Джон Мильн Брэмвелл: Шотланд дәрігері және гипноз шебері

Кіріспе

Британдық дәрігер (1852–1925)

Джон Милн Брамвелл (11 мамыр 1852 – 16 қаңтар 1925) – шотланд дәрігері, хирург және медициналық гипнозға маманданған дәрігер. Ол Перт қаласында туып, Эдинбург университетінде білім алған.

Отбасы

Джеймс Паттон Брамвеллдің (1824–1890), Перт Корольдік ауруханасының бас хирург-консультанты және Элеонора Брамвеллдің (қыз әкесі Оливер) төртінші баласы және кіші ұлы Джон Милн Брамвелл 1852 жылдың 11 мамырында Шотландияның Перт қаласында дүниеге келді. Оның әпкесі Элизабет Ида Брамвелл (1858–1940) Канадада суфражистка Ида Дуглас Ферн ретінде танымал болды. Екінші әпкесі Элеонора Оливер Брамвелл (1861–1923) психикалық зерттеуші, Психикалық зерттеулер қоғамының мүшесі және Фабиан қоғамын құрған мүше Франк Подморға (1855–1910) үйленді. Ол Мэри Харриет Рейнольдсқа (шамамен 1851 – 27 мамыр 1913) – бұрынғы 49-шы полк, Бенгал тума әскерінің офицері және Ассам провинцияларының көмекші комиссары болған капитан Чарльз Шепард Рейнольдстың (1818–1853) ең үлкен, тірі қалған қызы және Джесси Брамвеллге (1825–?), Ассамда, Үндістанда туған – 1875 жылдың 6 шілдесінде Шығыс Дулвичтегі Әулие Жохан Евангелисті шіркеуінде үйленді. Олардың екі баласы болды: Мэри Элеонора Оливер Брамвелл (шамамен 1876 ?) және Элси Дороти Констант, Брамвелл (1880–1968). Ол 1925 жылдың 16 қаңтарында Италияның Оспедалетти қаласындағы Мирамар сарайының Гранд қонақ үйінде қайтыс болды.

Білім

Перт грамматикалық мектебінде және Эдинбург университетінде білім алған ол 1873 жылы Эдинбург университетінде М.Б.К.М. (Medicinae Baccalaureus, Chirurgiae Magister) дәрежесін алды, бұл топта Джеймс Брейдтің немересі Чарльз Брейд (1850–1897) да оқыған.

Медициналық практика

Брамвелл Эдинбург университетін бітіргеннен кейін «Ливерпуль, Бразилия және Ривер Плейт» бу кемелер компаниясы оны хирург қызметіне тағайындады. Олармен жұмыс істеген жылы ол Бразилияға үш рет қайтып оралды. Содан кейін ол қысқа мерзімге Перт қалалық және округтік ауруханасында хирург ассистенты болып жұмыс істеді, одан кейін Йоркширдегі Гуль қаласына көшіп, Малкольм Морриспен (1847–1924) FRCS (Эдинбург) және кейін Лондондағы Сент-Мэри ауруханасының белгілі дерматологы, сэр Малкольм Морриспен серіктестікте жалпы тәжірибелік дәрігер болып жұмыс істеді. Брамвелл Гульде он алты жыл бойы тәжірибесін жалғастырды, бірақ гипнотизмге деген қызығушылығы мен шеберлігі оны 1892 жылдың қараша айында Лондонға шақырды, онда ол медициналық гипнотизмде өте құрметті маман атанды.

