың «Times Picayune» газетінде жарияланған мақаласында келтірілді. Мақалада арнаны салу кезінде 10 000 ирланд жұмысшысының холерадан қайтыс болғаны туралы айтылған әннің сөздері жазылған еді. Жылдар өте келе, баспасөз хабарлары 20 000-ға дейін көтеріліп, кейін 8000-ға дейін төмендеді. Қазіргі кездегі баспасөз хабарламалары жұмысшылардың өліміне емес, Филадельфиядан тартылған ирланд жұмысшыларының канал иесінің келісімшарт бойынша төлемеуіне наразылық білдіру үшін ереуілге шыққан кездегі еңбек дауларына назар аударды. Бастапқыда канал Поншартрейн көлімен Роберт Э. Ли және Вест-Энд бульварларының қиылысы тұсында қосылған, бірақ екі жағында да көлге қарай созылатын жағалаулар салынды. Жаңа канал маяғы, немесе көбінесе Жаңа бассейндік канал маяғы деп аталатын маяқ каналға кіреберісіндегі жағалаулардың бірінің шеткі жағына салынды. Каналдың кіреберісінен бастап, батпақ арқылы оңтүстікке қарай, Метари Ридждің биік жерін кесіп, қала ортасындағы жазық жерлер арқылы қалаға кірді, қазіргі Нью-Орлеан орталық бизнес ауданындағы Рампарт көшесі мен Говард даңғылында бұрылыс алабында аяқталды. Канал 19 ғасыр бойы коммерциялық маңызын сақтап, жақын маңдағы жерлерді сумен жабдықтауды жақсарту және қазіргі Лейквью маңындағы шала кипарис ағаштарын жинау сияқты қосымша мақсаттарға қызмет етті. Олар өзенге жақын қалаға арна арқылы әкелінді және көптеген қала үйлерін салу үшін пайдаланылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, әсіресе 1923 жылы Индустриалды канал ашылғаннан кейін, каналдың маңызы төмендеді. 1936 жылы Луизиана штатының заң шығарушы органы каналды жабу туралы мемлекеттік конституциялық түзетуді қабылдады. 1937-1938 жылдары Клейборн даңғылына дейінгі аумақ толтырылды, бірақ қалған бөлігі Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінге дейін шектеулі көлемде жұмыс істеді. 1950 жылға дейін толығымен толтырылды, бірақ жарық үйдің жағасындағы көл жағасындағы жарты мильдік бөлігі кішкентай қайықтар мен яхталар үшін порт ретінде пайдаланылды және әлі де бар. Жолдың көп бөлігі 1950-ші жылдары Пончартрейн автожолына айналды, ол келесі онжылдықта I 10 шоссесіне қосылды. Интерстайттан Роберт Э. Ли бульварына дейінгі аралық қазіргі Жаңа бассейндік канал паркіне айналдырылды, Вест-Энд бульварына параллель жасыл кеңістік салынды. 1990 жылы 4 қарашада Нью-Орлеанның ирландтық мәдени қоғамы жаңа бассейндік канал паркіне арнап, канал салу кезінде қаза тапқан ирланд жұмысшыларының есіне үлкен Килкенни мәрмәр кельт айқыш орнатты. Каналдың кіреберісінде орналасқан маяқ 1985 жылы «Жаңа канал маяғы» ретінде тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. 2005 жылғы дауылды маусымда «Катрина» және «Рита» дауылдарынан ауыр зардап шекті. Бірінші қабат құлап, күмбезі түсіп қалды. 2006 жылы Lake Pontchartrain Basin Foundation АҚШ Жағалау күзетімен зардап шеккен маяқты жөндеу үшін келісімге келді. Маяк бөлшектелді және ғимарат сақтауға қойылды. Маяк құрылысын қайта бастау 2012 жылдың ақпанында басталды және 2013 жылы аяқталды.