Гипноз

Оның әкесі Джеймс Эсдейлдің (1808–1859) жұмысын көрген, ал Брамвелл бала кезінде әкесі Эсдейлдің мезмеризм тәжірибелерін қайталайтынын көрген. Эдинбург университетінде медицина оқып жүргенде, оған Джон Хьюз Беннетт (1812–1875) ықпал етті, ол 1851 жылғы «Мезмеризм маниясы» (1851) кітабының авторы болып табылады және Брамвеллдің гипнозға деген қызығушылығын қайта жақтандырды. 1890 жылдың 28 наурызында Брамвелл Лидсте гипноздың тіс және хирургиялық анестезияда қолданылуын көпшілікке көрсетті. Ол Еуропаны кеңінен аралап, гипноздың маңызды орталықтарының көптерін аралады. Ол сондай-ақ Нансидегі Гипполит Бернхаймнің (1840–1919) жұмысын, Париждегі Сальпетриердегі Жан Мартин Шарконың (1825–1893), Амстердамдағы Фредерик Виллем ван Иденнің (1860–1932) және Альберт Виллем ван Рентергемнің (1846–1939) жұмысын, Нансидегі Амброаз Огюст Лиебольттың (1823–1904) және Стокгольмдегі Отто Георг Веттерстрандтың (1845–1907) жұмысын олардың клиникаларында тікелей бақылады. Париждегі Сальпетриер ауруханасында «Гистерия мектебінің» негізін қалаушы әйгілі француз неврологы Шарконы көру үшін барған Брамвелл, Шарконы және оның жұмысын мезмеризмге оралу деп сипаттады. Шамамен 1885 жылы Шарконың әріптесі, Сальпетриер ауруханасындағы тағы бір белгілі француз неврологы Альберт Питр, френо-мезмеризмге қайта оралып, одан да әрі барып, гипногендік аймақтарды немесе «гипноздық күйге түсіретін аймақтарды» ашқанын мәлімдеді, ал гипнофренатрикалық аймақтар немесе «гипнозды тоқтату аймақтары» оларды ынталандырғанда адамдарды сол гипноздық күйден кенеттен шығарады (Питр, 1891, passim). Брамвелл Нансиге екі рет сапар шекті. Ол өзінің байқаулары мен пікір алмасуларынан Гипполит Бернхайм мен Амброаз Огюст Лиебольттың Брейдтің алғашқы зерттеулерін қайталайтынан басқа ештеңе істемегенін сезінді. Брамвелл сондай-ақ олардың Брейдтің теориясы мен практикасының кейінгі дамуы, оның өңделген терминологиясы және гипноздық ұсыныстың қолданылуы туралы оның жетілген түсінігі туралы ештеңе білмейтіндігіне сенімді болды. Брамвеллдің пікірінше, Брейд өмірінің соңында ұстанған теориялық ұстаным (атап айтқанда, 1860 жыл) Нансидегі «Ұсыныс мектебі» отыз бес жылдан кейін жариялағаннан әлдеқайда озық болды. Гипноз тарихында, әсіресе оның мезмеризмнен дамуына қатысты, ешқашан ұмытылмауы керек бірнеше факт бар. Эллиотсон мен Эсдейл өз теорияларында қаншалықты қате болса да, олар өздерінің әріптестерінен әлдеқайда озық болды. Олар жалғанның арасында нағыз құбылыстарды анықтады, оларды ғылыми тұрғыдан зерттеп, өз білімдерін ауруды жеңілдету және емдеу үшін сәтті қолданды. Сонымен қатар, теорияларды қарастырғанда, олардың қателіктері мен кемшіліктерін Шарко мен оның шәкірттері ашайыңқы түрде қайталады. Брейд мезмеризмді түгелдей жойған жоқ және оның орнына гипнозды мүлдем бөлек нәрсе ретінде алмастырмады. Ол бұрынғыларының ісін жалғастырған, олардың құндылықтары ретінде қарастырған мүліктерін құнсыз деп есептеген және компанияны жаңа бағытта қайта құрған деуге болады. [Брейдтің] көзқарастары да, бұрын айтқандай, үнемі өзгеріп, дамып отырды; мен гипноз теорияларын талқылау кезінде, оның қазіргі кездегі қабылданған пікірлерден әлдеқайда озық пікірлерді ұстанатынын көрсетуді үміттенемін. Брамвелл, Гипноз және т.б. (1903), 39-бет. Психикалық зерттеулер қоғамының басқа мүшелерімен бірге, Генри Сиджвик (1838–1900), Уильям Джеймс (1842–1910), Фредерик Майерс (1843–1901), Чарльз Ллойд Туки (1854–1925), Элеонора Сиджвик (1845–1936), Эдмунд Гурни (1847–1888) және Артур Майерс (1851–1894) – Гурни және екі Майерс бауырлары 1885 жылы Сальпетриер мен Нансиге барған – Брамвелл гипноз және гипноз құбылыстарын мұқият ғылыми зерттеу жүргізді және лекциялары, демонстрациялары, зерттеулері және жарияланымдары арқылы гипноздың әлеуетін, әсіресе медициналық араласудың тиімді түрі ретінде білімді арттыруға үлкен үлес қосты.

His father had seen James Esdaile (1808–1859) at work and, as a child, Bramwell had seen his father replicate Esdaile's mesmeric experiments. While studying medicine at Edinburgh University, he was influenced by John Hughes Bennett (1812–1875), author of The Mesmeric Mania of 1851, With a Physiological Explanation of the Phenomena Produced (1851), who revived Bramwell's interest in hypnotism. On 28 March 1890 Bramwell gave a public demonstration in Leeds of the use of hypnotism for dental and surgical anæsthesia. He travelled widely in Europe and visited most of the important centres of hypnotism. He also directly observed the work of Hippolyte Bernheim (1840–1919) in Nancy, Jean Martin Charcot (1825–1893) at the Salpêtrière in Paris, Frederik Willem van Eeden (1860–1932) and Albert Willem van Renterghem (1846–1939) in Amsterdam, Ambroise Auguste Liébeault (1823–1904) in Nancy and Otto Georg Wetterstrand (1845–1907) in Stockholm, at their respective clinics. Bramwell, who had visited Charcot, the famous French neurologist, founder of the "Hysteria School" at the Salpêtrière hospital in Paris, characterised Charcot and his work as a throwback to mesmerism. Around 1885 an associate of Charcot, Albert Pitres, another famous French neurologist at the Salpêtrière hospital, in a throwback to phreno mesmerism, went even further, claiming that he had discovered zones hypnogènes, or "hypnogenetic zones" which, he said, when stimulated threw people into the hypnotic state, and zones hypnofrénatrices or "hypno arresting zones", which, when stimulated, abruptly threw people out of that same hypnotic state (Pitres, 1891, passim). Bramwell also visited Nancy on two occasions. From his observations and discussions there he felt that Hippolyte Bernheim and Ambroise Auguste Liébeault had done little except reproduce Braid's earliest findings. Bramwell was also certain that they knew nothing about Braid's later developments of his theories and practices, his amended terminology and his mature understanding of the applications of hypnotic suggestion. In Bramwell's view, the theoretical position that Braid held at the end of his life (viz., 1860) was considerably more advanced than anything that was promoted by the "Suggestion School" in Nancy thirty five years later. In the history of hypnotism, especially in reference to its development from mesmerism, there are several facts which ought never to be forgotten. Elliotson and Esdaile, however mistaken in their theories, were far in advance of their fellows. Amid much that was false, they had discovered genuine phenomena, and investigated them in a scientific spirit, and successfully employed their knowledge for the relief of pain and the cure of disease. Further, we shall see, when dealing with theories, that their fallacies and mistakes were reproduced in an exaggerated form by Charcot and his disciples. Braid did not destroy mesmerism root and branch, and substitute hypnotism as something totally distinct in its place. He might rather be said to have taken over the business of his predecessors, to have written off as valueless much of what they regarded as assets, and to have reconstructed a company on new lines. [Braid's] views, too, as already mentioned, underwent constant change and development; and I hope to show, when discussing hypnotic theories, that he ended by holding opinions which are far in advance of those generally accepted at the present day. Bramwell, Hypnotism, etc. (1903), p.39. Along with other members of the Society for Psychical Research, such as Henry Sidgwick (1838–1900), William James (1842–1910), Frederic Myers (1843–1901), Charles Lloyd Tuckey (1854–1925), Eleanor Sidgwick (1845–1936), Edmund Gurney (1847–1888) and Arthur Myers (1851–1894) — Gurney and the two Myers brothers had visited both the Salpêtrière and Nancy in 1885 — Bramwell made a thorough scientific investigation of hypnotism and hypnotic phenomena and, through his lectures, public demonstrations, research and publications did much to increase knowledge of the potential of hypnotism, especially as an effective form of medical intervention.