The New Basin Canal was constructed by the New Orleans Canal and Banking Company, incorporated in 1831 with capital of 4 million US dollars. The intent was to build a shipping canal from Lake Pontchartrain through the swamp land to the booming uptown or "American" section of the city, to compete with the existing Carondelet Canal in the downtown Creole part of the city. Work commenced the following year. Yellow fever ravaged workers in the swamp in back of town, and the loss of slaves was judged too expensive; so most of the work was done by Irish immigrant laborers. The Irish workers died in great numbers, but the Company had no trouble finding more men to take their place, as shiploads of poor Irishmen arrived in New Orleans. Many were willing to risk their lives in hazardous, back breaking work for a chance to earn $1 a day. By 1838, after an expense of $1 million, the 60 feet (18 m) wide 3.17 mile (5 km) long canal was complete enough to be opened to small vessels drawing 6 feet (2 m), with $0.375 per ton charged for passage. Over the next decade the canal was enlarged to 12 feet (4 m) deep, 100 feet (30 m) wide, and with shell roads alongside. No official count was kept of the deaths of the immigrant workers; estimates ranging from 500 to 20,000 and more have been published, with 8,000 being a commonly cited total. Many were buried without a grave marker in the levee and roadway fill beside the canal. and historian Laura D. Kelley, in her 2014 book The Irish in New Orleans, urged a downward revision of the number of estimated deaths due to the lack of evidence to support the claims and the labor needs of other contemporary canal projects. She also noted that deaths from cholera epidemics in the early 1830s were later remembered as being suffered during the canal's construction. While it is certain workers died constructing the canal, the first claim of 10,000 deaths did not come until 1937 in a Times Picayune article by Meigs O. Frost. The article included lyrics from a popular song that mentioned 10,000 Irish laborers dying from cholera during the canal's construction. Over the years, press reports rose to as high as 20,000 before dropping to the commonly heard 8,000 deaths. Contemporary press reports focused more on labor unrest when Irish workers recruited from Philadelphia went on strike to protest the canal's owner's failure to pay them according to the contracts, not worker deaths. The canal originally joined with Lake Pontchartrain around the present day intersection of Robert E. Lee and West End Boulevards, but jetties were added on both sides extending it farther into the lake. The New Canal Lighthouse or more commonly New Basin Canal Lighthouse was built on the far end of one of the jetties at the entrance to the canal. Starting from the entrance of the canal, it headed south through the swamp, cut through the high ground of Metairie Ridge, through the mid city lowlands, into the city, ended in a turning basin at Rampart Street and Howard Avenue in what is now the New Orleans Central Business District. The canal was commercially important through the 19th century, and served additional uses such as improving drainage in nearby areas and being used to harvest the bald cypress trees in what is now the Lakeview neighborhood. They were brought into the city near the River, via the canal, and used to build many uptown houses. The importance of the canal declined after World War I, especially with the opening of the Industrial Canal in 1923. In 1936 the Louisiana State Legislature passed a state constitutional amendment to close the canal. In 1937–38 the area back to Claiborne Avenue was filled in, but the rest of the length continued functioning on a more limited scale until after World War II. It was filled in by about 1950, except for a half mile long stretch at the lakefront by the lighthouse, which has been used as a harbor for small boats and yachts and continues to exist. Much of the route became the Pontchartrain Expressway in the 1950s, which was incorporated into I 10 the following decade. The stretch from the Interstate to just shy of Robert E. Lee Blvd was developed into the present day New Basin Canal Park, a linear green space paralleling West End Boulevard. On November 4, 1990, the Irish Cultural Society of New Orleans dedicated a large Kilkenny marble Celtic cross in New Basin Canal Park to commemorate all of the Irish workers who perished constructing the canal. The lighthouse which stands at the entrance to the canal, was added to the National Register of Historic Places in 1985 as the New Canal Lighthouse. It was heavily damaged during the 2005 hurricane season by Hurricanes Katrina and Rita. The first floor had collapsed and its cupola had fallen off. In 2006, the Lake Pontchartrain Basin Foundation signed a lease with the United States Coast Guard to repair the damaged lighthouse. It was disassembled and the building was put into storage. Reconstruction of the lighthouse began in February 2012 and was completed in 2013.

География

Жаңа канал маяғы (30.026944, 90.113056) координаталарында орналасқан.